Η ΠΛΗΡΗΣ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΠΙΘΕΤΩΝ - ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ-ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ-ΙΣΤΟΡΙΚΟ-ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΠΙΘΕΤΩΝ ΚΑΙ ΟΝΟΜΑΤΩΝ - ΣΥΝΕΧΗΣ ΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ - ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΙΘΕΤΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ - ΤΑ ΕΠΩΝΥΜΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΦΟΡΕΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑΣ - ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ - Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΣΥΛΛΟΓΗ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΠΩΝΥΜΩΝ - ΚΑΛΗ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΙΣΤΟΡΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΜΑΘΕΙΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ.
ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΑΤΕ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΑΣ

Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2019

ΜΟΝΟ ΣΕΛΙΔΕΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ Η ΤΟΥΡΚΙΑ


“Η Τουρκία στην παγκόσμια ιστορία κοσμεί μόνο τις σελίδες βαρβαρότητας”! Η απόδειξη σε αριθμούς

Της ΛΙΑΝΑΣ ΜΥΣΤΑΚΙΔΟΥ

Όλοι οι λαοί αγωνίζονται για να διακριθούν στα Γράμματα, στις Τέχνες, στην Επιστήμη και στον Αθλητισμό.

Οι Τούρκοι σε αντίθεση με όλους τους άλλους τρέμουν μην χάσουν την παγκόσμια πρωτιά στις δολοφονίες γυναικών, στα εργατικά ατυχήματα , την φυλάκιση δημοσιογράφων και διανοουμένων.

Το έτος 2017 δολοφονήθηκαν 409 γυναίκες από τους συζύγους, τους συντρόφους και γενικά από το οικογενειακό και συγγενικό τους περιβάλλον.

Ο αριθμός αυτός αυξήθηκε το 2018 , κατά τη διάρκεια του οποίου έχασαν τη ζωή τους 440 γυναίκες, 317 κοπέλες και 1217 ανήλικα παιδιά έπεσαν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης.

Όλοι θυμούνται τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν στην Βρετανία  όταν ανακοινώθηκε το 2017  η δολοφονία 130 γυναικών από το συγγενικό τους περιβάλλον…
Στην Τουρκία οι αντιδράσεις είναι ελάχιστες και πώς να είναι διαφορετικά, αφού οι πόρτες των Φυλακών είναι διάπλατα ανοιχτές.

Στα 16 χρόνια διακυβέρνησης του σουλτάνου σκοτώθηκαν 22.500 εργάτες σε διάφορα εργατικά ατυχήματα.

Στις περισσότερες περιπτώσεις η δικαιοσύνη αποφάνθηκε ότι έφταιγαν οι συνθήκες….

Ευτυχώς που δεν τόλμησαν να πουν ότι έφταιγαν τα θύματα.

Αξίζει να επισημάνουμε ότι στην στρατιωτική επιχείρηση Ασπίδα του Ευφράτη έχασαν τη ζωή τους 72 άτομα και στην επιχείρηση του Κλάδου Ελαίας 52.

Όπως φαίνεται οι εργάτες πεθαίνουν περισσότερο από ότι οι στρατιώτες στις μάχες. ..

Ο αείμνηστος δημοσιογράφος Τσετίν Αλτάν επαναλάμβανε πολλές φορές στα άρθρα του, ότι η προσφορά των ομοεθνών του στην παγκόσμια ιστορία κοσμεί μόνο τις σελίδες βαρβαρότητας.

πηγη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΜΟΝΟ ΣΕΛΙΔΕΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ Η ΤΟΥΡΚΙΑ"

Παρασκευή, 4 Ιανουαρίου 2019

Η ληστεία εγέννησε την πολιτικήν.

"Η αργία εγέννησε την πενίαν. Η πενία έτεκεν την πείναν. Η πείνα παρήγαγε την όρεξιν. Η όρεξις εγέννησε την αυθαιρεσίαν. Η αυθαιρεσία εγέννησε την ληστείαν. Η ληστεία εγέννησε την πολιτικήν. Ιδού η αυθεντική καταγωγή του τέρατος τούτου."

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης 

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης γεννήθηκε στη Σκιάθο στις 4 Μαρτίου 1851. Ήταν ένα από τα εννέα παιδιά του δάσκαλου και ιερέα Αδαμάντιου Εμμανουήλ (1817-1897) και της Γκιουλώς Μοραΐτη (1822-1896). Έτσι, ο νεαρός Αλέξανδρος μεγάλωσε μέσα σ’ ένα κλίμα γεμάτο ευλάβεια και θρησκευτικότητα. Έμαθε τα πρώτα γράμματα στην πατρίδα του και στη Σκόπελο, φοίτησε κατόπιν στο γυμνάσιο της Χαλκίδας και ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στην Αθήνα (Βαρβάκειο) με χίλιες δυο στερήσεις. Το 1874 γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά δεν πήρε το δίπλωμά του.
Φύση ασκητική ο Παπαδιαμάντης, στα είκοσί του πήγε στο Άγιο Όρος μαζί με τον εξάδελφό του, επίσης διηγηματογράφο, Αλέξανδρο Μωραϊτίδη, για να προσκυνήσει, όπως έλεγε ο ίδιος. Πάντως, δεν έμεινε πολύ εκεί. Γύρισε στην Αθήνα και όλη του η ζωή κύλησε λιτά και ασκητικά ανάμεσα στη βιοπάλη, τη συγγραφή και την εκκλησία. Επί χρόνια ήταν ο τακτικός ψάλτης στο εκκλησάκι του Αγίου Ελισσαίου στο Μοναστηράκι και από τα μικρά του χρόνια ως το θάνατό του η πιο αγαπημένη του ενασχόληση ήταν η μελέτη εκκλησιαστικών βιβλίων.
Ο Παπαδιαμάντης πολύ νέος άρχισε να συνεργάζεται με εφημερίδες και περιοδικά. Δημοσίευε ιδίως μεταφράσεις λογοτεχνικών έργων από τα αγγλικά και γαλλικά, γλώσσες που τις έμαθε μόνος του. Παράλληλα, άρχισε και το καθαυτό λογοτεχνικό του έργο. Τα πρώτα χρόνια καταγίνεται με ιστορικά μυθιστορήματα: «Μετανάστις (1880), «Οι Έμποροι των Εθνών» (1883), «Η Γυφτοπούλα» (1884). Γράφει και μερικά ποιήματα.
Γρήγορα, όμως, βρήκε τον αληθινό του δρόμο και στράφηκε προς το διήγημα. Ο «Χρήστος Μηλιόνης» (1885), εμπνευσμένος από ένα δημοτικό τραγούδι, είναι η απαρχή της στροφής αυτής. Από το 1885 καταγίνεται αποκλειστικά μ’ αυτό το είδος. Γράφει μικρά και μεγάλα διηγήματα (νουβέλες): «Η Χολεριασμένη (1901), «Ο Πεντάρφανος» (1905), «Ο Νεκρός ταξιδιώτης (1910), «Η Φόνισσα» (1903), «Οι Μάγισσες (1900), «Η Νοσταλγός» (1894), τα «Χριστουγεννιάτικα διηγήματα», τα « Πρωτοχρονιάτικα διηγήματα και τα «Πασχαλινά διηγήματα».
Το πλούσιο διηγηματικό του έργο, με θέματα και τύπους από τις λαϊκές συνοικίες της Αθήνας ή την απλοϊκή ζωή της κοινωνίας της Σκιάθου, τον παρουσιάζει συγγραφέα του είδους, που λέγεται ηθογραφία. Αλλά η ηθογραφία του είναι μόνο ο σκηνικός διάκοσμος, όπου κινούνται τα πρόσωπα και ξετυλίγονται τα γεγονότα. Ο Παπαδιαμάντης δεν αντιγράφει ήθη και έθιμα. Βλέπει τη λαϊκή ψυχή, ζει τις εκδηλώσεις και αποτυπώνει όλα αυτά στο έργο του, ένα έργο τελείως προσωπικό και ιδιότυπο ως προς την εκλογή των θεμάτων, την έμπνευση και τη γλώσσα.
Ο Παπαδιαμάντης αγάπησε την απλοϊκή ζωή, τη νοσταλγούσε και την ονειροπολούσε συνεχώς και είχε το μεγάλο μυστικό να μεταμορφώνει τα ονειροπολήματά του σε εκλεκτά διηγήματα. Ασφαλώς τέτοιες ώρες νοσταλγίας και ονειροπόλησης έπλασε τα «Ρόδινα Ακρογιάλια» (1908), «Ολόγυρα, στη λίμνη» (1892), «Το Αστεράκι» (1909), «Το μοιρολόγι της φώκιας»(1908) κ.ά. Τέτοιες ώρες, επίσης, καθώς έσκυβε πάνω από τον ανθρώπινο πόνο, έγραψε τη «Μαυρομαντηλού» (1891), τη «Σταχομαζώχτρα» (1889), το «Σπιτάκι στο λιβάδι» (1896), την «Υπηρέτρα» (1888) ή το μικρό αριστούργημα «Στο Χριστό στο κάστρο» (1892).
Στο προσωπικό ύφος του Παπαδιαμάντη ανήκουν ακόμα η έντονη λατρεία της φύσης, η θρησκευτική ευλάβεια και η βυζαντινή μελωδία, που είναι διάχυτη στο έργο του. Άλλωστε, το λέει και ο ίδιος: «Όσον ζω και αναπνέω και σωφρονώ, δεν θα παύσω να υμνώ μετά λατρείας τον Χριστόν μου, να περιγράφω μετ’ έρωτος την φύσιν και να ζωγραφώ μετά στοργής τα γνήσια ελληνικά ήθη».
Ιδιόμορφη είναι και η γλώσσα του Παπαδιαμάντη, επηρεασμένη από τα εκκλησιαστικά βιβλία. Αυτό, όμως, δεν εμποδίζει ούτε τη σαφήνεια και κατανόηση, ούτε το να έχουν οι φυσικές του περιγραφές, ποίηση αληθινή.
Γενικά, ο Παπαδιαμάντης χάρισε σελίδες αριστοτεχνικές στη νεοελληνική λογοτεχνία και θεωρείται ως ένας από τους κορυφαίους διηγηματογράφους μας. Ο νομπελίστας ποιητής Γιώργος Σεφέρης στο δοκίμιό του για τον Μακρυγιάννη έγραψε: «Ο Μακρυγιάννης είναι ο πιο σημαντικός πεζογράφος της νέας Ελληνικής Λογοτεχνίας, αν όχι ο πιο μεγάλος, γιατί έχομε τον Παπαδιαμάντη».
Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης έζησε τον περισσότερο χρόνο του στην Αθήνα και όταν κατάλαβε το τέλος του, αναζήτησε την αγαπημένη του Σκιάθο, όπου και πέθανε από πνευμονία τα ξημερώματα της 3ης Ιανουαρίου 1911.

