Η ΠΛΗΡΗΣ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΠΙΘΕΤΩΝ - ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ-ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ-ΙΣΤΟΡΙΚΟ-ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΠΙΘΕΤΩΝ ΚΑΙ ΟΝΟΜΑΤΩΝ - ΣΥΝΕΧΗΣ ΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ - ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΙΘΕΤΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ - ΤΑ ΕΠΩΝΥΜΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΦΟΡΕΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑΣ - ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ - Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΣΥΛΛΟΓΗ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΠΩΝΥΜΩΝ - ΚΑΛΗ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΙΣΤΟΡΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΜΑΘΕΙΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ.
ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΑΤΕ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΑΣ

Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2015

Εισαγωγή στη ζεοπονία

Του Νίκου Λυγερού

Όταν αρχίζουμε και αντιλαμβανόμαστε πόσο σημαντικός είναι ο ζεόλιθος στη γεωργία και συνειδητοποιούμε ότι προετοιμαζόμαστε να περάσουμε στο στάδιο της ζεοπιστοποίησης, σιγά σιγά δημιουργούμε ένα πλαίσιο που λειτουργεί ως εισαγωγή στη ζεοπονία. Διότι βλέπουμε ότι οι αγρότες έχουν ανάγκη από πρακτικές συμβουλές για την εφαρμογή και την ενσωμάτωση του ζεόλιθου στις καλλιέργειές τους. Ο ζεόλιθος δεν είναι μια πανάκεια, αλλά ένα αποτελεσματικό εργαλείο για τον αγρότη όχι μόνο σε θεωρητικό, αλλά και σε πρακτικό επίπεδο. Χρειαζόμαστε λοιπόν ανθρώπους που να έχουν εξειδικευτεί στο ζεόλιθο για να μπορούν να απαντούν σε όλες τις πρακτικές ερωτήσεις που αφορούν φυτά σ’ ένα πολύ μεγάλο φάσμα. Αυτό είναι που ονομάζουμε από τώρα ζεοπόνους. Ουσιαστικά πρέπει να έχουν γνώσεις γεωπονίας και βιώματα με τον ζεόλιθο. Αλλιώς οι αγρότες θα μπουν πρώτα στη διαδικασία του πειραματισμού, αλλά δεν θα έχουν δοκιμάσει ποτέ το προϊόν. Στην πραγματικότητα, ο ζεοπόνος λειτουργεί συμπληρωματικά και όχι ανταγωνιστικά, αφού συμβουλεύει αποκλειστικά τη χρήση του ζεόλιθου και στο πεδίο της συμβατικής καλλιέργειας και στο πεδίο της βιολογικής, πράγμα το οποίο βοηθά αφάνταστα στο πέρασμα της μιας στην άλλη. Διότι τα δεδομένα δεν είναι πια μόνο επιστημονικά, αλλά και βιωματικά με τα αποτελέσματα που μπορούμε να φανταστούμε. Διότι μετράμε ήδη παραγωγούς που λειτουργούν ήδη με το ζεόλιθο αλλά αυτό αξιοποιείται ελάχιστα και μάλιστα περισσότερο για ενημέρωση παρά για την παραγωγή. Όμως η ζεοπονία μπορεί να προσφέρει πάρα πολλά στη γεωργία.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles?n=18570&l=gr
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Εισαγωγή στη ζεοπονία"

ΑΟΖ και κυπριακή Εκκλησία

Του Νίκου Λυγερού

Το θέμα της ΑΟΖ αγγίζει τους πάντες όχι μόνο στην Κύπρο αλλά και στην Ελλάδα. Όμως καθώς στην Κύπρο έχει περάσει σε πρακτικό επίπεδο, έχει ακόμα περισσότερη σημασία. Επίσης βλέπουμε το εξής φαινόμενο, κάθε φορά που έχουμε νέα δεδομένα όταν είναι πολύ θετικά, θεωρούμε ότι είναι φυσιολογικά. Διότι είμαστε στο πλαίσιο της ηττοπάθειας. Και μερικοί το εκμεταλλεύονται για να προωθήσουν ιδέες του ραγιαδισμού. Έτσι εμφανίζονται πληροφορίες που δεν είναι ολοκληρωμένες για να προκαλέσουν πανικό μέσω κινδυνολογίας. Πάλι καλά που η Εκκλησία της Κύπρου μέσω του Αρχιεπισκόπου δεν μασάει τα λόγια της και ονομάζει τα πράγματα με το όνομά τους δίχως να πέσει στη παγίδα της παραπληροφόρησης. Έτσι για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι όσον αφορά στην κυπριακή ΑΟΖ, η κυπριακή Εκκλησία, ξέρει ότι δημιουργεί ένα πλαίσιο απελευθέρωσης για την πατρίδα μας. Έτσι δεν την φοβίζουν οι άσκοπες κινήσεις της Τουρκίας και συνεχίζει να υποστηρίζει πρακτικά την υψηλή στρατηγική που έχει επιλέξει η Κύπρος. Εξετάζει με λεπτομέρεια τα δεδομένα που αφορούν τα θαλάσσια οικόπεδα και να αντιλαμβάνεται τις τακτικές των ξένων εταιρειών, όταν δίνουν προτίμηση σε νέα θαλάσσια οικόπεδα της κυπριακής ΑΟΖ. Γιατί ξέρει να διαχωρίζει όλα τα στοιχεία που είναι θεμελιωμένα, από αυτά που είναι άσχετα και αποτελούν μόνο και μόνο δημοσιογραφικά σχόλια δίχως επιστημονικές και τεχνικές γνώσεις. Πρέπει λοιπόν να χαρούμε για το γεγονός ότι η κυπριακή Εκκλησία ξέρει να πατά γερά και στον τομέα της ΑΟΖ.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles?n=18571&l=gr
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΑΟΖ και κυπριακή Εκκλησία"

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

Στρατηγική στη σκακιέρα των θαλάσσιων οικοπέδων

Του Νίκου Λυγερού

Τα νέα δεδομένα που παρουσιάζονται στην κυπριακή ΑΟΖ αναδεικνύουν ότι ακόμα κι αν τα 13 θαλάσσια οικόπεδα είναι επίσημα ανεξάρτητα όσον αφορά στους διαγωνισμούς, υπάρχουν σχέσεις ισχυρές που τα μετατρέπουν συνολικά σε μια τοποστρατηγική σκακιέρα. Ήδη με το δεύτερο γύρο αδειοδότησης με τα 12 θαλάσσια οικόπεδα, είδαμε ότι το 2, 3 και 9 λειτούργησαν ως τριάδα και το 10 και 11 ως ζευγάρι. Καθώς δεν υπήρξαν υποψηφιότητες στα 1, 4 και 13, βλέπουμε και την τετράδα των 5, 6, 7, 8. Με τα συμβόλαια που υπογράφτηκαν και τις εξελίξεις όσον αφορά τα σεισμικά, τις αναλύσεις αλλά και τη γεώτρηση στον Ονασαγόρα, καθώς περιμένουμε τα αποτελέσματα της γεώτρησης στην Αμαθούσα, συνειδητοποιούμε ότι υπάρχουν και αόρατες κινήσεις πάνω σε αυτήν την σκακιέρα, όπου οι παίκτες προσπαθούν ανάλογα με τις γνώσεις που αποκτούν να περάσουν από θαλάσσια οικόπεδα σε άλλα μέσω του δεύτερου γύρου αδειοδότησης, αλλά και του ενδεχόμενου τρίτου που δίνει τη δυνατότητα να βρεθεί και μια ισορροπία όχι μόνο του τύπου Nash, αλλά και Pareto. Έτσι οι ορατές κινήσεις δεν καθορίζουν εξ ολοκλήρου τις πράξεις και πρέπει να συμπεριλάβουμε και τις αόρατες για να κατανοήσουμε τις στρατηγικές συμπεριφορές των παικτών, έτσι ώστε οι δηλώσεις τους να μην φαίνονται περίεργες, ενώ είναι απλώς παράξενες λόγω στρατηγικού μείγματος. Σε κάθε περίπτωση, είναι πλέον δεδομένο ότι η κυπριακή ΑΟΖ αποτελεί ένα καταλυτικό στοιχείο για την Κύπρο, αφού χωρίς αυτήν δεν θα υπήρχε ούτε καν η σκακιέρα. Απλώς τώρα μπαίνουμε σοβαρά και βαθιά στη θεωρία παιγνίων και δεν εξετάζουμε απλώς ανεξάρτητα συμβόλαια.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles.php?n=18573&l=gr
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Στρατηγική στη σκακιέρα των θαλάσσιων οικοπέδων"

Ο αγώνας της συνέχειας

Του Νίκου Λυγερού

Ο στόχος δεν είναι ορατός όταν είμαστε στο πλαίσιο της στρατηγικής, διότι μόνο έτσι λειτουργεί το νοητικό σχήμα της αντεπίθεσης. Δεν είναι ανάγκη να εξετάζουμε μόνο και μόνο το ορατό, αλλά να επικεντρωνόμαστε στο αόρατο που ακολουθεί, για να προετοιμαστούμε αποτελεσματικά και ορθολογικά. Δίχως αυτήν την προετοιμασία, οι κινήσεις δεν γίνονται πράξεις και τα αποτελέσματα είναι προσωρινά. Στην Ελλάδα αφήνει έργο μόνο το διαχρονικό και όχι το εφήμερο της μόδας. Οι μη αναστρέψιμες κινήσεις που αποτελούν τις πράξεις, όταν δεν είναι σχεδιασμένες, δεν δημιουργούν εποικοδομητικό πλαίσιο, αλλά καταστροφές που έχουμε δει με τα εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας. Η αντίστασή μας δεν σταματά όταν εμφανίζεται ο εχθρός, δεν έχουμε ξεχάσει το θρυλικό No pasaran! Δεν μπορεί να επιτρέψουμε στους εαυτούς μας την αποδοχή της μιζέριας, διότι καταλήγει πάντα σε αυταρχικά συστήματα που δεν έχουν προσφέρει παρά μόνο λύπη και πόνο. Ο ελληνικός λαός ξέρει ν’ αγωνίζεται και κάτω από αντίξοες συνθήκες δίχως να το βάζει κάτω, δίχως να γονατίζει. Και τώρα πάλι είναι έτοιμος, γιατί ξέρει ότι έχει μαζί και το απέραντο γαλάζιο της ελληνικής ΑΟΖ. Το κοινό μας έργο δεν προέρχεται από ασήμαντους φορείς, αλλά από τους ανθρώπους μας, που με τη σκέψη τους δημιούργησαν άλλες συνθήκες και άλλες προοπτικές. Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε κι όχι αυτό που θέλουν να μας επιβάλλουν. Πιστεύουμε και συνεχίζουμε ακάθεκτα τον αγώνα, γιατί έτσι ζει ο Ελληνισμός και δεν πεθαίνει η Ελλάδα μας.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles.php?n=18561&l=gr
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Ο αγώνας της συνέχειας"

Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2015

Στην τελική ευθεία

Του Νίκου Λυγερού

Όταν παλεύεις ασταμάτητα χωρίς καμία παύση για το δίκαιο του λαού και της πατρίδας, δεν φοβάσαι την τελική ευθεία. Αντιθέτως, έχεις προετοιμαστεί με όλες τις στροφές που έχεις πάρει σε όλο το χρονικό διάστημα του αγώνα. Έτσι όταν βρίσκεσαι επιτέλους σε πλαίσιο απελευθέρωσης, δεν είναι οι εχθροί που σε φοβίζουν, γιατί έχεις μαζί σου την πίστη και τον Χρόνο. Προετοιμασμένος πια έρχεσαι σε αντιπαράθεση με τη βαρβαρότητα της λήθης, αλλά είσαι ενισχυμένος με τις γνώσεις της αλήθειας. Δεν μπορεί κανείς να σε επηρεάζει με ψέματα, τεχνάσματα και συκοφαντίες, γιατί ξέρεις όλα τα δεδομένα πάνω στα οποία στηρίζεται η στρατηγική σου. Δεν βλέπεις μία χώρα να γίνεται πατρίδα, όταν βλέπεις μια μάζα να γίνεται λαός, δεν επιστρέφεις σε παλιά πρότυπα που έχουν εκφυλιστεί. Όταν αντιλαμβάνεσαι ότι χρησιμοποιούνται ιδεολογίες του παρελθόντος που οδήγησαν σε γενοκτονίες, σε εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας, δεν μπορείς να δεχτείς την παρουσία τους στην πατρίδα της ελευθερίας. Γι’ αυτό πάλεψες, παλεύεις και θα παλεύεις, γιατί η ζωή είναι ένα δώρο μόνο όταν είναι ελεύθερη, δίχως δεσμά. Διότι μόνο η ελευθερία αξίζει σε έναν λαό που ξέρει να θυσιάζεται για τους άλλους, που ξέρει το παράδειγμα της αντίστασης, που ξέρει την αξία του ανθρώπου, που ξέρει την ανικανότητα των κομμάτων για εθνικά θέματα. Η Ελλάδα επέλεξε πριν διακόσια χρόνια το σύνθημα «Ελευθερία ή Θάνατος» και δεν πρόκειται να γονατίσει ενάντια στη βαρβαρότητα που δεν πιστεύει σε τίποτα και θέλει το κενό ως αρχή. Διότι δεν είμαστε μηδενιστές, αλλά δημιουργοί μέλλοντος.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles.php?n=18560&l=gr
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Στην τελική ευθεία"

Απαράδεκτες κινήσεις κομματισμού

Του Νίκου Λυγερού

Όταν προκαλείς φοβίες μόνο και μόνο για να καταφέρεις να πείσεις τους δικούς σου για να κάνουν μια απαράδεκτη επιλογή πρέπει να είσαι ελεεινός. Όταν δημιουργείς με τις δηλώσεις ένα πλαίσιο αβεβαιότητας, για να φανεί ότι θα αλλάξεις τα πράγματα με ριζικό τρόπο, ποντάρεις στην άγνοια των ανθρώπων. Το θέμα όμως είναι ότι τώρα και στην Ελλάδα και στην Κύπρο, ο λαός ξέρει για την αξία της ΑΟΖ. Διότι τα θαλάσσια οικόπεδα είναι μια πραγματικότητα κι όχι μια θεωρία. Η κυπριακή ΑΟΖ έχει δώσει άλλα φτερά στην Κύπρο και η ελληνική ΑΟΖ δίνει προοπτικές στην Ελλάδα που δεν μπορούσε ούτε να το φανταστεί. Έτσι λοιπόν, όταν θέλεις να πλασάρεις τον εαυτό σου λέγοντας ότι δεν θέλεις να υπάρχει η διασύνδεση με την Κρήτη και ουσιαστικά να μην υπάρχει το EuroAsia Interconnector, να σταματήσεις τους διαγωνισμούς αδειοδότησης, να περάσεις αγωγό από την Τουρκία, όχι μόνο δεν αναβαθμίζεις την γεωπολιτική της Ελλάδας αλλά αντιθέτως την υποσκάπτεις, γιατί πρόκειται για δεδομένα και επιτεύγματα αναγνωρισμένα από τα 28 κράτη - μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και για προγράμματα κοινού ενδιαφέροντος. Έτσι μετατρέπεις την Ελλάδα σε ένα αναξιόπιστο κράτος σε διεθνές επίπεδο και αφήνεις απ’ έξω την συμμαχία της με την Κύπρο. Με αυτόν τον τρόπο αμφισβητείς ακόμα και τα αποτελέσματα της τριμερούς Ελλάδα-Κύπρος-Αίγυπτος, αλλά και της άλλης Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ. Και όλα αυτά τα κάνεις μόνο και μόνο για προεκλογική καμπάνια δίχως να υπολογίσεις τις επιπτώσεις για τον Ελληνισμό. Μόνο που ξέρεις ότι δεν γονατίζουμε και δίνουμε κλωτσιά σε όσους βρίζουν την πατρίδα.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles.php?n=18557&l=gr
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Απαράδεκτες κινήσεις κομματισμού"

Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2015

Συνέντευξη του Ν. Λυγερού στην εκπομπή "Εμείς κι ο Κόσμος μας" με την Ε. Χαραλάμπους. 21/01/2015

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Συνέντευξη του Ν. Λυγερού στην εκπομπή "Εμείς κι ο Κόσμος μας" με την Ε. Χαραλάμπους. 21/01/2015 "

Ν. Λυγερός - Εισαγωγή στο Σκάκι. 2ο Δ. Νηπιαγωγείο Παλαιομετόχου, 20/01/2015

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Ν. Λυγερός - Εισαγωγή στο Σκάκι. 2ο Δ. Νηπιαγωγείο Παλαιομετόχου, 20/01/2015"

Τα απαράδεκτα του κομματισμού

Του Νίκου Λυγερού

Τα απαράδεκτα του κομματισμού φαίνονται στα εθνικά θέματα, γιατί εκεί δίνεται η δυνατότητα στο ραγιά να εκφραστεί αλλά και να εντοπιστεί με ξεκάθαρο τρόπο. Έτσι όταν ακούμε δηλώσεις που αφορούν την ελληνική ΑΟΖ, τα θαλάσσια οικόπεδα, τον ζεόλιθο, την καινοτομία, πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί, διότι εκδηλώνονται λεπτομέρειες πολύ σημαντικές για το μέλλον της πατρίδας μας. Έτσι δεν πρόκειται για απλές δηλώσεις, αλλά για ενδείξεις στις οποίες πρέπει να δώσουμε την πρέπουσα σημασία για να αντιμετωπιστούν με αποτελεσματικό τρόπο. Διότι η στρατηγική δεν είναι τακτική και πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για να ανταπεξέλθουμε στις προκλήσεις του κομματισμού, αφού μερικοί τον πιστεύουν και μπορούν να παρασυρθούν δίχως δυνατότητα επιστροφής, αφού υπάρχει περίπτωση να έχουμε μη αναστρέψιμη πράξη για την Ελλάδα. Με άλλα λόγια υπάρχουν λάθη που είναι απαράδεκτα και δεν είναι επιτρεπτά για τον πολιτικό χώρο, αφού είναι ικανός να τα εφαρμόσει δίχως να μπορούμε να παρέμβουμε. Όταν λοιπόν έχουμε δηλώσεις από κομματόσκυλα που είναι ανίκανα να παραδεχτούν τη σημασία ενός εθνικού έργου, πρέπει να τους αντικρούουμε δίχως δισταγμό, πριν επηρεάσουν κόσμο που δεν κατέχει το αντικείμενο και νομίζει πως πρόκειται για κάτι το σοβαρό. Διότι ο ραγιαδισμός βασίζεται στη λήθη και στην αδιαφορία για να εδραιωθεί, αλλά δεν μπορεί να αντισταθεί στη γνώση. Έτσι τα εθνικά θέματα προστατεύονται μόνο και μόνο λόγω νοημοσύνης και σκέψης που θεμελιώνονται πάνω στη στρατηγική και την υψηλή στρατηγική.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles.php?n=18547&l=gr
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Τα απαράδεκτα του κομματισμού"

Ο ΠΟΛΥΚΕΝΤΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΑΘΗΝΑΣ


71Του Αλέξανδρου Κόντου
Βασικές αρχές: 1) Άμεση φορολογία, 2) Οι πενέστεροι είναι αφορολόγητοι.
Ο άνθρωπος είναι ζώο πολιτικό. Ο άνθρωπος δεν είναι ούτε ζώο θρησκευτικό, όπως θέλουν να τον παραστήσουν οι διάφορες θρησκείες, ούτε ζώο οκονομικο-παραγωγικό, όπως θέλουν να τον παρουσιάσουν οι διάφορες οικονομικές θεωρίες και ιδιαίτερα ο μαρξισμός. Δεν είναι καν ζώο εργαζόμενο. Δε ζει για να εργάζεται, όπως η μέλισσα, αλλά εργάζεται για να ζει. Ο άνθρωπος είναι ζώο πολιτικό κι εκείνο που κυρίως τον ενδιαφέρει δεν είναι τόσο η οικονομική ανάπτυξη, όσο η συμμετοχή στην πολιτική απόφαση. Γιατί η πολιτική απόφαση είναι εκείνη που θα ρυθμίσει και την οικονομική ανάπτυξη, αυτή, η πολιτική απόφαση, είναι η υποδομή των ανθρώπινων κοινωνιών και όλα τα άλλα, και η οικονομική ανάπτυξη μαζί, είναι το εποικοδόμημα και εξαρτώνται από το χαρακτήρα του πολιτεύματος.
Η ανάπτυξη της τεχνολογίας πάντα θα βοηθάει τον άνθρωπο σ’ όλους τους τομείς της ζωής του. Όμως η σωστή χρήση της θα διέπεται πάντα από τους πολιτικούς θεσμούς, από το πολίτευμα. Έτσι η Ιστορία έχει καταστήσει πασιφανές ότι η Δημοκρατία είναι πιο αποτελεσματική και κάνει τη ζωή του ανθρώπου πιο ευχάριστη, πιο ευτυχισμένη, πιο παραγωγική από άποψη πνευματική και πιο εναρμοσμένη στον άνθρωπο από άποψη υλική και οικολογική – ακόμα κι αν η τεχνολογία της είναι υποδεέστερη. Αυτό δεν καταδεικνύει ο Αρχαίος Ελληνικός Πολιτισμός, παρά τις ελλείψεις και τα ελαττώματα που θα μπορούσε κανείς να του καταλογίσει;
Αν το σύγχρονο οικονομικό ιδεώδες είναι η αλληλεξάρτηση, που υπάρχει στην παγκόσμια αγορά, το οικονομικό ιδεώδες της αρχαίας ελληνικής πόλης – κράτους ήταν η αυτάρκεια (Αριστ. Πολ. Α, 1252β 27-30). Η αυτάρκεια σαν βασικό οικονομικό αίτημα βρίσκεται σε όλες τις μικρές κοινωνίες, παρά το εμπόριο που αναπτύσσεται κατά καιρούς και κατά τόπους, και το οποίο δεν θεραπεύει πάντα ανάγκες ζωτικές. Η οικονομική αλληλεξάρτηση συμπορεύεται με την κεφαλαιοκρατική ανάπτυξη και από πλευρά πολιτική προϋποθέτει το μεγάλο συγκεντρωτικό και με ολιγαρχικούς θεσμούς οργανωμένο κράτος, ενώ από πλευρά τεχνική προϋποθέτει την εξέλιξη των συγκοινωνιών και των επικοινωνιών. Γιατί ακόμα και αν υποθέσουμε πως υπάρχει η πρώτη, (η ολιγαρχική πολιτική προϋπόθεση) και δεν υπάρχει και η δεύτερη (η ανάπτυξη της επικοινωνίας), τότε το μεγάλο συγκεντρωτικό κράτος, θα στηρίζεται κυρίως στην προσπάθεια για αυτάρκεια, για λόγους καθαρά τεχνικούς. Όμως όποιο και να είναι το οικονομικό ιδεώδες, όποια κι αν είναι η ανάπτυξη της τεχνολογίας, η πολιτική κατάσταση έχει τον πρωτεύοντα ρόλο.
Ο Αρχαίος Ελληνικός Πολιτισμός βασιζόταν όχι απλώς στην αποκέντρωση, προς την οποία λένε ότι τείνουν τα σύγχρονα κράτη, αλλά σε κάτι πολύ πιο δημοκρατικό και πολύ πιο αποτελεσματικό: τον πολυκεντρισμό. Κάθε ελληνική πόλη σχεδόν αποτελούσε κι ένα πολιτικο-πολιτιστικό κέντρο, χωρίς βέβαια να χαθεί ποτέ από τα μάτια των Ελλήνων το ενιαίο του πολιτισμού τους και η έντονη αλληλεπίδραση. Η μελέτη της Ιστορίας αποφαίνεται ότι κανένας πολιτισμός δεν στάθηκε τόσο πολυκεντρικός και συνάμα τόσο ενιαίος, όσο ο Ελληνικός.
Ο ελληνικός κοινοτικός πολυκεντρισμός είναι προφανής από το γεγονός ότι οι ελληνικές πόλεις – κράτη αναπτύχθηκαν με βάση την ελευθερία και την αυτονομία στον πολιτικό τομέα και την αυτάρκεια στον οικονομικό. «Αυτάρκης γαρ η πόλις, το δε δούλον ουκ αύταρκες» λέει αλλού ο Αριστοτέλης (Πολ. Δ, 1291α, 10). Η αυτάρκεια αυτή των ελληνικών πόλεων στηριζόταν στην φορολόγηση μόνο των πλούσιων μελών της κοινότητας. Και η κοινότητα τα διαχειριζόταν με βάση τις κοινές ανάγκες, λαμβάνοντας υπόψη κυρίως τους πενέστερους. Γι’ αυτό και οι Έλληνες μιλούσαν για το Κοινό των Αθηναίων, το Κοινό των Θηβαίων, το Κοινό των Μηλίων, το Κοινό των Ναξίων κλπ. και δεν χρησιμοποίησαν ποτέ τον όρο «κράτος» με την σημερινή έννοια.
Οι ευπορότερες τάξεις επειδή είχαν το βάρος της φορολόγησης, είχαν αρχικά μόνο αυτοί πλήρη πολιτικά δικαιώματα, δηλαδή συμμετοχή και στις τρεις λειτουργίες της εξουσίας (ελευθερία πρώτου βαθμού). Οι φτωχότεροι αρχαίοι Έλληνες πολίτες είχαν συμμετοχή μόνο στη νομοθετική λειτουργία της εξουσίας – Εκκλησία του Δήμου ή Απέλλα ή Αλία ονομαζόταν συνήθως το σχετικό πολιτειακό όργανο (ελευθερία δευτέρου βαθμού). Όμως, όπως καθένας το αντιλαμβάνεται, η ελευθερία δευτέρου βαθμού των αρχαίων Ελλήνων ήταν πολύ μεγαλύτερη από αυτή που έχουν οι πολίτες των συγχρόνων Κοινοβουλευτικών Ολιγαρχιών. Και επί πλέον: όσοι είχαν αυτή την ελευθερία δεν πλήρωναν φόρους.
Ο Θησέας έφερε τη Δημοκρατία στην Αττική. Όμως επειδή δεν θέσπισε θεσμούς που να εμποδίζουν τη δημιουργία μεγάλων περιουσιών, όπως έκανε αργότερα ο Σόλωνας, γρήγορα οι πλούσιοι γίνανε πιο πλούσιοι και οι φτωχοί φτωχότεροι, με αποτέλεσμα να χάνουν ακόμα και τα πολιτικά τους δικαιώματα (1-3). Έτσι τα πλήρη πολιτικά δικαιώματα, λίγο πριν τον Δράκοντα, τα είχαν πια μόνο οι πλούσιοι (3, 6). Όμως τελικά επικράτησε, με κοινή συναίνεση, η Δημοκρατία σαν πολίτευμα και ελευθερία πρώτου βαθμού δόθηκε σ’ όλους, ακόμα και σ’ εκείνους που ήσαν ατελείς, αφορολόγητοι. Έτσι είχε αποσυνδεθεί η συμμετοχή στην άσκηση της εξουσίας από την συμμετοχή στα έξοδα του Κοινού, της πόλης.
Άλλωστε το δημοκρατικό θεσμικό πλαίσιο παρακώλυσε, όπως βασικά νομοθετήθηκε από το Σόλωνα, το σχηματισμό τεράστιων περιουσιών. Η δόμηση υπέρλαμπρων ιδιωτικών οικημάτων, η με κάθε τρόπο επίδειξη ιδιωτικού πλούτου ήταν αδιανόητη κατά την ακμή της Δημοκρατίας, δηλαδή κατά την κλασική περίοδο. Αν κάποιος έκανε το λάθος της επίδειξης, γρήγορα κάποια πρόσθετη λειτουργία θα του έκοβε την επιδεικτική διάθεση. Το αποτέλεσμα ήταν ότι στη Δημοκρατία οι πλούσιοι πλήρωναν τα έξοδα του Κοινού και οι φτωχοί ασκούσαν την εξουσία: κάτι το αδιανόητο, ακόμη και για το πιο προηγμένο από τα σημερινά πολιτεύματα, όπως είναι ο Κοινοβουλευτισμός δυτικού τύπου, στον οποίο ζούμε. Γιατί ο Κοινοβουλευτισμός και οι ποικιλώνυμες παραλλαγές του δεν είναι παρά ολιγαρχικές πολιτειακές παραλλαγές.
Για την κλασική Ελληνική Αρχαιότητα ήταν αναπόφευκτο οι πενέστεροι να έχουν την εξουσία στα χέρια τους. Κι αυτό γιατί ήταν πάντα περισσότεροι και η αρχή να κατισχύει η γνώμη των πολλών είναι η βασική δημοκρατική αρχή. Η κατάσταση αυτή ήταν αποδεκτή από τις πλουσιότερες τάξεις, που χωρίς ιδιαίτερη βαρυγκόμηση ανταποκρίνονταν στις οικονομικές τους υποχρεώσεις απέναντι στον Δήμο και την Πόλη. Έτσι όμως κερδιζόταν η κοινωνική γαλήνη και η εγκληματικότητα ήταν μηδενική. Φαίνεται πως οι πλούσιοι της Ελληνικής Αρχαιότητας είχαν διαπιστώσει ότι, όπως είναι πολύ δύσκολο να παραμείνεις καθαρός ζώντας ανάμεσα σε βρόμικους, ή υγιής ζώντας ανάμεσα σε αρρώστους, είναι το ίδιο δύσκολο να παραμένεις χορτάτος και να ευημερείς ζώντας ανάμεσα σε πεινασμένους και εξαθλιωμένους.
Το δημοκρατικό οικονομικό ιδεώδες δεν ήταν η οικονομική ανάπτυξη. Αυτή λίγο ως πολύ θεωρούνταν σαν κάτι το δοσμένο, το αυτονόητο. Το οικονομικό αίτημα της Δημοκρατίας ήταν η ανακατανομή του πλούτου, η προσπάθεια για να γίνει η ζωή όλων των πολιτών ευφρόσυνη, χαρούμενη, ευτυχισμένη. Ο Επιτάφιος, όπως μας τον διασώζει ο Θουκυδίδης, είναι μια σύντομη περιγραφή της σκέψης και της πράξης της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, κάτι ανάλογο με αυτό που θα το ονομάζαμε σήμερα λόγο απολογητικό του κυβερνητικού έργου ή και προγραμματικές δηλώσεις. Και αναφέρεται βέβαια ο Περικλής στην εμπορική τους ανάπτυξη, αλλά για να πει ότι αυτή την απολάμβανε όλος ο Δήμος των Αθηναίων κι όχι λίγοι προνομιούχοι.