Παπαδιαμάντης Αυτοβιογραφούμενος

     Εγεννήθην εν Σκιάθω, τη 4η Μαρτίου 1851. Εβγήκα από το Ελληνικόν Σχολείον εις τα 1863, αλλά μόνον τω 1867 εστάλην εις το Γυμνάσιον Χαλκίδος, όπου ήκουσα την Α΄ και Β΄ τάξιν. Την Γ΄ εμαθήτευσα εις Πειραιά, είτα διέκοψα τας σπουδάς μου και έμεινα εις την πατρίδα. Κατά Ιούλιον του 1872 υπήγα εις το Άγιον Όρος χάριν προσκυνήσεως, όπου έμεινα ολίγους μήνας. Τω 1873 ήλθα εις Αθήνας και εφοίτησα εις την Δ΄ του Βαρβακείου. Τω 1874 ενεγράφην εις την Φιλοσοφικὴν Σχολήν, όπου ήκουα κατ' εκλογήν ολίγα μαθήματα φιλολογικά, κατ’ ιδίαν δε ησχολούμην εις τα ξένας γλώσσας.
     Μικρὸς εζωγράφιζα Αγίους, είτα έγραφα στίχους, και εδοκίμαζα να συντάξω κωμωδίας. Τω 1868 επεχείρησα να γράψω μυθιστόρημα. Τω 1879 εδημοσιεύθη «Η Μετανάστις» , έργον μου, εις το περιοδικὸν «Σωτήρας». Τω 1882 εδημοσιεύθη «Οι έμποροι των Εθνών» εις το «Μὴ χάνεσαι». Αργότερα έγραψα περί τα εκατόν διηγήματα, δημοσιευθέντα εις διάφορα περιοδικά και εφημερίδας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Η ληστεία εγέννησε την πολιτικήν. "

Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου 2019

                Η ΚΡΑΥΓΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ!!  
Το να υπερασπιζόμαστε την ελεύθερη έκφραση όταν συμφωνούμε με τις απόψεις που εκφράζονται και να κωφεύουμε στα διαπραττόμενα αδικήματα που πλήττουν το γενικό συμφέρον και τις θεμελιώδεις αρχές του πολιτεύματος, είναι εύκολο και αρεστό στον εκάστοτε επιβήτορα της εξουσίας.
Εμείς όμως, πιστεύοντας ακράδαντα ότι, δεν πρέπει να υπάρχει καμιά εκδοχή της πολιτικής που να απαγορεύεται να αμφισβητηθεί και κατ’ εφαρμογή της ακροτελεύτιας διατάξεως του Συντάγματος [άρθρο 120 # 4],ασκώντας το αναφαίρετο δικαίωμά μας της ελευθερίας της έκφρασης, αγνοούμε την οποιαδήποτε συνέπεια των πιστεύω μας και υψώνουμε την δική μας φωνή υπερασπιζόμενοι τις απόψεις μας και αντικρούομε το κλίμα φοβίας που καλλιεργεί μεθοδικά το καθεστώς ποινικοποιώντας την γνώμη, με σκοπό την υποβάθμιση της αποκρουστικής εφαρμοζόμενης πολιτικής και των ωμοτήτων του εναντίον της κοινωνίας και κατ’ επέκταση του Έθνους.
Συνήθως, όταν ο ασθενής πνέει τα λοίσθια, ακούγεται εκείνη η ρήση ότι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία και ο ασθενής είναι δυνατόν να ανακάμψει αφού έχει διαγνωσθεί πλέον η αρρώστια.
Επί του προκειμένου όμως πιστεύουμε αδιαμφισβήτητα πλέον ότι δυστυχώς η ελπίδα έχει εισέλθει στο θάλαμο της εντατικής παρακολούθησης και ουδείς από τους «τεθλημένους και αγωνιούντες συγγενείς» τρέφει ψευδαισθήσεις για την τύχη της.
Στην πράξη βέβαια, εκτός από τις διαπιστώσεις της ασθένειας, χρειάζεται και η κατάλληλη θεραπεία, γιατί η μέχρι σήμερα ακολουθητέα αγωγή δείχνει να σκοτώνει τον ασθενή μια και οι εφαρμόζοντες την θεραπεία θεράποντες απλώς αποδείχθηκαν κομπογιαννήτες που στου κασίδη το κεφάλι πειραματίζονταν με θεραπεία από ξόρκια και μαντζούνια, αγωγή που επέφερε πλέον στον ασθενή ανήκεστο βλάβη και η πορεία προς τον θάνατο να είναι μη αναστρέψιμος και τώρα που οι πλάνες βγήκαν στην επιφάνεια διαπιστώνεται ότι τα αποτελέσματα της συνηθισμένης κακοδαιμονίας είναι οδυνηρά διότι τα σημεία της διάλυσης είναι πλέον εμφανή και βαίνουν προς το μοιραίο αφού η υφιστάμενη αγωγή δείχνει ότι σκοτώνει τον ασθενή.
Η κοινωνία αποσυντίθεται με ταχύτατο ρυθμό ενώ η πορεία της οικονομίας είναι τουλάχιστον τραγική αφού το δημόσιο χρέος έχει αναρριχηθεί σε δυσθεώρητα ύψη λόγω και της ανικανότητας μιας ανενδοίαστης κυβερνητικής νομενκλατούρας, ενός θλιβερού μισθοφορικού υπουργικού συμβουλίου η στρατολογημένη σύνθεση του οποίου ξεκινάει από τον χαβαλέ του τίποτα και φτάνει στην πλήρη ανεπάρκεια εφαρμόζοντας με περίσσιο θράσος τις «μαγικές φόρμουλες» της κάθε κυράτσας θαμώνος κάποιου γυμναστηρίου και κάθε μπαρόβιου που τους έλαχε η μοίρα να διασταυρωθούν με αυτόν που ως άλλος Καλιγούλας που έχρισε συγκλητικό το άλογό του, με «υπεροψίαν και μέθη» παριστάνει τον «μέγα» ηγεμόνα πρωθυπουργό της χώρας, αυτόν τον μεγάλο κλόουν της πολιτικής, τον ολετήρα του Έθνους, τον καταστροφέα του κράτους, τον πολιτικό απατεώνα της ιστορίας της πολιτικής, την ορντινάτσα των αγορών και της διαπλοκής που του φιλοτέχνησε μια προβολή την οποία ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ ραντίζοντάς τον με λεμονανθούς σε τελετές και πανηγυρισμούς μιας εικονικής πραγματικότητας και ο οποίος ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΟΡΡΩΔΕΙ προ της εξαφάνισης ενός Έθνους αρκεί να γίνει αρεστός στους αφέντες που υπηρετεί, σπρώχνοντάς το να κατρακυλήσει σε ένα απύθμενο βάραθρο που ΟΥΔΕΙΣ γνωρίζει αν και πού θα φτάσει.
«Τι σημαίνει έγκλημα;» λέει ο Ρασκόλνικοφ.
«Εσείς το λέτε κακούργημα, εγώ δεν καταλαβαίνω τίποτα από όλα αυτά».
Εμείς όμως καταλαβαίνουμε, γιατί το ζούμε.
Εμείς καταλαβαίνουμε ότι αυτό τον καιρό διαπράττεται το ειδεχθέστερο των εγκλημάτων.
Εμείς καταλαβαίνουμε ότι τώρα συντελείται η μεγαλύτερη ΕΘΝΟΚΤΟΝΙΑ των αιώνων.
Εμείς καταλαβαίνουμε ότι τώρα εφαρμόζεται το τελικό σχέδιο και το ανοσιούργημα της ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ με σκοπό την εξαφάνιση του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ.
Και οι πάντες μένουν απαθείς σαν να μην συμβαίνει τίποτε.
Λες και οι πάντες βρίσκονται υπό την επήρεια της φούντας από τις γλάστρες που καλλιεργούνται στα μπαλκόνια της πολιτικής παραίνεσης του πρωθυπουργού ο οποίος χαράζει την «δική του ανεξάρτητη και διαφοροποιημένη πολιτική» φοβούμενος ίσως μήπως χάσει την περίοπτη θέση που πιστεύει ότι του αξίζει στο πάνθεον των μεγάλων μεταρρυθμιστών.
Η αλογία, η ακρισία, η αγλωσσία, η χυδαιότητα, ο τραμπουκισμός, είναι το κυρίαρχο κλίμα συμπεριφοράς, τα αντανακλαστικά τεταρτοκοσμικής υπανάπτυξης που συγκροτούν σήμερα την εικόνα των ανήκεστα αχρηστευμένων πολιτικών δυνάμεων, μιας αδίστακτης πολιτικής συμμορίας, μιας συμμορίας λαφυραγωγών, του κατ’ επίφαση ελληνικού Κοινοβουλίου, που βρίσκεται σε κατάσταση ηθικής και πολιτικής σήψης, αφού το μισό κοντεύει σήμερα να απαρτίζεται από θλιβερά υποπροϊόντα εξευτελιστικού νεποτισμού, από εξώνητους πολιτικούς, από εθνομηδενιστές και υπηρετικώς συνδεδεμένους με τον ξένο παράγοντα και το εθνικό ξεπούλημα υπαλλήλους της «νέας τάξης» και των πιο δύσοσμων μεθοδεύσεων του διεθνούς Σιωνισμού!!
Και στο υπόλοιπο μισό του να συνωστίζεται το life style των ουτιδανών, της ψευδεπίγραφης «Δημοκρατίας», ένα εκτρωματικό συνονθύλευμα ανερμάτιστων που από τα τοξικά απόβλητα της διαφθοράς και της διαπλοκής της «πολιτικής» τους ποιότητος περιμένουμε λύσεις για το ασφαλιστικό, για το σύστημα υγείας, για την παιδεία, για την άμυνα, για τα ακραίας κρισιμότητας προβλήματα εξωτερικής πολιτικής ή την επέλαση ενός Κοινωνικού Αρμαγεδώνα;
Η ιστορία πέφτει συχνά σε ακατάλληλα χέρια, τα οποία την κακοποιούν.
Εδώ όμως, στην ελληνική πραγματικότητα, η ιστορία κατακρεουργείται και τα τραύματα στην ψυχή του Έθνους βαθαίνουν.
Η άρρωστη πλέον ελληνική κοινωνία έχει τεθεί στο στόχαστρο των κυβερνητικών επιλογών και βιώνει άμεσα, βίαια και κατά ριπές γεγονότα που αδυνατεί να αφομοιώσει δεχόμενη έναν καταιγισμό δηλητηριωδών μέτρων τα οποία προέρχονται από την βαριά ανεπάρκεια της δημόσιας διοίκησης και την υπερβολική κατανάλωση δημόσιου χρέους, τα ελλείμματα των ατάσθαλων μέχρι τώρα κυβερνήσεων αλλά και από την οξεία έλλειψη ρευστότητας, καθώς και την απώλεια αναπτυξιακής προοπτικής με μεθοδευμένη την συρρίκνωση της δυνατότητας ανάπτυξης της οικογένειας και κατ’ επέκταση του Έθνους.
Όταν τα δεδομένα της ανεργίας μιλούν για 1.400.000 ανέργους και μάλιστα στην πλέον παραγωγική ηλικία των πολιτών, δεν χρειάζεται κανείς τις στατιστικές για να βγάλει τα συμπεράσματά του.
Το ανωτέρω γεγονός και μόνο υπερκαλύπτει οποιοδήποτε άλλο αρνητικό στοιχείο.
Ποιος άνεργος νέος και νέα θα διανοηθεί να δημιουργήσει οικογένεια υπό το κράτος της αβεβαιότητος;
Ποια οικογένεια θα τολμήσει να προβεί σε τεκνοποίηση υπό την σκιά της ανεργίας και της ανέχειας;
Η οικονομική επίθεση στην ελληνική οικογένεια και η συρρίκνωση των οικονομικών της δυνατοτήτων για ανάπτυξη, μοιραία οδηγεί στον μαρασμό του Έθνους διότι εντείνει τον εφιάλτη του δημογραφικού προβλήματος που μεθοδευμένα έχει την εφαρμογή του από την μεταπολίτευση και δώθε επιτυγχάνοντας έτσι, μέσα σε τριανταεπτά χρόνια ό,τι δεν κατάφερε η τουρκοκρατία μέσα σε τέσσερες αιώνες σκλαβιάς, τον πλήρη αφελληνισμό.
Αυτό είναι το θέμα στο οποίο οφείλουμε να στρέψουμε την προσοχή μας, όσοι από εμάς ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΖΩΝΤΑΝΟΙ.
Τα σημεία διαμηνύουν ότι, ως Έθνος, βιώνουμε μια άλλου είδους κρίση.
Οι «βόμβες» των εχθρών του Έθνους είναι όχι μόνο καλά κρυμμένες, αλλά έχουν και την ευλογία του πονηρού Έθνους που αιώνες τώρα αντιμάχεται τον ελληνισμό.
Έτσι τις εντοπίζεις μόνο όταν είναι αργά, όταν εκραγούν με πάταγο και έχουν καταστροφικά αποτελέσματα.
Η πενθηφόρος σύναξη για το αμετάκλητο δύσβατο πάνω από το πτώμα ενός Έθνους που βρίσκεται σε εθνολογική αποσύνθεση, ο φόβος και η οργή για την κοινωνική λέπρα της ιδεολογικής απαξίωσης και το συνεχές βούλιαγμα μιας ξεχαρβαλωμένης δωσίλογης πολιτικής συμμορίας, να είμαστε ρεαλιστές, σε άλλα αποτελέσματα οδηγούν.
Θέλουν το περίστροφο στο τραπέζι ως μέσο άσκησης πίεσης;
Και αν το οπλισμένο περίστροφο γίνει ρωσική ρουλέτα;
Αν τα πράγματα εξελιχθούν, απρόβλεπτα, κατά το χειρότερο δυνατό τρόπο, πόσο απέχουμε από τα γίνουμε Λιβύη;
Σήμερα, το περίστροφο παραμένει στο τραπέζι στραμμένο προς την καρδιά του Έθνους, αλλά δεν γνωρίζουμε αν το καθεστώς θα αναλάβει και το ρίσκο του τραβήγματος της σκανδάλης.
Με μια τέτοια επιλογή του όμως δεν σημαίνει ότι θα κερδίσει και τον πόλεμο.
Αυτό θα μείνει στη διάκριση της ιστορικής κρίσης.
Εμείς, ας έχουμε ανοιχτή την ψυχή μας και τα μάτια μας δεκατέσσερα και ΠΡΟΣΟΧΗ!! ΠΡΟΣΟΧΗ!! ΠΡΟΣΟΧΗ!! ΜΑΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ!!!!
Τούτο είναι πασιφανές γιατί η σκανδαλώδης κατάχρησης εξουσίας ενός κράτους οπερέτας γίνεται άμεσα αντιληπτή από τον κάθε πολίτη ως ηθική παρεκτροπή, ως βάναυση πρόκληση του κοινού αισθήματος.
Γι’ αυτό κι εμείς ορθώνουμε το ανάστημά μας και φωνάζουμε με στεντόρεια φωνή:
Φθάνει πια! Φθάνει πια!
Και αυτή η φωνή είναι η κραυγή απόγνωσης της κοινωνίας.
Είναι η κραυγή του ελληνικού Λαού!!
Εμείς ανήκουμε στην κατηγορία εκείνη των ανυπότακτων πολιτών που έταξαν την ψυχή τους στην πατρίδα.
Αποτελούμε πλέον τη φωνή της συνείδησης μιας γενιάς που δεν επιδεικνύει απάθεια προς τα τεκταινόμενα του πολιτικού και κοινωνικού γίγνεσθαι, που δεν έχει εθισθεί στη χυδαιότητα και τη διαφθορά.
Ανήκουμε στην κατηγορία εκείνη των πολιτών που οραματίζεται έναν κόσμο και μια δημοκρατία ιδανικών εντός καθορισμένων προτύπων και πεποιθήσεων μιας δικαιότερης και ανθρωπινότερης κοινωνίας, λιγότερο υποκριτικής, λιγότερο απάνθρωπης.
Εμπρός, λοιπόν, Συνέλληνες, τώρα είναι η ώρα να εργαστούμε για την Έγερση, ασυμβίβαστα, συνειδητά, με πάθος για να αντιμετωπίσουμε την κοινοβουλευτική τρομοκρατία που βλάπτει σοβαρά την πνευματική και ψυχική υγεία των Ελλήνων.
Εμπρός, για της γενιάς μας την υπέρβαση για να διαφεντέψουμε τον Τόπο μας!
Εμπρός, να εξοστρακίσουμε τους τοποτηρητές που λεηλατούν και ασχημονούν σ’ αυτόν τον ιερό τόπο, τους εγγυητές των συμφερόντων, τους μακελάρηδες τού μέλλοντος του Eλληνισμού που δρουν ως οργανωμένο έγκλημα και ρουφούν, κάθε ικμάδα της Ελλάδας και το αίμα του Ελληνικού Λαού ξεπουλώντας την ψυχή τους στο διάβολο υπονομεύοντας την υπόσταση της Χώρας μας και αυτό αποτελεί δεινή ύβρη κατά του Eλληνικού λαού!!
Εμπρός, λοιπόν να εγερθούμε, όποιο κι αν είναι το κόστος, γιατί αυτός ο πολιτικός ζόφος δεν μπορεί να αλλάξει με φληναφήματα!!
Έχουμε υποχρέωση, να απαιτήσουμε μιαν άλλη Παιδεία!
Να χτίσουμε μιαν άλλη Πολιτεία!
Με θεμέλιο την αλήθεια, την ιστορική και πολιτιστική μας κληρονομιά!

Εμπρός, λοιπόν, αδέλφια Έλληνες!!
Έχουμε υποχρέωση, να απαιτήσουμε και να επιβάλλουμε, τον πλήρη, τον απόλυτο σεβασμό, στα ιδανικά της Πατρίδας και της Λευτεριάς.
Το χρωστάμε στο γένος μας, στους διαχρονικώς πεσόντες στους αγώνες της Πατρίδας, το χρωστάμε στα παιδιά μας!
Εμπρός, λοιπόν Συνέλληνες, να προασπισθούμε και να κάνουμε πράξη τους στίχους του μεγάλου μας ποιητή, του Γιάννη Ρίτσου, προτάσσοντας τα στήθη μας:
«Σε τούτα εδώ, τα μάρμαρα, κακιά σκουριά δεν πιάνει!
Μηδέ αλυσίδα στου Ρωμιού και στ΄ αγεριού το πόδι»!
Αδέλφια, Έλληνες και Ελληνίδες, ΕΜΠΡΟΣ!!! ΕΜΠΡΟΣ!!! ΕΜΠΡΟΣ είθε το προαιώνιο και αδιατάραχτο και ζωογόνο φως του Ήλιου να φωτίσει το νου και να ζεστάνει τις ψυχές μας απελευθερώνοντας αισθήματα Αγάπης , Ανθρωπιάς και Αλληλεγγύης και προπαντός αμείωτης αγωνιστικότητας!!!!!

Γιώργος Χαβαλές
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ " "

Τρίτη, 1 Ιανουαρίου 2019

     ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΤΡΕΛΑ!!!

ΠΡΙΝ ΦΥΓΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΗ Η ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ ΤΟΥ 2019 ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΣΩ ΟΤΙ ΣΗΜΕΡΑ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΣΥΜΠΛΗΓΑΔΕΣ ΚΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΜΕ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΜΕΤΕΡΙΖΙ ΝΑ ΑΦΥΠΝΗΣΕΙ ΤΗΝ ΧΕΙΜΑΖΟΥΣΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΠΟΛΙΤΗ ΜΑΣ ΜΕ ΑΠΩΤΕΡΟ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΕΝΑΡΜΟΝΙΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΜΕ ΤΑ ΑΠΑΡΑΜΙΛΛΑ ΕΘΝΙΚΑ ΤΟΥ ΙΔΕΩΔΗ!!

ΘΑ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ Η ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ ΟΛΩΝ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΥ ΣΦΑΛΜΑΤΟΣ (Ο.ΜΑ.Σ) !!!!!!!!!

ΕΠΙΣΗΣ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΘΩ ΣΕ ΕΝΑ ΣΤΙΧΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ ΤΩΝ ΑΦΩΝ ΚΑΤΣΙΜΙΧΑ:

«ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΤΡΕΛΑ!!!»

ΑΛΛΩΣΤΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΙΚΗ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΡΙΣΜΟΥΣ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ;;

ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ:

ΟΛΑ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ!!!

ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΑΛΛΙΩΣ ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ!!!!


ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΒΑΛΕΣ


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ " "

Τι θα έκανε ο Οδυσσέας σήμερα;


Όχι άλλα δάκρυα για την Ελλάδα.
Ομηρικά Ερωτήματα και   Μεταομηρικές Απαντήσεις
» Η αρχαία Ελλάδα, δεν μπορεί να λειτουργήσει σαν στείρο πρότυπο και μοντέλο μίμησης, όπως και κάθε παρελθόν έργο, αλλά σαν σπέρμα δυνατό, κέντρισμα, πηγή έμπνευσης και εφαλτήρι»
Κ. Καστοριάδης

Οι σωστές ερωτήσεις είναι το ανοιχτήρι της ζωής.

Ας ξεκινήσουμε από αυτές, για να μη μένουμε σε μια στείρα προγονολατρεία και αποστήθιση αρχαίων ρητών, χωρίς άμεση εφαρμογή και ουσία.

Τι θα έκανε ο Οδυσσέας σήμερα;

Τι θα  έκανε ο Όμηρος σήμερα;

Τι θα  έκανε ο Αλέξανδρος;

Ο Θεμιστοκλής;

Ο  Νέστορας;

Ο Μενέλαος;

Ο Αχιλλέας;

Ο Λάερτης;

Ο Τηλέμαχος;

Εκεί βρίσκονται όλες οι απαντήσεις στα ερωτήματα που μας απασχολούν.

«σε άνδρες που αποδείχτηκαν γενναίοι με έργα, πρέπει με έργα να τους αποδίδονται τιμές»
Επιτάφειοι Λόγοι του Περικλή.

Τα προβλήματα, τα  σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, δεν μπορούν να λυθούν αν μείνουμε στο ίδιο επίπεδο σκέψης που είχαμε όταν τα δημιουργήσαμε. Σε δύσκολες αλγεβρικές εξισώσεις απαιτείται πλάγια σκέψη, εκτός από τον ορθό λόγο. . Καλούμαστε να σκεφτούμε με καινούργιο τρόπο ασυνήθιστο, όπως οι μαέστροι μιας πλάγιας σκέψης, ο Αλέξανδρος, ο Θεμιστοκλής, ο Μιλτιάδης, ο Οδυσσέας, ο θεατρικός Διόνυσος και πολλοί άλλοι Έλληνες πολεμιστές. Η ουσία του Ελληνικού Πνεύματος είναι ότι θέτει ερωτήματα που δεν διανοήθηκαν να θέσουν άλλοι και δίνει απαντήσεις και λύσεις που μπορούν να καταπλήξουν τους πάντες.

Οι Έλληνες και η Ελλάδα, αυτοκρατορία την προγενέστερη εποχή,
ήταν η φυσική αυτοκρατορία, κοσμοκρατορία του πνεύματος,  και οι Έλληνες, κυβερνήτες, στο κέντρο, της γης.
Μετά διασκορπίστηκαν , κοσμοπολίτες και γονιμοποίησαν κυρίως πολυπολιστισμικά, όλο τον πλανήτη.
Επιστρέφουν, σαν πνευματική σοφή ηγεσία,  για να βρεθούν στο κέντρου ενός κύκλου, αυτό  του Ολυμπιακού Πνεύματος μετά από απουσία αιώνων.

Η πρώτη, α ραψωδία της Οδύσσειας, αρχίζει εντυπωσιακά με την παρουσία της Αθηνάς σοφίας προστρέχουσα σε  βοήθεια αρωγή και συμβουλή προς τον απογοητευμένο Τηλέμαχο για το τι να κάνει. Σε μια δύσκολη κατάσταση και αδιέξοδη στιγμή.
Συμπατριώτες,για σας δεν έχει καμιά χρησιμότητα η καταγωγή σας από τον Ηρακλή,αν δεν κάνετε εκείνα για τα οποία αναδείχθηκε εκείνος,ο πιο ένδοξος και ο πιο ευγενής»

Λυκούργος ο Αθηναίος.


Ομηρικοί Διάλογοι.…..Ατλάντων με Ομηρικούς Ήρωες σε σύγχρονα Ομηρικά Έπη

Λέει ο Ηρακλής  στον Άτλαντα :
-Κράτησε για λίγο τον Ουρανό,  μέχρι να τοποθετήσω καλά το μαξιλάρι με το πούπουλο και φτερό.
Λέει ο Άτλας:
-Ηρακλή είσαι  ένας ελεύθερος  άνθρωπος ,  δικαιούσαι να φθάσεις μέχρι τον Όλυμπο, τον φωτεινό.    Δεν μπορώ να σε νικήσω γιατί δεν είσαι εξαγοράσιμος. Κρατώ τον  μεγάλο μπλε Ουρανό, κράτησε εσύ μια όμορφη ανθρώπινη γαλαζοπράσινη μικρούλα ΓΗ και όμορφους ανθρώπους να ταξιδεύουν στον γαλάζιο  Ωκεανό.

Λέει η    Ευρω Ατλαντική Καλυψώ  στον Οδυσσέα:
-Δεν μπορώ να σε κρατήσω φυλακισμένο, ξέρεις να σκέπτεσαι. Ποτέ δεν  μπορείς να φυλακίσεις ένα άνθρωπο που σκέπτεται ελεύθερα   σε μνημόνια και χαρτιά σε μια σπηλιά. Δεν θέλω να γίνω ΚΥΚΛΩΠΑΣ για σένα. Είσαι  ελεύθερος.
Λέει ο Οδυσσέας:
-Δεν μπορώ να είμαι ελεύθερος σε ένα κόσμο που υπάρχουν δούλοι και μνηστήρες. Επειδή ξέρω να σκέπτομαι, ξέρω και να σκέπτομαι ελεύθερα και καλά.
Ή όλοι ελεύθεροι ή κανείς. Θέλω να είμαι ανάμεσα σε ελεύθερους συντρόφους και ανθρώπους, για να είμαι Ελεύθερος  πραγματικά και εγώ.
Οικονομική δικαιοσύνη, λοιπόν  και νοήμων ανθρωπιά.