Και μια κι έγινε λόγος για τον Επιτάφιο, αξίζει να τονίσουμε ποιο ήταν το πολιτικό ιδεώδες της Δημοκρατίας για το Πανελλήνιο. Γιατί αυτό δεν το επισημαίνει με σαφήνεια ο ολιγαρχικός Αθηναίος ιστορικός, αλλά μπορεί να το οσφρανθεί κανείς και μέσα από τις ολιγαρχικές του γραμμές. Το πολιτικό ιδεώδες της Δημοκρατίας, της Αθήνας, του Δήμου των Αθηναίων, δεν ήταν η ιμπεριαλιστική επέκταση, όπως συχνά λέγεται. Η προσπάθεια των Αθηναίων δημοκρατών ήταν η συνένωση και αλληλοϋποστήριξη των απανταχού ελληνικών πόλεων, έτσι ώστε να ζουν ειρηνικά και ευτυχισμένα, χωρίς φόβο για τους Πέρσες στην Ανατολή και τους Καρχηδονίους στη Δύση. Ο συνήθης ορισμός του ιμπεριαλισμού είναι: η από μια αναπτυγμένη βιομηχανική δύναμη κατάληψη άλλων χωρών, για την απόκτηση φτηνών πρώτων υλών και η χρησιμοποίηση των κατειλημμένων χωρών σαν αγορών των βιομηχανικών της προϊόντων. Η Αθήνα δεν είχε καμιά βιομηχανία ούτε ανάγκη από πρώτες ύλες. Οι κεραμικές της βιοτεχνίες δεν ήταν λιγότερο παραγωγικές από τις αντίστοιχες των άλλων ελληνικών πόλεων και το κοκκινόχωμα της Αττικής επαρκούσε για τις ανάγκες της αττικής αγγειοπλαστικής. Καμιά ξένη, μη ελληνική, πόλη δεν καταλήφθηκε ή προσκλήθηκε να συμμετάσχει στη Δηλιακή Συμμαχία. Στη Δηλιακή Συμμαχία ήταν μόνο ελληνικές πόλεις. Όταν όμως οι Αθηναίοι και οι Σύμμαχοί τους εκμηδένισαν με πολύ ιδρώτα και περισσότερο αίμα τον περσικό κίνδυνο στην Ανατολή και αποθάρρυναν τον καρχηδονιακό στη Δύση, οι κατά πόλεις Έλληνες ολιγαρχικοί και πλούσιοι, που κατά τα δημοκρατικά θέσμια ήταν επιφορτισμένοι με τις εισφορές στη Δηλιακή Συμμαχία, βαρέθηκαν να πληρώνουν φόρους και άρχισαν να μιλάνε για «αυτονομία» και «ελευθερία», δηλαδή για διάλυση της Πανελλήνιας Ένωσης, ενώ οι Πέρσες και οι Καρχηδόνιοι καραδοκούσαν. Για παράδειγμα: Το 409 π.Χ. μετά την αθηναϊκή αποτυχία στην Σικελία, οι Καρχηδόνιοι ισοπέδωσαν τον Ακράγαντα. Αργότερα, το 387, οι Πέρσες με την Ανταλκίδεια ή Βασίλεια ειρήνη έγιναν ρυθμιστές των Ελληνικών πραγμάτων.
Κι ας επανέλθουμε. Το οικονομικό ιδεώδες της Δημοκρατίας δεν αδιαφορεί για την οικονομική ανάπτυξη. Όμως ο Επιτάφιος μιλάει και για ουσιαστική συμμετοχή του πλήθους τόσο στις πολιτικές διαδικασίες και γενικότερα στην πολιτική λειτουργία όσο και στην οικονομική ευμάρεια. Και αυτό το οικονομικό ιδεώδες της Δημοκρατίας πραγματοποιούνταν από τη μια μεριά μέσω της τακτικής και αναλογικής φορολόγησης των ευπορότερων για τα τρέχοντα έξοδα του κράτους και, από την άλλη, μέσω της ανάληψης των λειτουργιών από τους πιο εύπορους προς όφελος των οικονομικά ασθενέστερων.
Κανείς στην Αθήνα δεν είχε την επιλογή να αρνηθεί να φέρει σε πέρας μια λειτουργία, που θα του ανέθετε το αρμόδιο κληρωτό ενιαύσιο πολιτειακό όργανο – το μόνο που επιτρεπόταν ήταν να υποδείξει κάποιον άλλο πλουσιότερο του, ώστε να κάνει εκείνος τη λειτουργία. Αυτός ο άλλος, αλλά και οποιοσδήποτε Αθηναίος, που καλούνταν να επιτελέσει κάποια λειτουργία, είχε το δικαίωμα να κάνει τέτοια υπόδειξη και μάλιστα μπορούσε να ζητήσει να γίνει ανταλλαγή περιουσιών και ο πραγματικά πλουσιότερος να αναλάβει τη λειτουργία. Ποιος λοιπόν θα δεχόταν να ανταλλάξει την περιουσία του, για να μην κάνει τη λειτουργία, αν δεν ήταν πραγματικά λιγότερο πλούσιος; Αυτός ο θεσμός ήταν η περίφημη αντίδοση, η οποία απέκλειε κάθε ευκαιρία για φοροδιαφυγή ή ελπίδα για μη ανακατανομή του πλούτου.
Δεν παρείχε λοιπόν καμιά πολιτική δύναμη ο πλούτος στην αρχαία Αθήνα, όπου ο μόνος πολιτικά δυνατός ήταν ο Δήμος. Οι δημοκρατικοί θεσμοί καθόριζαν πολύ συγκεκριμένα τον τρόπο με τον οποίο οι πλούσιοι μπορούσαν να διαθέσουν τα λεφτά τους. Ο πλούτος στην αρχαία Αθήνα έδινε μόνο τη δυνατότητα να ξοδέψει κανείς για την πόλη και οι πλούσιοι διαπαιδαγωγούνταν από τους δημοκρατικούς θεσμούς όχι στο να φοροδιαφεύγουν, αλλά στο να θεωρούν μεγάλη τους τιμή να ευεργετήσουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την πατρίδα και τους συμπολίτες τους. Έτσι χαίρονταν τα πλούτη τους χωρίς φόβους και άγχη και δίχως τη συνδρομή σωματοφυλάκων.
Το αντίθετο συμβαίνει στα σύγχρονα πολιτεύματα. Οι σύγχρονοι θεσμοί δίνουν τη δυνατότητα να δημιουργηθούν τεράστιες περιουσίες. Οι Κοινοβουλευτικές Ολιγαρχίες εισπράττουν το μεγαλύτερο μέρος των εξόδων τους από τις πιο φτωχές τάξεις, από τη μια μεριά χάρη στην έμμεση φορολόγηση, και από την άλλη, επειδή οι πιο φτωχοί είναι συνήθως μισθωτοί ή συνταξιούχοι και δε μπορούν να κρύψουν τα βασικά, τουλάχιστο, έσοδά τους. Οι πιο πλούσιοι που ασκούν συνήθως ελευθέρια επαγγέλματα έχουν περισσότερες ευκαιρίες να φοροδιαφύγουν. Όμως, κατ’ αυτό τον τρόπο, οι σύγχρονοι μεγιστάνες του πλούτου ζουν συνήθως -και δικαιολογημένα- με το φόβο κάποιας τρομοκρατικής επίθεσης. Και κάλλιστα θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς: ποιος είναι πιο ευτυχισμένος, ο Λάτσης, ο Βαρδινογιάννης ή οποιοσδήποτε σύγχρονος μεγιστάνας του πλούτου Έλληνας ή ξένος, που είναι υποχρεωμένος να ζει περιχαρακωμένος στο αρχοντικό του, στη σκιά των σωματοφυλάκων του, ή ο Κίμωνας που, υποχρεωμένος από τα θέσμια της Αθηναϊκής Πολιτείας να διαθέτει αφειδώς τα πλούτη του για την πόλη και τους συμπατριώτες του, είχε πάντα το σπίτι και τους κήπους του ανοικτούς και προσιτούς σε οποιοδήποτε Αθηναίο και κυκλοφορούσε ελεύθερα παντού, χωρίς το φόβο καμιάς τρομοκρατικής επίθεσης;
Η Ελλάδα το μεγαλείο της το οφείλει στην Δημοκρατία και μόνο. Ο Ελληνικός Πολιτισμός είναι ένας λαϊκός πολιτισμός που δε δέχτηκε ποτέ ούτε δόγματα, ούτε ιερά βιβλία, ούτε αρχηγούς – όσοι στον ελληνικό χώρο θέλησαν να «το παίξουν χαρισματικοί αρχηγοί»γρήγορα τα βρήκαν σκούρα με τους συμπολίτες τους, που δεν το είχαν σε τίποτα να τους θεωρήσουν ύποπτους για τυραννία. Και είναι γνωστό ποια τύχη περίμενε τους τυράννους στην Ελλάδα: ήταν πολύ δύσκολο να βρεις γέρο τύραννο· οι συμπολίτες του δεν του χαρίζανε την ευκαιρία να γεράσει!…
Οι Έλληνες, εφευρίσκοντας χάρη σε διάφορες συγκυρίες τη Δημοκρατία, χωρίς ποτέ να πιστέψουν πως ήταν ή είναι κάποια ανώτερη φυλή, δημιούργησαν ό,τι δημιούργησαν. Η ερμηνεία του Ελληνικού Πολιτισμού είναι τόσο απλή, που δύσκολα δέχονται να την καταλάβουν όσοι δεν αρέσκονται στο δημοκρατικό πνεύμα και αντίθετα διέπονται από πνεύμα ελιτίστικο. Σε χρόνους κατοπινούς μέχρι και σύγχρονους, πολλοί μελετητές και παρακοιμώμενοι ή παρατρεχάμενοι των διάφορων αντιδημοκρατικά οργανωμένων εξουσιών προσπάθησαν να ερμηνεύσουν το «ελληνικό θαύμα» με όρους φυλετικούς ή μεταφυσικούς. Αυτός ο ίδιος ο όρος «θαύμα» δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να δείχνει την αδυναμία να γίνει αντιληπτό το γιατί και το πώς του Ελληνικού Πολιτισμού. Γιατί η λέξη«θαύμα» παραπέμπει σε καταστάσεις έξω από τη φυσική νομοτέλεια και την κοινωνική πραγμάτωση. Συχνά πολλή φαιδρότητα χαρακτηρίζει τις προσπάθειες ερμηνείας του Ελληνικού Πολιτισμού που τον αποδίδουν σε … όντα που έχουν έρθει από το Υπερπέραν κλπ, κλπ. Κι όμως η ερμηνεία είναι τόσο απλή, σαν το αυγό του Κολόμβου: η Δημοκρατία έφτιαξε την Ελλάδα, γιατί έγινε αιτία να εφευρεθεί η φωνητική – αλφαβητική γραφή και να αξιοποιηθεί ο εγκέφαλος πλήθος ανθρώπων, πολιτών και μη πολιτών, ανδρών και γυναικών, πράγμα που δε θέλησαν και δε μπόρεσαν να κάνουν τα μη δημοκρατικά πολιτεύματα. Όμως οι τόσο απλές και οφθαλμοφανείς ερμηνείες είναι πολύ δύσκολο να γίνουν αποδεκτές.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Ο ΠΟΛΥΚΕΝΤΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΑΘΗΝΑΣ"

Επικίνδυνη ασχετοσύνη

Του Νίκου Λυγερού

Όποιος θεωρεί ότι πρέπει να σταματήσουμε την αξιοποίηση των είκοσι θαλάσσιων οικοπέδων της ελληνικής ΑΟΖ, για να δώσουμε προτεραιότητα στον αγωγό που θα περάσει από την Τουρκία, με το πρόσχημα ότι θα αναβαθμίσει το γεωπολιτικό ρόλο της Ελλάδας, βρίσκεται σε πλαίσιο επικίνδυνης ασχετοσύνης. Διότι πολύ απλά το να είσαι απλώς ένα πέρασμα δεν είναι ισόμορφο με την ικανότητα να είσαι πηγή. Ένα πέρασμα μπορεί να μετακινηθεί για γεωπολιτικούς λόγους, όπως το έχει αποδείξει ιστορικά το παράδειγμα της Ουκρανίας σε σχέση με τη Ρωσία. Ενώ το να είσαι πηγή, σου επιτρέπει να έχεις μια σταθερότητα, μια ανθεκτικότητα που δημιουργεί ενεργειακή ασφάλεια. Η ελληνική ΑΟΖ δεν είναι μόνο ένα πέρασμα, αλλά μια πηγή ενέργειας. Η ΑΟΖ δεν είναι μόνο ένα νομικό πλαίσιο του Δικαίου τη Θάλασσας, αλλά ένα πεδίο δράσης της υψηλής στρατηγικής. Έτσι δηλώσεις που εκφράζονται μόνο και μόνο λόγω κομματισμού, για να υπάρχει μια αντιπαράθεση, είναι πάρα πολύ επικίνδυνες. Η Τουρκία παραβιάζει 18 σημεία της Συνθήκης της Λωζάννης, δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, παραβιάζει την κυπριακή ΑΟΖ μέσω των σεισμικών ερευνών και παρόλα αυτά μερικοί θεωρούν ότι προσφέρεται ως λύση για την ενίσχυση της ελληνικής γεωπολιτικής. Είπαμε σ’ ένα πλαίσιο δημοκρατικό ότι ο καθένας μπορεί να εκφραστεί, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αντέχουμε και τις ανοησίες που έχουν επικίνδυνες επιπτώσεις. Ο Ελληνισμός δεν είναι για πόκερ και δεν μπορούμε να τον θυσιάζουμε για εκλογικούς λόγους εξαιτίας του κομματισμού. Κι ούτε πρόκειται να μην αμυνθούμε και να περάσουμε στην αντεπίθεση. Διότι δηλώσεις που δεν βασίζονται πάνω σε μια στρατηγική ακόμα κι αν δεν είναι υψηλή και δεν θεμελιώνονται με τεχνικές γνώσεις δεν είναι μόνο απαράδεκτες πολιτικά, αλλά είναι και επικίνδυνες σε εθνικό επίπεδο.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles.php?n=18556&l=gr
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Επικίνδυνη ασχετοσύνη"

Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2015

ΣΥΡΙΖΑ: “άκυρο” σε διασύνδεση Κρήτης και υδρογονάνθρακες – Οι εναλλακτικές

Να αλλάξει άρδην τον ενεργειακό σχεδιασμό της χώρας σκοπεύει ο ΣΥΡΙΖΑ εάν και εφόσον καταφέρει να σχηματίσει κυβέρνηση την επαύριο των επικείμενων εκλογών.
Συγκεκριμένα, ο ΣΥΡΙΖΑ προτίθεται να επανεξετάσει και το νέο δεκαετές πλάνο του ΑΔΜΗΕ, το οποίο επρόκειτο σύντομα να τεθεί σε διαβούλευση, ώστε να κατατεθεί εν συνέχεια στη ΡΑΕ. Σε αυτό το πλάνο περιλαμβάνονται τα τα μεγάλα έργα μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα που προγραμματίζονται για την επόμενη δεκαετία, όπως για παράδειγμα η υποβρύχια διασύνδεση της Κρήτης, αρχικού εκτιμώμενου κόστους 1 δισ. ευρώ, με ορίζοντα υλοποίησης τη διετία 2019-2020.
Σύμφωνα με δηλώσεις αρμόδιων για το θέμα στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που επικαλείται το energypress, οι μειώσεις των διεθνών τιμών του πετρελαίου και η συνεπαγόμενη μείωση των ΥΚΩ -δηλαδή της επιδότησης του ρεύματος από πετρελαιογεννήτριες που καταναλώνεται στα νησιά εκ μέρους των καταναλωτών του ηπειρωτικού συστήματος- και μάλιστα για τουλάχιστον τρία ως τέσσερα χρόνια,  ακυρώνουν τη σκοπιμότητα των διασυνδέσεων και απελευθερώνουν κονδύλια τις ενεργειακές προτεραιότητες που θέτει η Κουμουνδούρου.
Το θετικό είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ σκοπεύει να ενθαρρύνει την περαιτέρω διείσδυση των ΑΠΕ αλλάζοντας τον  χωροταξικό σχεδιασμό. Στην Κουμουνδούρου εκτιμούν ότι ”η παραγόμενη ενέργεια από αιολικά και πράσινες τεχνολογίες μπορεί να προσφέρει πολύ περισσότερες Μεγαβατώρες από τις συμβατικές μονάδες”.
Αυτό που δε λένε είναι ότι απαραίτητη προϋπόθεση για την περαιτέρω διείσδυση των ΑΠΕ και ειδικά των αιολικών στη χώρα μας είναι η ενεργειακή διασύνδεση των νησιών και ειδικά των μεγάλων όπως η Κρήτη.
Παράγοντες της αγοράς θεωρούν μια τέτοια στρατηγική ως κοντόφθαλμη καθώς οι διεθνείς τιμές του πετρελαίου θα ανακάμψουν μετά από τρία τέσσερα χρόνια και θα ισορροπήσουν σε τιμές της τάξης των 45-50 δολαρίων ανά βαρέλι με συνέπεια οι ΥΚΩ να αυξηθούν εκ νέου στα σημερινά επίπεδα των 400 εκατ. Ευρώ ετησίως και η χώρα να έχει χάσει όλο αυτό το διάστημα για να ολοκληρώσει ένα πολύτιμο και απαραίτητο αναπτυξιακό, ενεργειακό και περιβαλλοντικό έργο.
Σύμφωνα με το energypress, η διασύνδεση της Κρήτης θεωρείται ότι αποτελεί ελκυστική επένδυση από τα αμερικανικά επενδυτικά κεφάλαια, καθώς έχει διασφαλισμένες ρυθμιζόμενες και εγγυημένες αποδόσεις και ως εκ τούτου μπορεί να προσελκύσει το ενδιαφέρον επενδυτικών κεφαλαίων που αναζητούν ασφαλείς προορισμούς με σχετικά υψηλές και εγγυημένες αποδόσεις.
Υπενθυμίζεται ότι το νέο 10ετές πρόγραμμα του ΑΔΜΗΕ περιλαμβάνει την ευρεία υπογειοποίηση των γραμμών μεταφοράς, όπου αυτό επιβάλλεται από τη λειτουργία του συστήματος, καθώς και την εγκατάσταση νέων Κέντρων Υπερυψηλής Τάσης (ΚΥΤ) κλειστού τύπου.
Συνολικά το δεκαετές πρόγραμμα περιλαμβάνει επενδύσεις άνω των 3 δισ. ευρώ σε έργα μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα.
—Στον πάγο οι υδρογονάνθρακες
Το Σάββατο, ο υπουργός Περιβάλλοντος, Γιάννης Μανιάτης απέστειλε επιστολή προς τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα στην οποία χαρακτήριζε ως “εθνικά επικίνδυνες, οικονομικά επιζήμιες και κοινωνικά απαράδεκτες” εθνικά επικίνδυνες, οικονομικά επιζήμιες και κοινωνικά απαράδεκτες απόψεις εκ μέρους του βουλευτή Απόστολου Αλεξόπουλου και υποστήριξε ότι ο τύπος συμβάσεων που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ ταιριάζει σε αφρικανικά κράτη.
Ποια είναι όμως ακριβώς η θέση του ΣΥΡΙΖΑ; Όπως διαβεβαιώνει ο αρμόδιος για το ζήτημα βουλευτήςΑπόστολος Αλεξόπουλος που μάλιστα είναι Καθηγητής του Τμήματος Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αθηνών, “ο ΣΥΡΙΖΑ αναλαμβάνοντας τη διακυβέρνηση της χώρας θα σταματήσει το διεθνή διαγωνισμό που βρίσκεται σε εξέλιξη. Θα τον επαναπροκηρύξει, τροποποιώντας τον σχετικό νόμο 4001/2011, ιδρύοντας ταυτόχρονα Δημόσια Εταιρεία Έρευνας και Εκμετάλλευσης Υδρογονανθράκων που θα μπορεί να συμμετέχει στην εκμετάλλευση των όποιων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων  και θεσμοθετώντας ειδικό δημόσιο φορέα για τον έλεγχο και την ασφάλεια των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων, των επιπτώσεων στο περιβάλλον και την υγεία των εργαζομένων στην πετρελαϊκή βιομηχανία, σύμφωνα με τα πρότυπα της Νορβηγίας. Και βεβαίως θα προχωρήσει στον επαναπροσδιορισμό της θέσης και της έκτασης των προς παραχώρηση οικοπέδων, έτσι ώστε να μεγιστοποιηθούν τα οφέλη του Δημοσίου, χωρίς βεβαίως να αποθαρρύνονται οι μελλοντικοί επενδυτές”.
Σύμφωνα με τον κ. Αλεξόπουλο, “η έρευνα όσο και η εκμετάλλευση των φυσικών πόρων θα πρέπει να γίνει κάτω από ένα διαφορετικό θεσμικό πλαίσιο από αυτό που εφαρμόζει η σημερινή κυβέρνηση, με ένα διαφορετικό φορολογικό μοντέλο και διαφορετικό τρόπο υπολογισμού του μισθώματος, με διαβούλευση και συμφωνία με τις τοπικές κοινωνίες, με απόλυτο σεβασμό στο περιβάλλον και τα οικοσυστήματα, προτάσσοντας το δημόσιο συμφέρον, μεριμνώντας για την ασφάλεια των εργαζομένων και συνταιριάζοντας την ερευνητική δραστηριότητα με τις  παραγωγικές διαδικασίες που αναπτύσσονται ήδη σε μια περιοχή, όπως π.χ. ο τουρισμός”.
Αυτό το θεσμικό πλαίσιο προβλέπει τη σύναψη συμβάσεων “Διανομής της Παραγωγής” στις οποίες, ως γνωστόν,  η κυριότητα των υδρογονανθράκων ανήκει στο κράτος και ο μισθωτής λειτουργεί σαν εργολάβος κάτω από τις εντολές του Δημοσίου και όχι συμβάσεις “Μίσθωσης”, που έχει επιλέξει η κυβέρνηση, στις οποίες ο ανάδοχος, δηλαδή ο μισθωτής και όχι το Δημόσιο,  είναι ο κύριος του κοιτάσματος και που με αυτές εξυπηρετούνται κατά προτεραιότητα τα συμφέροντα των επίδοξων ερευνητών – εκμεταλλευτών των υδρογονανθράκων.
Σε αυτό το πλαίσιο ο ΣΥΡΙΖΑ προτάσσει  το σταδιακό άνοιγμα των πετρελαιοπιθανών περιοχών για έρευνα, ώστε η συνεπαγόμενη καλύτερη εικόνα του υπεδαφικού μας πλούτου από τις έρευνες της προηγούμενης περιόδου να αξιοποιηθεί με τη διαμόρφωση ευνοϊκότερου για το κράτος καθεστώτος εκμετάλλευσης μελλοντικών κοιτασμάτων.
Υπενθυμίζεται ότι αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε εξέλιξη διεθνής διαγωνισμός για έρευνες υδρογονανθράκων στα τρία χερσαία οικόπεδα της Δυτικής Ελλάδας -Άρτα, Πρέβεζα και ΒΔ Πελοπόννησο- και στα 20 θαλάσσια οικόπεδα στο Ιόνιο και νότια της Κρήτης.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΣΥΡΙΖΑ: “άκυρο” σε διασύνδεση Κρήτης και υδρογονάνθρακες – Οι εναλλακτικές"

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

Η συνέχεια του διαγωνισμού της ΑΟΖ

Του Νίκου Λυγερού

Όταν είσαι ικανός να δηλώσεις ότι θέλεις ν’ ακυρώσεις το διαγωνισμό αδειοδότησης που έχει αρχίσει για τα είκοσι θαλάσσια οικόπεδα της ελληνικής ΑΟΖ, δεν είναι ότι είσαι επικίνδυνος για την πατρίδα, αλλά απλώς ανεύθυνος κι ότι δεν έχεις καμιά θεσμική εθνική θέση. Το πρόβλημα με τις δηλώσεις είναι ότι μπορεί να είναι κάλλιστα απαράδεκτες, γιατί αυτός που τις κάνει νομίζει ότι μπορεί να λέει ό,τι γουστάρει, δίχως να αντιληφθεί ότι του το επιτρέπουν μόνο και μόνο επειδή δεν έχει καμιά επίπτωση. Απλώς πρέπει να διευκρινίσουμε ότι αυτά τα κομματικά παιχνίδια είναι πολύ επικίνδυνα για τους ψηφοφόρους, αφού αυτοί δεν ξέρουν την ουσία του θέματος και πιστεύουν πραγματικά τα λεγόμενα της ασχετοσύνης. Το πιο σοβαρό πρόβλημα όμως είναι το θέμα της αξιοπιστίας της πατρίδας μας απέναντι στις ξένες εταιρείες σε ένα διαγωνισμό διεθνούς επιπέδου και αυτός ο διαγωνισμός δημοσιεύτηκε στην επίσημη εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης για να είναι αυτόματα αναγνωρισμένος από τα 28 κράτη-μέλη. Το ενδιαφέρον είναι ότι καμιά χώρα από αυτές δεν τον θεώρησε παράξενο και ξαφνικά για λόγους κομματικούς γίνεται μια προσπάθεια για να απαξιωθεί όλη η Ελλάδα με αυτόν τον τρόπο. Ο διαγωνισμός είναι αυτός που μας επιτρέπει να ασκήσουμε πρακτικά πίεση για να υπογράψουμε συμφωνίες οριοθέτησης της ΑΟΖ αλλά και της θέσπισης. Έτσι πρέπει να αντιληφθούμε ότι η υλοποίηση τέτοιων δηλώσεων θα καθυστερήσει αβάσταχτα όλο το πρόγραμμα και τη διαδικασία της αξιοποίησης της ΑΟΖ, αλλά βέβαια και των απολαβών για το ελληνικό έθνος. Ο διαγωνισμός πρέπει να συνεχιστεί, γιατί είναι η πρώτη φορά στην ιστορία μας που αξιολογούμε ορθά και αξιοποιούμε στρατηγικά το απέραντο γαλάζιο της πατρίδας μας. Διότι αυτό είναι το πρέπον.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles.php?n=18546&l=gr
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Η συνέχεια του διαγωνισμού της ΑΟΖ"
                         ΓΙΑ ΑΥΤΟ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ

Η ελληνική γλώσσα δεν είναι τυχαία, Χτίστηκε πάνω στα μαθηματικά, και αυτό που ελάχιστοι ακόμα ξέρουν είναι ότι κάθε λέξη στην ελληνική έχει μαθηματικό υπόβαθρο.