Σεισάχθεια και διαγραφή χρεών όλων των μικρών λαών.
Βασικό επίδομα ύπαρξης  για τα χρειώδη, για κάθε ανθρώπινο ον πάνω στη γη να μπορεί να ζήσει χωρίς επαιτεία, ελεημοσύνη και  άλλα υποκριτικά φιλανθρωπικά γκαλά.  Για να μη χρειαστεί η Τροία να αλωθεί ξανά, θα θρηνήσουν έτσι πολλοί και,  για να μη ξαναδημιουργηθεί  η μεγάλη κατάχρηση και μνηστηριακή κλοπή που γεννά ζητιάνους και  δούλους  σε άνοο ανθρωπογενές περιβάλλον, χωρίς κρίση και διάκριση σοφή.
Εδώ είμαστε στο μεγάλο παλάτι της Γης  κλεισμένοι όλοι , εδώ που φθάσανε τα πράγματα για όλους.
Δεν υπάρχει διέξοδος για κανένα   άνθρωπο, κανένα  έθνος ή λαό.
Ή όλοι μαζί σε δίκαιη πολιτεία και σωστή ή, ΚΑΝΕΙΣ.
Αυτό λέει ένας μεγάλος Πολεμιστής και Ποιητής που τα ατσάλινα  Πτερόεντα  Έπη του, έχουν το  Βέλος και το Τόξο του Απόλλωνος, σφυρηλατημένου από τη φωτιά του Ήφαιστου Πυρός σε λόγους σαν ΣΠΑΘΙ κοφτερούς.
ΠΗΓΗ
astreaastreaa.wordpress.com

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Τι θα έκανε ο Οδυσσέας σήμερα;"

Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2018

Η ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΠΟΥ ΦΟΒΙΖΕΙ ΤΗ ΝΕΑ ΤΑΞΗ!!
Αυτά που θα σας πω, θα τα πω απλά και με λίγα λόγια.
Στην αρχαία Ελλάδα υπήρχαν οι ελεύθεροι και οι δούλοι.
Οι δούλοι δεν ήταν σκλάβοι όπως στην αρχαία Ρώμη ή την Περσία, αλλά ήταν οι μισθωτοί εργαζόμενοι.
Οι ελεύθεροι ήταν οι ελεύθεροι επαγγελματίες που είχαν μικρές μεσαίες ή μεγάλες επιχειρήσεις.
Το όνειρο όλων ήταν να γίνει ελεύθερος πολίτης δηλαδή ελεύθερος επαγγελματίας ή επιχειρηματίας.
Η διαφορά ελεύθερων επαγγελματιών και δούλων ήταν, ότι οι ελεύθεροι επαγγελματίες , οι έμποροι κτλ έβγαζαν χρήματα ανάλογα με τις ικανότητες και την ευρηματικότητά τους.
Οι δούλοι έπαιρναν ένα συγκεκριμένο μισθό με καμία ελπίδα αλλαγής χωρίς να μπορούν να έχουν καμία πρωτοβουλία.
Όνειρο των δούλων ήταν να γίνουν ελεύθεροι.
Ήταν ελεύθεροι στο πνεύμα και περίμεναν την ευκαιρία να γίνουν ελεύθεροι επαγγελματίες.
Οι δούλοι, που απλά ήθελαν να εργάζονται χωρίς ευθύνες, δεν εθεωρούντο αξιόπιστοι και δεν γινότανε δεκτοί στην οπλιτική φάλαγγα.
Αυτή η αίσθηση ελευθερίας με την οποία ήταν εμποτισμένοι οι Έλληνες και τους έδινε την αίσθηση της δυνατότητας του ότι ελέγχουν την ζωή τους, τους έδινε διαρκώς την ελπίδα της βελτίωσης της καθημερινότητάς τους και αυτό τους έκανε τους μεγαλύτερους εξερευνητές και μαχητές όλων των εποχών.
ΣΗΜΕΡΑ:
Έχουμε τους Έλληνες που θέλουν να επιχειρούν, από τον μικροϋδραυλικό μέχρι τον μεγαλοβιομήχανο, από τον ψαρά μέχρι τον μεγαλοεφοπλιστή, θέλουν την ελευθερία και την ευκαιρία να ελέγχουν την προσωπική τους οικονομία.
Η κατάρα, η συνταγή αν θέλετε, της νέας τάξης , που λέγεται σοσιαλισμός ή κομμουνισμός ή αριστερά, θέλει να μην υπάρχουν οι ελεύθεροι επιχειρηματίες και επαγγελματίες, ούτε μικροί, ούτε μεσαίοι, ούτε μεγάλοι.
Θέλει να υπάρχουν μόνο οι δούλοι, οι λεγόμενοι σήμερα εργαζόμενοι, που θα παίρνουν μόνο το μισθό που θα τους δίνει η νέα τάξη, χωρίς ελπίδα και έλεγχο των εσόδων τους.
Τους δίνει τη δυνατότητα να παρακαλούν, νομίζοντας ότι αγωνίζονται με...διαδηλώσεις, για να πάρουν ένα κομμάτι ψωμί παραπάνω.
Και όταν τους δίνει ένα ξεροκόματο, τους το παίρνει πίσω με τις αυξήσεις των τιμών ή με τα χαράτσια.
Στις εκλογές που έρχονται αποφασίζουμε τι θέλουμε να είμαστε.
Ελεύθεροι Έλληνες, με ελπίδα να ελέγχουμε την οικονομία μας, ή δούλοι της αριστεράς και της νέας τάξης των πραγμάτων που θα ζητιανεύουμε να μας αυξήσουν το μισθό.
Αν δεν σας άρεσαν αυτά που διαβάσατε, φροντίστε να το ξεπεράσετε, γιατί αυτή είναι η αλήθεια!!!
ΕΛ-ΕΥΘΕΡΟΝ ΤΟ ΕΥΨΥΧΟΝ ΟΧΙ ΣΤΗ ΧΟΥΝΤΑ ΤΗΣ NEΑΣ ΤΑΞΗΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ " "

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2018

Ο Ρενέ Πυώ (Rene Puaux) στη βόρεια Ήπειρο – Επιστολές χριστιανών και μουσουλμάνων γηγενών