Τα γράμματα στην Ελληνική γλώσσα δεν είναι στείρα σύμβολα. 

Όρθια, ανάποδα με ειδικό τονισμό, αποτελούσαν το σύνολο των 1620 συμβόλων που χρησιμοποιούνταν στην Αρμονία (Μουσική στα νεοελληνικά).

Η πιο σημαντική τους ιδιότητα είναι ότι το κάθε γράμμα έχει μια αριθμητική τιμή/αξία, κάθε γράμμα είναι ένας αριθμός, οπότε κατ επέκταση και κάθε λέξη είναι ένας αριθμός.

Μια τεράστια γνώση κλειδωμένη-κωδικοποιημένη μέσα λέξεις λόγω της μαθηματικών τιμών που έχουν.

Ένας από τους Πρωτοπόρους επί του θέματος ήταν ο μέγιστος Πυθαγόρας.

Οι αριθμοί, τα σχήματα, η αρμονία και τα άστρα έχουν κάτι κοινό, έτσι αντίστοιχα τα μαθηματικά (αριθμοί) η γεωμετρία (σχήματα) η αρμονία(μουσική) και η αστρο-νομία (αστήρ=α-χωρίς- στήριγμα + φυσικοί νόμοι που τα διέπουν) ήταν αδελφές επιστήμες κατά τον Πυθαγόρα, που με την συγκεκριμένη σειρά που αναφέραμε ήταν η σκάλα για την εξέλιξη (=εκ -του- έλικος, DNA) του νου-ψυχής προς τον Δημιουργό. 


Έναν Δημιουργό που δημιούργησε βάσει αυτών των τεσσάρων επιστημών 27 σύμβολα-αριθμοί με αριθμητική αξία συνθέτουν το Ελληνικό Αλφάβητο, 3 ομάδες από 9 σύμβολα-αριθμούς η κάθε ομάδα, με άθροισμα κάθε ομάδας 45, 450, 4.500.

ΑΛΦΑ = 1+30+500+1= 532 =>5+3+2= 10 => 1+0= 1
ΕΝ = 5+50 = 55 => 5+5 = 10 => 1+0= 1
ΟΜΙΚΡΟΝ = 70+40+10+20+100+70+50= 360, όσες και οι μοίρες του κύκλου

Για να είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε τα νοήματα των εννοιών των λέξεων της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης πρέπει πρωτίστως να γνωρίζουμε κάποια πράγματα για την ίδια την Ελληνική γλώσσα.

Η αρχαία ελληνική γλώσσα είναι η μοναδική η οποία δεν είναι βασισμένη στο ότι κάποιοι απλά κάθισαν και συμφώνησαν να ονομάζουν ένα αντικείμενο «χ» ή «ψ» όπως όλες οι υπόλοιπες στείρες γλώσσες του κόσμου.

Η Ελληνική γλώσσα είναι ένα μαθηματικό αριστούργημα το οποίο θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε.

Η αρχή των πάντων είναι το ίδιο το Ελληνικό Αλφάβητο (το οποίο φυσικά δεν το πήραμε από κάποιον άλλον όπως θα δούμε παρακάτω διότι εκ των πραγμάτων δεν γίνεται).

Τα γράμματα του Ελληνικού αλφαβήτου στο σύνολο τους ήταν 33 όσοι και οι σπόνδυλοι, οι 5 τελευταίοι σπόνδυλοι (που παίζουν τον ρόλο της κεραίας) έχουν άμεση σχέση με τον εγκέφαλο και αντιστοιχούν στα 5 τελευταία άρρητα γράμματα τα οποία γνώριζαν μόνο οι ιερείς* ένα από αυτά ήταν η Σώστικα (ή Γαμμάδιον) η οποία στα λατινικά έγινε swstika και οι Ναζί το έκλεψαν και την ονομάτισαν Σβάστικα.

Το σύμβολο αυτό είναι του ζωογόνου Ηλίου (Απόλλωνα), οι Ναζί το αντέστρεψαν για να συμβολίσουν το αντίθετο του ζωογόνου Ήλιου, δηλαδή του σκοτεινού θανάτου.

Υπήρχαν ακόμα κάποια γράμματα τα οποία στην πάροδο του χρόνου καταργήθηκαν όπως το Δίγαμμα (F), Κόππα (Q), Στίγμα (S”), Σαμπί (ϡ)
Ο Πυθαγόρας μας ενημερώνει για τα 3 επίπεδα της Ελληνικής γλώσσας τα οποία είναι τα εξής:
1. ομιλών
2. Σημαίνον (α. σήμα, β. σημαινόμενο)
3. Κρύπτον (α. διαστήματα β. κραδασμός γ. λεξάριθμος δ. τονάριθμος)
-Το πρώτο είναι η ομιλία
-Το δεύτερο είναι η σχέση του σήματος με το σημαινόμενο που θα αναλύσουμε παρακάτω
-Το τρίτο είναι το διάστημα (απόσταση & χρόνος), ο κραδασμός (που αφυπνίζει τον εγκέφαλο μέσω ιδιοσυχνοτήτων από τους δημιουργηθέντες παλμούς – Παλλάδα Αθηνά) ο λεξάριθμος (σχέση γραμμάτων και λέξεων με αριθμούς) και ο τονάριθμος (σχέση γραμμάτων και λέξεων με μουσικούς τόνους).

Το κάθε γράμμα αντιστοιχούσε σε έναν αριθμό, αλλά και σε έναν μουσικό τόνο άρα γράμμα = αριθμός = τόνος (μουσικός), πράγμα που φανερώνει ότι στη γλώσσα μας πίσω από τα γράμματα-λέξεις υπάρχουν αριθμοί (λεξάριθμοι) και μουσικοί φθόγγοι (τονάριθμοι).

Οι 4 αδελφές επιστήμες κατά τον Πυθαγόρα ήταν:
1. Αριθμοί (μαθηματικά)
2. Σχήματα (Γεωμετρία)
3. Μουσική (Αρμονία)
4. Αστρονομία
Οι επιστήμες αυτές είναι αλληλένδετες και βρίσκονται η μια μέσα στην άλλην όπως οι Ρωσικές μπαμπούσκες.

Συνδυάστε τώρα το αλφάβητο που εσωκλείει αριθμούς και μουσικούς τόνους με τις 4 αυτές επιστήμες.

1.     Αστρονομία= αστηρ + νόμος, α-στηρ = αυτό που δεν στηρίζεται, άρα αστρονομία= οι συμπαντικοί νόμοι που διέπουν αυτό που δεν στηρίζεται κάπου, οι οποίοι έχουν να κάνουν με την μουσική (αρμονία), σχήματα (γεωμετρία) αριθμούς (μαθηματικά) και όλα αυτά με τον Αιθέρα ο οποίος περιβάλει τις ουράνιες σφαίρες.

2.    Ο Πυθαγόρας άκουγε την αρμονία (μουσική) των ουρανίων Σφαιρών άρα μιλάμε μια γλώσσα η οποία έχει να κάνει με την ροή του σύμπαντος.

Η Ελληνική γλώσσα είναι η μοναδική η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για Η/Υ λόγω της μαθηματικότητας και μουσικότητας όχι μόνο του Αλφαβήτου-λέξεων, αλλά

και των μαθηματικών εννοιών που γεννώνται π.χ.  η λέξη ΘΕΣΙΣ γίνεται: σύνΘεσις, επίΘεσις, κατάΘεσις, υπόΘεσις, έκΘεσις, πρόσΘεσις, πρόΘεσις, ανάΘεσις, διάΘεσις, αντίΘεσις  κτλ κτλ  αν τώρα αυτές τις λέξεις τις μεταφράσουμε στα Αγγλικά είναι εντελώς άσχετες μεταξύ τους.

Το ότι δεν γίνεται το Αλφάβητο να είναι αντιγραμμένο από κάπου αλλού φαίνεται από το ότι εν έτη 2300 π.Χ. (με μελέτες της Τζιροπούλου και άλλων και όχι το 800 π.Χ.) ο Όμηρος ήδη έχει στην διάθεση του 6.500.000 πρωτογενής λέξεις (πρώτο πρόσωπο ενεστώτα & ενικού αριθμού) τις οποίες αν τις πολλαπλασιάσουμε Χ72 που είναι οι κλήσεις, θα βγάλουμε ένα τεράστιο αριθμό ο οποίος δεν είναι ο τελικός, διότι μην ξεχνάμε ότι η Ελληνική γλώσσα δεν είναι στείρα, ΓΕΝΝΑ.

ΑΝ συγκρίνουμε τώρα π.χ. την Αγγλική γλώσσα που έχει 80.000 λέξεις εκ των οποίων το 80% είναι Ελληνικές όπως μας ενημερώνει το Πανεπιστήμιο της Ουαλίας, και μετρήσουμε ότι αυτή η στείρα γλώσσα εξελίσσεται 1000 χρόνια, μπορούμε αβίαστα να βγάλουμε το συμπέρασμα ότι ο Όμηρος παραλαμβάνει μια γλώσσα η οποία έχει βάθος στον χρόνο 100.000 π.Χ, ή 500.000 π.Χ. ποιος ξέρει…

Όμως η απόλυτη απόδειξη είναι η ίδια η μαθηματικότητα της, η οποία δεν υπάρχει σε καμία άλλη γλώσσα του πλανήτη.