Ένας από τους πιο σημαντικούς ιστορικούς – δημοσιογράφους και όχι μόνο, ο οποίος με σθένος και αγάπη προς την αλήθεια, κατά την πρώτη και δεύτερη δεκαετία του 20ου αιώνα, πρόβαλλε τα δίκαια των βόρειο – Ηπειρωτών προς τη διεθνή κοινότητα, υπήρξε ο Ρενέ Πυώ (Rene Puaux).
Τις απογοητεύσεις και τις περιπέτειες ενός πολεμικού ανταποκριτή τις περιγράφει παραστατικά σε μια συλλογική έκδοση “Dans les Balkans 1912 – 1913”, που ασφαλώς είναι πολύτιμη και για τους κανόνες δεοντολογίας της δημοσιογραφίας, της υψηλής αποστολής της ως διαμορφώτριας της κοινής γνώμης. Αποκαλύπτει κάθε απόπειρα παραπλανήσεως του κοινού δια του τύπου και συγκεκριμένα στην περίπτωση της Β. Ηπείρου επισημαίνει την απουσία Ιταλών και Αυστριακών δημοσιογράφων από εκδηλώσεις δηλωτικές του ελληνικού φρονήματος των κατοίκων της, τόσο των χριστιανών όσο και των μουσουλμάνων.
Παρακάτω σας παραθέτουμε αυτούσια τα όσα γράφει σε ένα σημαντικό πόνημά του, ευχόμενοι και οι ίδιοι να κατανοήσετε με σαφήνεια τη διαχρονικότητα μιας ιστορικής αλήθειας, η οποία συνήθως αποσιωπάται.
«Πέρασα το χθεσινό απόγευμα εξετάζοντας τον ήδη ογκώδη φάκελο με τις εκκλήσεις που μου επιδόθηκαν και τους λόγους που εκφωνήθηκαν κατά το πέρασμά μου. Έχω μπροστά μου τέλειες αναφορές, οι οποίες συγκροτούν ολόκληρο φάκελο, όπως εκείνη που μου επιδόθηκε στα στενά της Μουζίνας και προέρχεται από τα 13 χωριά της περιοχής: Κάτω Λεσινίτσα, Δίβρη, Δρόβιανη, Άγιος Ανδρέας, Μαλτσάνι, Τσαρκοβίτσα, Λουσάτι, Κράγκη, Μουζίνα. Κερασέτι, Γράσδανη, Σμενίτσα. Είναι ολόκληρη επαρχία. Στο χάρτη θα τα βρείτε στα ανατολικά του Δελβίνου. Οι πρόκριτοι κάθε χωριού έθεσαν την υπογραφή τους κάτω από τη δήλωση: «Είμαστε Έλληνες και ζητούμε την ένωση με την Ελλάδα».
Να η δήλωση που έγραψε ο δάσκαλος και υπέγραψαν οι δύο έφοροι της κοινότητας της Δερβιτσάνης:
«Είμαστε Έλληνες Ηπειρώτες και όχι Αλβανοί. Η απόφασή μας είναι ακλόνητη. Τώρα που και εμείς απολαύσαμε τα αγαθά της ελευθερίας, είμαστε αληθινά παιδιά της και προτιμούμε το θάνατο από το ζυγό ενός λαού χωρίς πολιτισμό και χωρίς παιδεία.»
Μια υγρή σφραγίδα μ’ ένα σταυρό στη μέση πιστοποιεί τη γνησιότητα των υπογραφών.
Οι αντιπρόσωποι της Γράψης, της Λιούγκαρης και της Φραστανής γράφουν:
«Τα σχολεία και τα φιλανθρωπικά ιδρύματα αυτής της χώρας είναι έργα της Ελλάδος και της Ηπείρου, έργα παιδιών της χώρας αυτής. Αποτελούν τεκμήριο των αισθημάτων αυτού του λαού».
Η κοινότητα Σωφρατίκων μαζί με τον ιερέα της δηλώνουν πως «θα υπερασπίσει την ελευθερία της μέχρι τελευταίας πνοής».
Η κοινότητα του Χασκόβου βεβαιώνει ότι « η ένωση με την Ελλάδα είναι ζήτημα το οποίο δεν επιδέχεται συζήτηση ούτε συμβιβασμούς. Η ελευθερία δεν τίθεται υπό διαπραγμάτευση».
Η κοινότητα της Βάνιστας λέει:
«Διαβάζουμε στις εφημερίδες ότι οι ισχυροί του κόσμου παραβλέποντας τα εθνικά αισθήματά μας και τα τεκμήρια μας που είναι χαραγμένα στις καρδιές μας, θέλουν να μας παραδώσουν σε έναν βάρβαρο λαό. Πολεμήσαμε πάντοτε με τους Έλληνες για την ελευθερία μας. Ήταν το όνειρο των προγόνων μας και πραγματοποιήθηκε στις μέρες μας. Δεν πρέπει να συγχέει κανείς το όνομα της ευγενούς Ελληνικής Ηπείρου με της βαρβαρικής Αλβανίας. Θα μείνουμε ελεύθεροι Ηπειρώτες».
Ακολουθούν τα ονόματα των προκρίτων της κοινότητας.
Σε όλες τις διακηρύξεις,σε όλες τις προσφωνήσεις η ουσία παραμένει η ίδια: Το αδύνατο της αλλαγής του τουρκικού ζυγού με τον – εκατό φορές χειρότερο – αλβανικό. Επιβεβαίωση του ελληνικού πατριωτισμού. Ανάγκη της ένωσης με την Ελλάδα: Ένωσις η θάνατος!
Ένας από τους ρήτορες παρέθεσε τους κλασικούς στην Ελλάδα στίχους και – απ’ ότι μου λένε – και στην Ήπειρο του ποιητή Ρήγα Φεραίου, του προφήτη της ελληνικής ανεξαρτησίας και πρώτου μάρτυρά της:
«Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή».
Για να δώσω μια ακριβή ιδέα του περιεχόμενου και του τόνου των λόγων, παραθέτω ολόκληρο το κείμενο ενός απ’ αυτούς:
«Κύριε, η παρουσία σας ως αντιπροσώπου της αγαπημένης φίλης της Ελλάδας, δηλαδή της Γαλλίας, η οποία σε όλες της περιόδους πάντοτε υπεράσπισε τα ζωτικά μας συμφέροντα, προκαλεί απερίγραπτη χαρά στον Ηπειρωτικό λαό. Η Ελληνική Ήπειρος υφίστατο για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα έναν απάνθρωπο ζυγό. Ύστερα από αιώνες σκλαβιάς, χάρη στον ανδρείο ελληνικό στρατό, είδε επιτέλους η πατρίδα μας τις ελπίδες της να πραγματοποιούνται. Υψώνοντας τα μάτια προς τον ελεύθερο ουρανό και αναπνέοντας την αύρα της ελευθερίας και ατενίζοντας με ορθάνοιχτα μάτια το φεγγοβόλημά της, δοκιμάζουμε συγχρόνως πόνο. Διότι διαπιστώνουμε ότι σκληρές αντιχριστιανικές καρδιές, για λόγους εγωιστικών βλέψεων και συμφερόντων, προσπαθούν να ξαναρίξουν τον φωτισμένο αυτό λαό στη σκλαβιά, επιδιώκοντας να υποτάξουν μια χώρα καθαρώς ελληνική, αλίμονο, σ’ έναν λαό απαίδευτο, σ ΄ έναν λαό τυραννικό. Η Ήπειρος γέννησε – όπως μαρτυρεί η Ιστορία – άνδρες, οι οποίοι από την εποχή της ελληνικής επαναστάσεως έχυσαν το αίμα τους στο βωμό της ένωσης με την Ελλάδα. Οι Ηπειρώτες θα προτιμούσαμε να πέσουμε νεκροί από τα απόκρημνα βράχια μας παρά να υποταχθούμε στα σιδερένια νύχια συνειδητών τυράννων. Βασιζόμαστε όμως στα φιλελεύθερα αισθήματα των φίλων μας ανάμεσα στις Μεγάλες Δυνάμεις, της Γαλλίας και της Αγγλίας και στην ειλικρινή προς εμάς αγάπη των αντιπροσώπων τους. Τους προσφέρουμε δε τα δάκρυά μας ως δείγμα της ευγνωμοσύνης μας και όλοι μαζί φωνάζουμε: Καλύτερος ο θάνατος παρά ο χωρισμός:
Ζήτω η αγαπημένη φίλη της Μητέρας Ελλάδας:
Ζήτω η Γαλλία!
Ζήτω σεις, ο αντιπρόσωπος της Γαλλίας!
Ζήτω ο βασιλεύς μας Κωνσταντίνος !
Ζήτω ο Βενιζέλος!
Ζήτω η Ελλάς!
Ζήτω η Ήπειρος!»
Αυτός ο λόγος και τα αποσπάσματα, τα οποία ανέφερα προηγουμένως, προέρχονται όλα από την κοιλάδα του Αργυροκάστρου. Αυτή η κοιλάδα είναι πέρα για πέρα ελληνική, ελληνικά δε χωριά εξακολουθούν να υπάρχουν και πολύ βορειότερα του Αργυροκάστρου. Αλλά δεν μπορούσα να τα επισκεφθώ όλα. Αυτή η αδυναμία μου προκάλεσε ζωηρή λύπη και άρχισαν να καταφθάνουν στην αρχή τηλεγραφήματα και κατόπιν αντιπροσωπείες χωρικών από τα βόρεια τους Αργυροκάστρου. Ανάμεσα στα τηλεγραφήματα, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά προέρχεται από το Τεπελένι, κέντρο αρκετά σημαντικό. Είναι υπογεγραμμένο από τέσσερις μουσουλμάνους, το μουφτή, το δήμαρχο και δύο σεΐχηδες φυλάρχους: (Rene Puaux).
«Έχουμε την πληροφορία ότι δεν θα μπορέσετε να επισκεφθείτε την πόλη μας και σας ευχόμαστε, λοιπόν, από εδώ το «καλώς ήλθατε» στην πατρίδα μας. Χαιρετίζουμε τον αντιπρόσωπο του γαλλικού λαού και σας παρακαλούμε να καταστήσετε γνωστά τα ειλικρινή μας συναισθήματα για τη μητέρα – πατρίδα, την Ελλάδα, από την οποία καμία στρατιωτική δύναμη από εκείνες που εργάζονται για την αδικία δεν θα μπορέσει να μας χωρίσει».
Υπογράφουν: Σουαχίτ, μουφτής, Αβδουλλάχ, δήμαρχος, Σεΐχης Κάλεμ, Σεΐχης Μεζούτ, Οικονόμος Σπήλιος, Αντώνιος.
Στη μεγάλη αίθουσα του δικαστικού μεγάρου κι ενώ ήμουν περιστοιχισμένος από μουσουλμάνους με τουρμπάνια και κόκκινα και κόκκινα φέσια, η ατελείωτη σειρά των επιτροπών των βορινών χωριών μου μίλησε με την ίδια γλώσσα. Όταν όλοι είχαν ολοκληρώσει τους λόγους τους, είδα να πλησιάζει ολομόναχος ένας σαν βοσκός, ο οποίος στριφογύριζε στα δάχτυλα τη σκούφια του και έμοιαζε βαθύτατα συγκινημένος. Αυτός ο άνθρωπος είχε διανύσει περισσότερα από 70 χιλιόμετρα, για να έρθει από το Βεράτι. Αφήνοντας τη σκούφια του να πέσει κάτω, με τρεμάμενη φωνή είπε πως πολλοί Έλληνες εκεί κάτω φοβούνται (και έβαλε το χέρι στο λαιμό για να γίνει παραστατικός) και με παρακάλεσε να ζητήσω να συμπεριληφθεί και το Βεράτι στην Ελληνική Ήπειρο.
Αλίμονο! Πώς να του πω να εγκαταλείψει κάθε ελπίδα και πως η ελληνική κυβέρνηση δεν είχε συμπεριλάβει και το Βεράτι μέσα στα νέα όρια; Του έσφιξα σιωπηλά το χέρι και χαμήλωσα τα μάτια, για να μην αντικρύσω το ερώτημα στα δικά του.
ΡΕΝΕ ΠΥΩ
(Αυθεντική μαρτυρία)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Ο Ρενέ Πυώ (Rene Puaux) στη βόρεια Ήπειρο – Επιστολές χριστιανών και μουσουλμάνων γηγενών"

Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2018

H πορεία πρός την αλήθεια.


Συχνά διαμαρτυρόμαστε,γιατί έχουν χαθεί τα γραπτά των προγόνων μας.
Μας στεναχωρεί το γεγονός,ότι έχουν σωθεί,από τα αρχαία κείμενα,
μόνο  το 2-3%.Εάν θελήσουμε να μελετήσουμε αυτά που μας έμειναν.....
θα χρειαστούμε δύο ζωές τουλάχιστον.......

Παρμενίδης ο Ελεάτης....ο πρώτος Φιλόσοφος....ο στοχαστής....
Ο Αριστοτέλης τον είπε...μανιακό και τρελό...ενώ
ο Πλάτων....Δεινό και Σεβάσμιο....ποιός να έχει δίκαιο άραγε....



Το Ον.
Λείον καί όμαλόν πανταχή τε έκ μέσου
ίσον καί όλον καί τέλειον.

Το σύμπαν είναι αιώνιο,άφθαρτο και αγέννητο,
χωρίς αρχή και τέλος (χρονικό εννοεί)
στρογγυλό και πεπερασμένο...τέλειο δηλαδή
ποιό μπιγκ μπαν!!!!!

Το φιλοσοφικό του ταξείδι,
από την άγνοια στην γνώση
από το σκοτάδι στο φώς,
η οδός της αληθείας.....μα πρέπει να το θέλουμε!!!
Σκεφτόμαστε μόνο ότι μπορεί να υπάρξει,
αυτό που δέν υπάρχει...δέν μπορούμε να το σκεφτούμε.
Οι αλληγορίες του,
ας τον ακολουθήσουμε.

 ΠΑΡΜΕΝΙΔΗ του Ελεάτη
                                       ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ
                               (Μετάφραση: Σ. Γλυκ.)

                                             1
      Οι θηλυκοί μου ίπποι με μετέφεραν ως τα πέρατα της επιθυμίας,
      όταν οδηγώντας με οι κατανέμουσες θεές μ’ έβαλαν στην περίφημη οδό,
      που φέρνει τα φώτα που θεωρούν οι συγκεντρώσεις των ανθρώπων.
      Σε αυτή βρισκόμουν. Τα πολύ έφρονα άλογα που έφεραν
5    το άρμα κάλπαζαν, ορίζοντας το διάβα του οι ηγεμόνισσες του δρόμου κόρες.
      Ο δε άξων μέσα στον αχό ανάγει ήχο όμοιο του σουραυλιού
      καθώς κατακαιγόταν (υποφέροντας από τους ξέφρενους στροβιλισμούς
      περί τα δυο του άκρα), όταν έσπευσαν για τη μεταφορά μου
      οι κόρες του Ήλιου, οι οποίες αφού έφυγαν από τα δώματα της Νύχτας
10  σε φως, είχαν στα χέρια τις καλύπτρες της μορφής τους.
      Εκεί βρίσκονται οι δυο πύλες της ζωής, της Νύχτας και της Ημέρας,
      που έχουν κοινό υπέρθυρο και το ίδιο μαρμάρινο κατώφλι·
      και οι αυτές πέτρες οι αιθέριες περιβάλλουν τις μεγάλες θύρες·
      αυτών η Δίκη η πολύποινος έχει τα ανάλογα διπλά κλειδιά.
15  Προς αυτήν αποτάθηκαν με σεβασμό οι κόρες, μιλώντας ήπια - γλυκά.
      Την έπεισαν με συγκεκριμένες λέξεις επακριβείς, να βγάλει άμεσα και
      πλήρως το βαλανωτό-φιδίσιο κλείστρο των θυρών. Τα δε θυρόφυλλα
      τεράστιο χάσμα έκαναν, καθώς μετακινήθηκαν τα πολύχαλκα
      αξόνια και με αμοιβαίο συριγμό οι περόνες των αρθρώσεων
20  έστρεψαν στα δαχτυλίδια· και μέσω του ανοίγματος αυτού
      οι κόρες γοργά στον αμαξωτό δρόμο πέρασαν άλογα και άρμα.
      Και η θεά με υποδέχτηκε αγνά, παίρνοντας δε τρυφερά στο χέρι της
      το δεξί μου χέρι, κι αυτά τα λόγια τα λαμπρά είπε προσαγορεύοντάς με.
      Ω νεαρέ σύντροφε των αθανάτων που κρατούν της ζωής τα γκέμια,
25  εσύ που ήλθες ως εδώ από τα ικανά άλογα φερμένος,
      χαίρε, επειδή δεν σε ώθησε μοίρα κακή να εισέλθεις
      σε αυτό το δρόμο (που για τα ανθρώπινα όντα τελειωμό δεν έχει),
      αλλά η θεία τάξη και το δίκιο. Πρέπει δε να σε πείσω για όλα,
      τόσο για της σφαιρικής Αλήθειας μου την άτρεμη καρδιά
30  όσο και για τις γνώμες των θνητών, όπου δεν υπάρχει βεβαιότητα.
      Αλλά θα καταλάβεις και αυτά θα μάθεις, ότι οι υπάρχουσες θεωρήσεις
      πρέπει να εξετάζονται καλά, περνώντας πάντοτε από κόσκινο τα πάντα.
                                             2
      Έλα, λοιπόν, εγώ θα σου εξηγώ, εσύ στα λόγια μου αναλογίσου,
      αφού ακούσεις ποιες είναι οι μόνες δισυπόστατες οδοί της νόησης.
      Η μεν μία ότι αυτό που είναι «είναι» και δεν υπάρχει το δεν είναι,
      είναι της Πειθούς το πλαίσιο (διότι εκεί πατάει γερά η αλήθεια),
5    η δε άλλη ότι «δεν είναι» και ανάγκη είναι το είναι να μην υπάρχει,
      την οδό αυτή στη φράζω εντελώς, λέγοντάς σου ότι είναι αδιάβατη·
      διότι ούτε θα μπορούσες να γνωρίσεις το μη υπάρχον ον (δεν είναι
      κατορθωτό) ούτε να το εκφράσεις.
                                             3
      Διότι σκέψη και ύπαρξη είναι το ίδιο πράγμα.
                                             4
      Πρόσεξε, όμως, και τα απόμακρα του νου είναι με σιγουριά παρόντα·
      διότι (ο νους) δε θα διασπάσει το ον από τη συνεκτική δομή του
      διασπείροντάς το εδώ κι εκεί ολοκληρωτικά κατά την κοσμική τάξη
      κι επανασυνθέτοντάς το.
                                             5
      Για μένα είναι αδιάφορο,
      από πού θα ξεκινήσω· γιατί στο ίδιο σημείο θα φθάσω πάλι.
                                             6
      Πρέπει το ον να είναι ο λόγος και η νόηση· διότι εκεί υπάρχει «είναι»,
      ενώ στο μηδέν δεν υπάρχει· εγώ αυτά στα αποκαλώ υπέρ-νοητά.
      Σε απομακρύνω όμως έτσι απ’ αυτήν εδώ την πρώτη οδό της έρευνας,
      ύστερα δε και από εκείνη, στην οποία οι θνητοί, μη γνωρίζοντας κάτι
5    διαμορφώνονται, δίγνωμοι· διότι η αμηχανία που υπάρχει στα στήθη τους
      ευθύνεται για το μπερδεμένο τους μυαλό· αυτοαυτοπροσδιορίζονται
      κουφοί μαζί και τυφλοί, κατασαστισμένοι, σύνολα χωρίς κριτική σκέψη,
      στα οποία αυτό που υπάρχει και δεν είναι, το νομίζουν άλλοτε το ένα
      και άλλοτε το άλλο, στα πάντα δε παλινδρομεί το πλαίσιο της ζωής τους.
                                             7
      Διότι ποτέ ο τρόπος αυτός δε θα μπορέσει να καθορίσει τα ανύπαρκτα·
      αλλά εσύ από αυτή τη δισυπόστατη διαδρομή απομάκρυνε το νου σου,
      ούτε επίσης η συνήθεια να σε αναγκάζει σε αυτόν εδώ το δρόμο της οριακής
      προσπάθειας να περιφέρεις άσκοπο το βλέμμα και την καλή ακοή σου
      και τη γλώσσα, να κάνεις όμως με τη λογική σου μια ευρύτερη εκτίμηση
                                             8
      στα ειπωμένα από εμένα· γιατί μόνο με τα λόγια δεν μπορείς να φτάσεις
      σε αυτό που όντως είναι· στην πορεία πάντως της διαδρομής υπάρχουν
      πάρα πολλές ενδείξεις, ότι το ενυπάρχον ον είναι αγέννητο και άφθαρτο,
      καθόσον είναι ολοκληρωμένο κι εντελώς ακίνητο και χωρίς να έχει τέλος,
5    ποτέ δεν υπήρξε ή θα υπάρξει, καθόσον τώρα (σκεπτόμενοι και μιλώντας)
      είναι με τα πάντα, ένα, συνεχώς· επομένως ποια γέννα θα του αναζητήσεις;
      Πώς, πότε κι από πού αυξήθηκε; Ούτε εκ του μη υπάρχοντος θα σου
      επιτρέψω να πεις ούτε καν να το φανταστείς· διότι δεν μπορεί να λεχθεί
      ούτε να εννοηθεί πως δεν υπάρχει. Ποια ανάγκη λοιπόν το ώθησε
10  λίγο πριν ή μετά, εκκινώντας από το μηδέν, να βγει ολοκληρωμένο;
      Επομένως ή υπάρχει απόλυτος ανάγκη να υπάρχει (το εν-ον), είτε όχι.
      Ουδέποτε εκ του μη υπάρχοντος όντος θα επιτρέψει η δύναμη της πίστης
      να δημιουργηθεί κάτι παρ’ αυτού· ως εκ τούτου ούτε η γέννηση αλλά ούτε
      ο θάνατος σε αυτό συνάγουν. Η θεά της ορθής κρίσης χαλαρώνοντας τα δεσμά,       15  (σημαίνει ότι) τα έχει· η δε κριτική επί των ανωτέρω συνοψίζεται στο εξής·
      είναι αυτό που είναι ή δεν είναι· ελέγχοντάς το, κατ’ ανάγκη, προκύπτει
      από τη μια ότι είναι ένα ακατανόητο και απροσδιόριστο γεγονός (μη αληθής
      δρόμος) και από την άλλη ότι υφίσταται και οδεύει στον προσδιορισμό του.
      Πώς λοιπόν μετά από αυτά θα χαθεί το ον; Πώς αφού υπάρχει, έγινε;
20  Διότι εάν γεννήθηκε, δεν είναι, ούτε μπορεί ποτέ στο μέλλον να υπάρξει.
      Κατ’ αυτόν τον τρόπο η δημιουργία χάνεται όπως και η άδηλος καταστροφή.
      Ούτε διαιρετό είναι, επειδή κάθε μέρος του είναι όμοιο·
      ούτε είναι κάπου περισσότερο, θα εμπόδιζε τη συνοχή του,
      ούτε λιγότερο, ολόκληρο πληρούται από τον εαυτό του.
25  Ως εκ τούτου στο διηνεκές είναι τα πάντα· το ον συνάγει με τα όντα.
      Αυτό καθώς μένει σταθερό από την ισχυρή συνδεσιμότητά του
      είναι άνευ αρχής και τέλους, επειδή η γέννηση και η καταστροφή
      μακριά απ’ εδώ πλάστηκαν, τις απώθησε δε η αληθής πίστη.
      Το ίδιο καθώς μένει στον εαυτό του στον εαυτό του βρίσκεται,
30  και τοιουτοτρόπως διατηρείται σταθερό· διότι η κρατερή Ανάγκη
      το δεσμεύει μέσα σε πλαίσια όπου από παντού το περιβάλλουν,
      οπότε κατά τη θεία τάξη και το δίκαιο το ον δεν είναι αχανές·
      υπάρχει δε χωρίς στερήσεις· διαφορετικά θα ήθελε τα πάντα.
      Αυτό είναι το αποτέλεσμα της νόησης κι εξ αυτού υπάρχει η σκέψη.
35  Διότι χωρίς το ον, το οποίο στα πάντα είναι πλήρες, δεν μπορείς
      να εξάγεις νόημα· διότι δεν υπήρξε ή θα υπάρξει ποτέ τίποτε άλλο
      παρ’ εκτός αυτού του όντος, επειδή οι θεές της κατανομής το δέσμευσαν
      από παντού, με συνέπεια να μένει ακίνητο καθ’ ολοκληρία· το όνομα
      έχει των πάντων, όσων οι θνητοί κατέθεσαν πεπεισμένοι ότι είναι αληθή,
40  αυτό που γίνεται και χάνεται, αυτό που είναι και δεν είναι
      και η αλλαγή του τόπου, μέσω της χροιάς της φωτο-ανταποδοτικότητας.
      Αλλά επειδή υπάρχει τοπο-χρονικό πλαίσιο, είναι περιορισμένο
      από παντού, έχοντας όγκο όμοιο με ολοστρόγγυλη σφαίρα,
      ενδιαμέσως ισοδύναμο στα πάντα· σε αυτό ούτε κάτι περισσότερο
45  ούτε κάτι λιγότερο αρμόζει να είναι σε κάποιο του σημείο.
      Διότι ούτε το μη ον υπάρχει, πράγμα που θα το εμπόδιζε να φθάσει
      στο ομοούσιο, ούτε υπάρχει διαμορφωμένο κατά κάποιο τρόπο
      εκ του περιβάλλοντος, επειδή είναι σύμπαν απαραβίαστο·
      και καθώς είναι το ίδιο παντού, ομοίως κυριαρχεί στα όριά του.
50  Σε αυτό το σημείο σταματώ τον ειλικρινή μου λόγο για το νόημα
      της αμφοτερόπλευρης αλήθειας· ακούγοντας δε τις επεξηγήσεις μου
      μάθε από δω και πέρα ότι οι γνώμες των θνητών είναι λαθεμένες.
      Για να κατηγοριοποιήσουν τα μορφώματα στηρίχτηκαν σε δυο θέσεις·
      (θεωρώντας) ότι δεν έπρεπε να είναι μία, πράγμα στο οποίο έσφαλαν·
55  τα αντίθετα έκριναν από την κάθε κατασκευή και έβαλαν διακριτικά
      μη ταυτόσημα μεταξύ τους, το μεν ένα όρισαν το αιθέριο πυρ της φλόγας,
      που είναι ήπιο ον, πολύ αραιό κι ελαφρύ, παντού το ίδιο με τον εαυτό του,
      το δε άλλο κάτι που δεν είναι ίδιο με τον εαυτό του· αλλά κι αυτό κατά τον
      ίδιο τρόπο τον αντίθετο (το έθεσαν), την αγνωστική νύχτα, που έχει πυκνό
60  σώμα και βάρος. Όλα αυτά στα αποκαλώ φαινομενικό διάκοσμο,
      για να μη σε παρασύρει ποτέ κάποια τέτοια γνώμη των θνητών.
                                             9
      Αλλά, εφόσον τα πάντα έχουν χαρακτηριστεί από φως και νύχτα
      και σύμφωνα με τις ίδιες δυνάμεις τους μετέχουν το ένα στο άλλο,
      το παν ως σύνολο (θα) αποτελείται μαζί από φως και άφαντη νύχτα
      με ίση των δυο αναλογία, επομένως θα ήταν ουδέτερο, άρα μηδέν.
                                             10
      Θα γνωρίσεις και την αιθέρια φύση και τα πάντα εντός του αιθέρα
      τα ενδεικτικά σημεία και τα φανερά έργα της άσπιλης ηλιακής
      παν-φωτοδότριας πηγής και από πού δημιουργήθηκαν,
      θα πληροφορηθείς και για την περιφερική τροχιά της κυκλοτερούς σελήνης
5    και τη φύση της, θα μάθεις και για τον ουρανό που περικλείει τα πάντα
      από πού δημιουργήθηκε και πώς οδηγώντας τον του επέβαλλε
      η Ανάγκη
      να διατηρεί τα όρια των άστρων.
                                             11
      (Το) πώς η γη και ο ήλιος και η σελήνη
      και ο απλός αέρας (και) ο ουράνιος γαλαξίας και το τελευταίο βουνό
      καθώς και η θερμή πηγή των άστρων όρμησαν
      στη δημιουργία.
      …
                                                  12
      …
      Οι δε στενότερες στεφάνες είναι γεμάτες από αγνό πυρ αμόλυντο,
      οι δε επ’ αυτών (είναι) της νύχτας, με τη δε φλόγα αναδύεται η ειμαρμένη·
      και στο μέσον αυτών η κατανέμουσα θεά που τα πάντα κυβερνά·
      διότι στα πάντα άρχει και στο στυγερό τοκετό και στην ερωτική σμίξη
      στέλνοντας το θηλυκό ν’ αναμιχθεί με το αρσενικό και το αντίθετο πάλι,
      το αρσενικό με το θηλυκό.
                                             13
      …
      πρώτον από όλους τους θεούς, τον έρωτα ανέδειξε
                                              14
      …
      φως ξένο που περιφέρεται στη γη και φαίνεται τη νύχτα (για τη σελήνη)
                                             15
      που πάντα στρέφει το πρόσωπο στο φως του ήλιου (για τη σελήνη).
      …
                                             16
      …
      Διότι όπως ο καθένας είναι το κράμα των πολύ διαφορετικών μελών του,
      κατά τον ίδιο τρόπο ο νους παρίσταται στους ανθρώπους· διότι το ίδιο
      είναι εκείνο το οποίο η φύση φρονεί για τα μέλη των ανθρώπων
      και για τους πάντες και το καθετί· το δε περισσότερο έχει σημασία.
                                             17
      …
      από δεξιά μεν τ’ αρσενικά, από αριστερά δε τα θηλυκά
      …
                                             18
      …
      Όταν η γυναίκα και ο άντρας αναμειγνύουν τα σπέρματα του έρωτα,
      η δύναμη που ρέει στα αγγεία τους από το διαφορετικό αίμα,
      αν έχει την κατάλληλη αναλογία, σώματα καλά παράγει.
      Όταν οι δυνάμεις αντιμάχονται καθώς τα σπέρματα αναμειγνύονται
      και δε σχηματίζουν ενότητα στο σώμα, το γεννημένο από διπλό
      σπέρμα φύλο θα βασανίζεται από δεινές και συχνές ταλαιπωρίες.
                                              19
      …
      Έτσι λοιπόν κατ’ αυτήν τη δοξασία έγιναν αυτά που κυριαρχούν
      και στη συνέχεια από εδώ θα τελευτήσουν έχοντας τραφεί·
      στο όνομα δε αυτών οι άνθρωποι έθεσαν επισημάνσεις για το καθετί.

Ακολουθεί το Άγιο αρχαίο κείμενο...περί φύσηος


 ἵπποι ταί με φέρουσιν, ὅσον τ’ ἐπὶ θυμὸς ἱκάνοι,
      πέμπον, ἐπεί μ’ ἐς ὁδὸν βῆσαν πολύφημον ἄγουσαι
      δαίμονες, ἣ κατὰ πάντ’ ἄστη φέρει εἰδότα φῶτα·
      τῇ φερόμην· τῇ γάρ με πολύφραστοι φέρον ἵπποι
5    ἅρμα τιταίνουσαι, κοῦραι δ’ ὁδὸν ἡγεμόνευον.
      ἄξων δ’ ἐν χνοίηισιν ἵει σύριγγος ἀυτήν
      αἰθόμενος (δοιοῖς γὰρ ἐπείγετο δινωτοῖσιν
      κύκλοις ἀμφοτέρωθεν), ὅτε σπερχοίατο πέμπειν
      Ἡλιάδες κοῦραι, προλιποῦσαι δώματα Νυκτός,
10  εἰς φάος, ὠσάμεναι κράτων ἄπο χερσὶ καλύπτρας.

      ἔνθα πύλαι Νυκτός τε καὶ Ἢματός εἰσι κελεύθων,
      καί σφας ὑπέρθυρον ἀμφὶς ἔχει καὶ λάινος οὐδός·
      αὐταὶ δ’ αἰθέριαι πλῆνται μεγάλοισι θυρέτροις·
      τῶν δὲ Δίκη πολύποινος ἔχει κληῖδας ἀμοιβούς.
15  τὴν δὴ παρφάμεναι κοῦραι μαλακοῖσι λόγοισιν.
      πεῖσαν ἐπιφραδέως, ὥς σφιν βαλανωτὸν ὀχῆα
      ἀπτερέως ὤσειε πυλέων ἄπο· ταὶ δὲ θυρέτρων
      χάσμ’ ἀχανὲς ποίησαν ἀναπτάμεναι πολυχάλκους
      ἄξονας ἐν σύριγξιν ἀμοιβαδὸν εἰλίξασαι
20  γόμφοις καὶ περόνηισιν ἀρηρότε· τῇ ῥα δι’ αὐτέων
      ἰθὺς ἔχον κοῦραι κατ’ ἀμαξιτὸν ἅρμα καὶ ἵππους.
      καί με θεὰ πρόφρων ὑπεδέξατο, χεῖρα δὲ χειρί
      δεξιτερὴν ἕλεν, ὧδε δ’ ἔπος φάτο καί με προσηύδα·
      ὦ κοῦρ’ ἀθανάτοισι συνάορος ἡνιόχοισιν,
25  ἵπποις ταί σε φέρουσιν ἱκάνων ἡμέτερον δῶ,
      χαῖρ’, ἐπεὶ οὔτι σε μοῖρα κακὴ προὔπεμπε νέεσθαι
      τήνδ’ ὁδόν (ἦ γὰρ ἀπ’ ἀνθρώπων ἐκτὸς πάτου ἐστίν),
      ἀλλὰ θέμις τε δίκη τε. χρεὼ δέ σε πάντα πυθέσθαι
      ἠμὲν Ἀληθείης εὐκυκλέος ἀτρεμὲς ἠτορ
30  ἠδὲ βροτῶν δόξας, ταῖς οὐκ ἔνι πίστις ἀληθής.
      ἀλλ’ ἔμπης καὶ ταῦτα μαθήσεαι, ὡς τὰ δοκοῦντα
      χρῆν δοκίμως εἶναι διὰ παντὸς πάντα περῶντα.
                                      2
      εἰ δ’ ἄγ’ ἐγὼν ἐρέω, κόμισαι δὲ σὺ μῦθον ἀκούσας,
      αἵπερ ὁδοὶ μοῦναι διζήσιός εἰσι νοῆσαι·
      ἡ μὲν ὅπως ἔστιν τε καὶ ὡς οὐκ ἔστι μὴ εἶναι,
      Πειθοῦς ἐστι κέλευθος (Ἀληθείηι γὰρ ὀπηδεῖ),
5    ἡ δ’ ὡς οὐκ ἔστιν τε καὶ ὡς χρεών ἐστι μὴ εἶναι,
      τὴν δή τοι φράζω παναπευθέα ἔμμεν ἀταρπόν·
      οὔτε γὰρ ἂν γνοίης τό γε μὴ ἐὸν (οὐ γὰρ ἀνυστόν)
      οὔτε φράσαις.
                                      3
      τὸ γὰρ αὐτὸ νοεῖν ἔστιν τε καὶ εἶναι.
                                      4
      λεῦσσε δ’ ὅμως ἀπεόντα νόῳ παρεόντα βεβαίως·
      οὐ γὰρ ἀποτμήξει τὸ ἐὸν τοῦ ἐόντος ἔχεσθαι
      οὔτε σκιδνάμενον πάντῃ πάντως κατὰ κόσμον
      οὔτε συνιστάμενον.
                                      5
      ξυνὸν δὲ μοί ἐστιν,
      ὁππόθεν ἄρξωμαι· τόθι γὰρ πάλιν ἵξομαι αὖθις.
                                      6
      χρὴ τὸ λέγειν τε νοεῖν τ’ ἐὸν ἔμμεναι· ἔστι γὰρ εἶναι,
      μηδὲν δ’ οὐκ ἔστιν· τά σ’ ἐγὼ φράζεσθαι ἄνωγα.
      πρώτης γάρ σ’ ἀφ’ ὁδοῦ ταύτης διζήσιος <εἴργω>,
      αὐτὰρ ἔπειτ’ ἀπὸ τῆς, ἣν δὴ βροτοὶ εἰδότες οὐδὲν
5    πλάττονται, δίκρανοι· ἀμηχανίη γὰρ ἐν αὐτῶν
      στήθεσιν ἰθύνει πλαγκτὸν νόον· οἱ δὲ φοροῦνται
      κωφοὶ ὁμῶς τυφλοί τε, τεθηπότες, ἄκριτα φῦλα,
      οἷς τὸ πέλειν τε καὶ οὐκ εἶναι ταὐτὸν νενόμισται
      κοὐ ταὐτόν, πάντων δὲ παλίντροπός ἐστι κέλευθος.
                                      7
      οὐ γὰρ μήποτε τοῦτο δαμῇ εἶναι μὴ ἐόντα·
      ἀλλὰ σὺ τῆσδ’ ἀφ’ ὁδοῦ διζήσιος εἶργε νόημα,
      μηδὲ σ’ ἔθος πολύπειρον ὁδὸν κατὰ τήνδε βιάσθω,
      νωμᾶν ἄσκοπον ὄμμα καὶ ἠχήεσσαν ἀκουήν
5    καὶ γλῶσσαν, κρῖναι δὲ λόγῳ πολύδηριν ἔλεγχον
                                      8
      ἐξ ἐμέθεν ῥηθέντα· μόνος δ’ ἔτι μῦθος ὁδοῖο
      λείπεται ὡς ἔστιν· ταύτηι δ’ ἐπὶ σήματ’ ἔασι
      πολλὰ μάλ’, ὡς ἀγένητον ἐὸν καὶ ἀνώλεθρόν ἐστιν,
      ἐστι γὰρ οὐλομελές τε καὶ ἀτρεμὲς ἠδ’ ἀτέλεστον·
5    οὐδέ ποτ’ ἦν οὐδ’ ἔσται, ἐπεὶ νῦν ἔστιν ὁμοῦ πᾶν,
      ἕν, συνεχές· τίνα γὰρ γένναν διζήσεαι αὐτοῦ;
      πῇ πόθεν αὐξηθέν; οὐδ’ ἐκ μὴ ἐόντος ἐάσσω
      φάσθαι σ’ οὐδὲ νοεῖν· οὐ γὰρ φατὸν οὐδὲ νοητόν
      ἔστιν ὅπως οὐκ ἔστι. τί δ’ ἄν μιν καὶ χρέος ὦρσεν
10  ὕστερον ἢ πρόσθεν, τοῦ μηδενὸς ἀρξάμενον, φῦν;
      οὔτως ἢ πάμπαν πελέναι χρεών ἐστιν ἢ οὐχί.
      οὐδέ ποτ’ ἐκ μὴ ἐόντος ἐφήσει πίστιος ἰσχύς
      γίγνεσθαί τι παρ’ αὐτό· τοῦ εἵνεκεν οὔτε γενέσθαι
      οὔτ’ ὄλλυσθαι ἀνῆκε. Δίκη χαλάσασα πέδηισιν,
15  ἀλλ’ ἔχει· ἡ δὲ κρίσις περὶ τούτων ἐν τῷδ’ ἔστιν·
      ἔστιν ἢ οὐκ ἔστιν· κέκριται δ’ οὖν, ὥσπερ ἀνάγκη,
      τὴν μὲν ἐᾶν ἀνόητον ἀνώνυμον (οὐ γὰρ ἀληθής
      ἔστιν ὁδός), τὴν δ’ ὥστε πέλειν καὶ ἐτήτυμον εἶναι.
      πῶς δ’ ἂν ἔπειτ’ ἀπόλοιτο ἐόν; πῶς δ’ ἄν κε γένοιτο;
20  εἰ γὰρ ἔγεντ’, οὐκ ἔστ(ι), οὐδ’ εἴ ποτε μέλλει ἔσεσθαι.
      τὼς γένεσις μὲν ἀπέσβεσται καὶ ἄπυστος ὄλεθρος.
      οὐδὲ διαιρετόν ἐστιν, ἐπεὶ πᾶν ἐστιν ὁμοῖον·
      οὐδέ τι τῇ μᾶλλον, τό κεν εἴργοι μιν συνέχεσθαι,
      οὐδέ τι χειρότερον, πᾶν δ’ ἔμπλεόν ἐστιν ἐόντος.
25  τῷ ξυνεχὲς πᾶν ἐστιν· ἐὸν γὰρ ἐόντι πελάζει.
      αὐτὰρ ἀκίνητον μεγάλων ἐν πείρασι δεσμῶν
      ἔστιν ἄναρχον ἄπαυστον, ἐπεὶ γένεσις καὶ ὄλεθρος
      τῆλε μάλ’ ἐπλάχθησαν, ἀπῶσε δὲ πίστις ἀληθής.
      ταὐτόν τ’ ἐν ταὐτῷ τε μένον καθ’ ἑαυτό τε κεῖται
30  χοὔτως ἔμπεδον αὖθι μένει· κρατερὴ γὰρ Ἀνάγκη
      πείρατος ἐν δεσμοῖσιν ἔχει, τό μιν ἀμφὶς ἐέργει,
      οὕνεκεν οὐκ ἀτελεύτητον τὸ ἐὸν θέμις εἶναι·
      ἔστι γὰρ οὐκ ἐπιδευές· μὴ ἐὸν δ’ ἂν παντὸς ἐδεῖτο.
      ταὐτὸν δ’ ἐστὶ νοεῖν τε καὶ οὕνεκεν ἔστι νόημα.
35  οὐ γὰρ ἄνευ τοῦ ἐόντος, ἐν ὧι πεφατισμένον ἔστιν,
      εὑρήσεις τὸ νοεῖν· οὐδέν γὰρ <ἢ> ἔστιν ἢ ἔσται
      ἄλλο πάρεξ τοῦ ἐόντος, ἐπεὶ τό γε Μοῖρ’ ἐπέδησεν
      οὖλον ἀκίνητόν τ’ ἔμεναι· τῷ πάντ’ ὄνομ(α) ἔσται,
      ὅσσα βροτοὶ κατέθεντο πεποιθότες εἶναι ἀληθῆ,
40  γίγνεσθαί τε καὶ ὄλλυσθαι, εἶναί τε καὶ οὐχί,
      καὶ τόπον ἀλλάσσειν διά τε χρόα φανὸν ἀμείβειν.
      αὐτὰρ ἐπεὶ πεῖρας πύματον, τετελεσμένον ἐστί
      πάντοθεν, εὐκύκλου σφαίρης ἐναλίγκιον ὄγκῳ,
      μεσσόθεν ἰσοπαλὲς πάντηι· τὸ γὰρ οὔτε τι μεῖζον
45  οὔτε τι βαιότερον πελέναι χρεών ἐστι τῇ ἢ τῇ.
      οὔτε γὰρ οὐκ ἐὸν ἔστι, τό κεν παύοι μιν ἱκνεῖσθαι
      εἰς ὁμόν, οὔτ’ ἐὸν ἔστιν ὅπως εἴη κεν ἐόντος
      τῇ μᾶλλον τῇ δ’ ἧσσον, ἐπεὶ πᾶν ἐστιν ἄσυλον·
      οἷ γὰρ πάντοθεν ἶσον, ὁμῶς ἐν πείρασι κύρει.
50  ἐν τῷ σοι παύω πιστὸν λόγον ἡδὲ νόημα
      ἀμφίς ἀληθείης· δόξας δ’ ἀπὸ τοῦδε βροτείας
      μάνθανε κόσμον ἐμῶν ἐπέων ἀπατηλὸν ἀκούων.
      μορφὰς γὰρ κατέθεντο δύο γνώμας ὀνομάζειν·
      τῶν μίαν οὐ χρεών ἐστιν ἐν ὧι πεπλανημένοι εἰσίν
55  τἀντία δ’ ἐκρίναντο δέμας καὶ σήματ’ ἔθεντο
      χωρὶς ἀπ’ ἀλλήλων, τῇ μὲν φλογὸς αἰθέριον πῦρ,
      ἤπιον ὄν, μέγ’ ἀραιὸν ἐλαφρόν, ἑωυτῷ πάντοσε τωὐτόν,
      τῷ δ’ ἑτέρῳ μὴ τωὐτόν· ἀτὰρ κἀκεῖνο κατ’ αὐτό
      τἀντία νύκτ’ ἀδαῆ, πυκινὸν δέμας ἐμβριθές τε.
60  τόν σοι ἐγὼ διάκοσμον ἐοικότα πάντα φατίζω,
      ὡς οὐ μή ποτέ τίς σε βροτῶν γνώμη παρελάσσηι.
                                      9
      αὐτὰρ ἐπειδὴ πάντα φάος καὶ νὺξ ὀνόμασται
      καὶ τὰ κατὰ σφετέρας δυνάμεις ἐπὶ τοῖσί τε καὶ τοῖς,
      πᾶν πλέον ἐστὶν ὁμοῦ φάεος καὶ νυκτὸς ἀφάντου
      ἴσων ἀμφοτέρων, ἐπεὶ οὐδετέρῳ μέτα μηδέν.
                                      10
      εἴσηι δ’ αἰθερίαν τε φύσιν τά τ’ ἐν αἰθέρι πάντα
      σήματα καὶ καθαρᾶς εὐαγέος ἠελίοιο
      λαμπάδος ἔργ’ ἀίδηλα καὶ ὁππόθεν ἐξεγένοντο,
      ἔργα τε κύκλωπος πεύσηι περίφοιτα σελήνης
5    καὶ φύσιν, εἰδήσεις δὲ καὶ οὐρανὸν ἀμφὶς ἔχοντα
      ἔνθεν μὲν γὰρ ἔφυ τε καὶ ὥς μιν ἄγουσ(α) ἐπέδησεν
      Ἀνάγκη
      πείρατ’ ἔχειν ἄστρων.
                                      11
      πῶς γαῖα καὶ ἥλιος ἠδὲ σελήνη
      αἰθήρ τε ξυνὸς γάλα τ’ οὐράνιον καὶ ὄλυμπος
      ἔσχατος ἠδ’ ἄστρων θερμὸν μένος ὡρμήθησαν
      γίγνεσθαι.
      …
                                      12
      …
      αἱ γὰρ στεινότεραι πλῆντο πυρὸς ἀκρήτοιο,
      αἱ δ’ ἐπὶ ταῖς νυκτός, μετὰ δὲ φλογὸς ἵεται αἶσα·
      ἐν δὲ μέσῳ τούτων δαίμων ἣ πάντα κυβερνᾷ·
      πάντα γὰρ <ἣ> στυγεροῖο τόκου καὶ μίξιος ἄρχει
      πέμπουσ’ ἄρσενι θῆλυ μιγῆν τό τ’ ἐναντίον αὖτις
      ἄρσεν θηλυτέρῳ.
                                      13
      …
      πρώτιστον μὲν Ἔρωτα θεῶν μητίσατο πάντων
                                      14
      …
      νυκτιφαὲς περὶ γαῖαν ἀλώμενον ἀλλότριον φῶς
                                      15
      αἰεὶ παπταίνουσα πρὸς αὐγὰς ἠελίοιο.
      …
                                       16
      …
      ὡς γὰρ ἕκαστος ἔχει κρᾶσιν μελέων πολυπλάγκτων,
      τὼς νόος ἀνθρώποισι παρίσταται· τὸ γὰρ αὐτό
      ἔστιν ὅπερ φρονέει μελέων φύσις ἀνθρώποισιν
      καὶ πᾶσιν καὶ παντί· τὸ γᾶρ πλέον ἐστὶ νόημα.
                                      17
      …
      δεξιτεροῖσιν μὲν κούρους, λαιοῖσι δὲ κούρας
      …
                                      18
      …
      femina virque simul Veneris cum germina miscent,
      venis informans diverso ex sanguine virtus
      temperiem servans bene condita corpora fingit.
      nam si virtutes permixto semine pugnent
      nec faciant unam permixto in corpore, dirae
      nascentem gemino vexabunt semine sexum.
                                      19
      …
      οὕτω τοι κατὰ δόξαν ἔφυ τάδε καί νυν ἔασι
      καὶ μετέπειτ’ ἀπὸ τοῦδε τελευτήσουσι τραφέντα·
      τοῖς δ’ ὄνομ’ ἄνθρωποι κατέθεντ’ ἐπίσημον ἑκάστῳ.
         
 
 ΚΕΦΑΛΑΙΑ στα οποία μπορεί να αναλυθεί (Σπουδή)

Α. Προς Αλήθεια: 1.α.Το ταξίδι (1.1-1.10), β. Η κλειδοκράτωρ Δίκη (1.11-1.21), γ. Η υποδοχή (1.22-1.32). 2.Οι οδοί της νόησης. 3.Το ταυτόσημο νόησης και είναι. 4.Η δυσκολία κατανόησης του υπερβατικού (η αρχή του ευρύτερου περικλείοντος). 5.Η ολότητα των επεξηγήσεων. 6.Η ευρύτερη Αλήθεια. 7.Ανάγκη για ανεξάρτητη σκέψη. 8.α.Η αδυναμία και τα σήματα της γλώσσας (8.1-8.3), β. Οι ιδιότητες του όντος (8.3-8.49).
Β. Περί γνώμης: Το προπατορικό αμάρτημα (8.50-8.62). 9.Η κατάρριψη του δυισμού. 10.Εισαγωγή στην κοσμογονία. 11.Η ορμή της γένεσης. 12.Οι στεφάνες της δημιουργίας. 13.Πρώτος γήινος θεός ο Έρωτας. 14 & 15. Για τη Σελήνη. 16.Ο επιμερισμός της γνώσης. 17.Περί του φύλου. 18.Γενετική ευγονία. 19.Προφητεία επί της σημειολογίας.                     

Το Παρμενιδικό «εόν»: Το κείμενο επικεντρώνεται σε μια ιδιαίτερη λέξη, την «εόν». Πολλοί την ερμηνεύουν απλά ως «ον». Για να της προσδώσουμε μια βαθύτερη εννοιολογική χροιά, σύμφωνα με τη γλωσσική σημειολογία, σημαίνει: εγώ το όλον αποδέχομαι ή εγώ το ον ή το ενυπάρχον σε όλους ον.

Τα Φώτα: Ως πηγή της δημιουργίας νοείται ένα Φως, πριν ακόμα γίνει φως, χρόνος, βούληση και λόγος. Το Φως αυτό διχάζεται στην κβαντική πύλη (βήσα οδός) και παίρνει την εμπράγματη (πνευματικο-υλική) μορφή του. Κατόπιν, όπως το ουράνιο τόξο, χωρίζεται σε χρώματα και αποχρώσεις φτιάχνοντας τον κόσμο και τους ανθρώπους, ο καθείς των οποίων είναι φως και κατέχει ένα μέρος του φωτός.   

Η συνέχεια: Ο Λεύκιππος, μαθητής του Παρμενίδη και δάσκαλος του Δημόκριτου, παίρνει τη μια ιδιότητα του Παρμενιδικού όντος, το άτμητο, και το ορίζει ως αρχή της ύλης (μη λαμβάνοντας υπόψη του την πνευματική διάσταση - εξού και μένος εναντίων του, του Πλάτωνα).
Ο Μέλισσος, ένας άλλος μαθητής του Παρμενίδη που θεωρεί πως το άτμητο έχει κίνηση, ανοίγει στη Σάμο φυσικο-φιλοσοφική σχολή από την οποία ξεπηδά μετα από λίγες γενεές ο Αρίσταρχος των φωτονίων (από το κείμενο προκύπτει ότι ο Παρμενίδης δεχόταν πρώτος την ηλιοκεντρική θεωρία).
Ο Ζήνων, ψυχοπαίδι και διάδοχος του Παρμενίδη, αναλώνεται να κάνει κατανοητό το ακίνητο της πρωτογενούς πηγής, διαχωρίζοντας το χώρο από το χρόνο.
Ο Σωκράτης, που νεαρός παρακολούθησε μαθήματα του Ζήνωνα όταν είχαν έλθει στην Αθήνα με τον Παρμενίδη, πέφτει με τα μούτρα στο παρμενιδικό εφαλτήριο, την εννοιολογία.

Οι Παρμενιδικοί, Αναξαγόρας και Πρωταγόρας, παρότι κρατούν επιφυλακτική θέση στα «μεταφυσικά», καταδικάζονται από τον τρομονόμο του Διοπείθη (για τα καινά δαιμόνια, από τον οποίο δεν γλύτωσε ούτε ο Σωκράτης).
Ο Πλάτων, εκ του Παρμενίδη ορμώμενος και πονηρά ποιώντας, μη μιλώντας για θεούς, δημιουργεί την εικόνα του σπηλαίου και του όντος των τέλειων ιδεών, παίρνοντας με τρόπο τους θεούς από τη γη, πηγαίνοντάς τους όλους ως έναν, στο «επέκεινα».
Ο Αριστοτέλης, στηρίζει το μηχανισμό της λογικής του πάνω στον Παρμενίδη, ασχέτως αν διαφωνεί με το τελικό αποτέλεσμα όταν δεν συνάγει με το πρακτικότητα. Μετά όμως από λίγα χρόνια, οι νέο-πλατωνικοί, οι περισσότεροι των οποίων είναι Ιουδαίοι, παίρνουν το θεϊκό ον του Πλάτωνα και βάζουν τον Γιαχβέ στη φωτεινή του θέση.
Οι νέο-αριστοτελικοί, με την σειρά τους, θα δράσουν σε δεύτερη φάση, ωφελιμιστικά, πότε αποδεχόμενοι τον επί γης θεό και πότε τον προσωπικό τους.


Η σημερινή εορτή των Φώτων: Αρχή στη σύγχρονη βάση μας έχει τον Παρμενίδη. Είτε ως κόσμος που υπάρχει πραγματικά, είτε ως κίβδηλος, είτε ως ιδέα (που είναι το φως που ανάβει η φαντασία όταν η επιθυμία βρίσκεται σε σκοτεινό λαγούμι) είτε ως πρακτική χρήση (το φως υπό προσδιορισμούς). Πέραν αυτού, και ασχέτως τι πιστεύουμε, στην εορτή των Φώτων πρέπει να αποδώσουμε τα του Παρμενίδη στον Παρμενίδη. Είναι ο σύγχρονος εισηγητής.
ΠΗΓΗ http://ieraellas-kinimaethnikon.blogspot.com
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "H πορεία πρός την αλήθεια."
Related Posts with Thumbnails