Μην ξεχνάμε ακόμα το ότι ο Δημιουργός χρησιμοποιεί μαθηματικά για την δημιουργία, άρα η γλώσσα μας έχει αναγκαστικά σχέση με την πηγή.

Πριν όμως από το «Κρύπτον» υπάρχει το «Σημαίνον», δηλαδή η σύνδεση των λέξεων με τις έννοιες αυτών.

Είπαμε νωρίτερα ότι οι ξένες διάλεκτοι ορίστηκαν κατόπιν συμφωνίας, δηλαδή κάποιοι συμφώνησαν ότι το τάδε αντικείμενο θα το ονομάσουν «Χ», κάτι που κάνει τις γλώσσες στείρες, άρα δεν μπορούν να γεννήσουν νέες λέξεις, άρα δεν υπάρχει μαθηματικότητα, άρα δεν δύναται να περιγράψουν νέες έννοιες που υπάρχουν στην φύση, με αποτέλεσμα ο εγκέφαλος εφόσον δεν μπορεί να περιγράψει μέσω των νέων λέξεων καινούριες έννοιες μένει στο σκοτάδι, έτσι οι νευρώνες του εγκεφάλου δεν γεννούν νέους εν αντιθέσει με όσους χρησιμοποιούν την Ελληνική.

Πως θα μπορούσε π.χ. ο Άγγλος ή ο Γάλλος ή ο Χ, Υ με μια λέξη που έχει 10 έννοιες να περιγράψει με ακρίβεια άρα και σαφήνεια μια βαθύτερη έννοια; πόσο μάλλον τις πολλαπλές πλευρές αυτής; δεν μπορεί, να λοιπόν το γιατί όλα ξεκίνησαν εδώ.

Το Σημαίνον λοιπόν είναι η σύνδεση του σήματος με το σημαινόμενο, δηλαδή η ίδια η λέξη είναι δημιουργημένη με τέτοιο τρόπο που περιγράφει την έννοια που εσωκλείνει μέσα της.

Παράδειγμα: Η ονοματοδοσία της λέξης ΚΑΡΥΟΝ (Καρύδι) προέρχεται από μια παρατήρηση της φύσης (όπως όλες οι λέξεις), δηλαδή όταν δυο κερασφόρα ζώα (Κριοί, τράγοι κτλ) τρα.κάρ.ουν με τα κέρ.ατα τους ακούγεται το «κρακ» ή «καρ», ο ήχος αυτός έδωσε το όνομα «κέρας» (κέρατο) το κέρας έδωσε το όνομα κράτα ή κάρα (κεφάλι) και το υποκοριστικό αυτού το Κάρυον (μικρό κεφάλι). το Κάρυον (καρύδι) μοιάζει καταπληκτικά με το ανθρώπινο κεφάλι και το εσωτερικό του με εγκέφαλο.

Το Υ είναι η ρίζα του ρήματος ΥΩ (βρέχω) όπου υπάρχει το Υ υπάρχει κοιλότητα (ή κυρτότητα) δηλαδή θηλυκώνει κάτι, η βροχή (υγρό στοιχείο) μπαίνει (θηλυκώνεται) μέσα στην γη.

Το μουσικό – αριθμητικό αλφάβητο δημιουργεί μουσικο – μαθηματικές λέξεις οι οποίες περιγράφουν αντίστοιχες έννοιες, οι οποίες προέρχονται από την παρατήρηση της φύσεως δηλαδή της Δημιουργίας άρα κατ επέκταση του ίδιου του Δημιουργού, αλλά η ερώτηση είναι πόσες χιλιετίες μπορεί να χρειάστηκαν για να δημιουργηθεί αυτό το τέλειο μαθηματικό σύμπλεγμα που τα γράμματα είναι αριθμοί και συνάμα μουσικοί τόνοι και οι λέξεις δηλαδή το σύνολο των αριθμών και των μουσικών τόνων κρύβουν μέσα τους εκτός από σύνθετες μουσικές αρμονίες, έννοιες οι οποίες δεν είναι καθόλου τυχαίες αλλά κατόπιν εκτενέστατης παρατηρήσεως της φύσης;

Ευλόγως λοιπόν ο Αντισθένης μας υπενθυμίζει «Αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις»




ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ " "

Διάλεξη του Νίκου Λυγερού με θέμα: "Φιλοσοφία και μαθηματικά". Διαχρονική Γκαλερύ Λευκωσία 16/1/15

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Διάλεξη του Νίκου Λυγερού με θέμα: "Φιλοσοφία και μαθηματικά". Διαχρονική Γκαλερύ Λευκωσία 16/1/15 "

Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2015

Διάλεξη του Ν. Λυγερού με θέμα: "Η αποτελεσματικότητα των μαθηματικών". 15/01/2015

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Διάλεξη του Ν. Λυγερού με θέμα: "Η αποτελεσματικότητα των μαθηματικών". 15/01/2015 "
Ελληνική Γλώσσα: Το τελειότερο εργαλείο που επινόησε ποτέ ο ανθρώπινος εγκέφαλος

Διαδικτυακοί μου φίλοι, που υιοθετήσατε με περίσσια ευκολία τον τρόπο επικοινωνίας που σας πλάσαραν τα μιάσματα της νέας τάξης πραγμάτων, τα γρεκοαγγλικά, διαπράττετε έγκλημα κατά της χώρας σας, της ιστορίας σας, των προγόνων σας και κυρίως κατά των παιδιών σας.
Τους στερείτε την μεγαλύτερη κληρονομιά που θα μπορούσε να έχει ένας λαός, τους στερείτε αυτό που δικαιωματικά τους ανήκει και που πολλοί λαοί θα ήθελαν.
Τους στερείτε την σκέψη, την αντίληψη, την εξέλιξη, τους στερείτε το μέλλον.
Σταματήστε αυτό το έγκλημα, σταματήστε τα Greeklish…

Ας δούμε τι είπαν για την Ελληνική γλώσσα…
Κικέρων (ο ενδοξότερος ρήτωρ της αρχαίας Ρώμης):
«Ει οι θεοί διαλέγονται, τη των Ελλήνων γλώττι χρώνται»
Huan Azio (Βάσκος γερουσιαστής):
«Διά την διεθνοποίησιν της Ελληνικής γλώσσης μεγάλην έχομεν ευθύνην, ως ουκ ούσαν άλλην γλώσσαν αυτής ανωτέραν».
Errieta Valter (Γαλλίδα γλωσσολόγος):
«Η Ελληνική γλώσσα είναι η μόνη στην Ευρώπη που δεν υπέκυψε σε καμία κατοχή».
Wandruska (καθηγητής Γλωσσολογίας Πανεπ. Βιέννης):
«Οι ευρωπαϊκές γλώσσες φαίνονται ως διάλεκτοι της Ελληνικής».
Sagredo και Puhana (Βάσκοι Ελληνιστές):
«Η Ελληνική γλώσσα και παιδεία αποτελουσι το θεμέλιον του Δυτικού πολιτισμού. Πάντες δε Ευρωπαίοι οφειλέται της Ελλάδος εσμέν».
M. Ventris (“Aγγλος επιστήμων που αποκρυπτογράφησε τη Γραμμική γραφή Β”):
«Η αρχαία Ελληνική γλώσσα ήτο και είναι η ανωτέρα όλων των παλαιοτέρων και νεωτέρων γλωσσών».
U. Wilamowitz (Γερμανός φιλόλογος):
«Η Ελληνική φυλή, ανωτέρα κάθε άλλης, είναι και μητέρα κάθε πολιτισμού».
Βολταίρος (Γάλλος διανοητής):
«Είθε η Ελληνική γλώσσα να γίνει κοινή όλων των λαών».
Var. Goeger (Γερμανός σοφός):
«Ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός ξεκινά από την Ελλάδα».
Goethe (ο κορυφαίος Γερμανός ποιητής):
«Η Ελλάδα είναι ο νους και η καρδιά της οικουμένης».
Ακαδημία Επιστημών της ΕΣΣΔ, «Παγκόσμια Ιστορία»:
«Χωρίς τα θεμέλια που έθεσαν οι Έλληνες δεν θα υπήρχε ο νεώτερος ευρωπαϊκός πολιτισμός. Η Ελληνική λογοτεχνία είναι η αρχαιότερη της Ευρώπης».
Hellen Keler (η διάσημη τυφλή Αμερικανίδα συγγραφέας):
«Όπως το βιολί είναι το τελειότερο μουσικό όργανο, έτσι και η Ελληνική γλώσσα».
H.F. Kitto (“Aγγλος καθηγητής Πανεπιστημίου):
«Όλοι οι κλάδοι της λογοτεχνίας και της επιστήμης αρχίζουν με τους Έλληνες. Η Ελληνική γλώσσα είναι η πιο καθαρή και η πιο πλούσια στον κόσμο».
Irina Kovaleva (Ρωσσίδα καθηγήτρια Πανεπιστημίου Μόσχας):
«Η Ελληνική γλώσσα είναι όμορφη σαν τον ουρανό με τ” άστρα».
Maurice Kruaze (Γάλλος Ακαδημαϊκός):
«Οι άνθρωποι θα ανατρέχουν πάντα στις πηγές της Ελληνικής κλασσικής αρχαιότητας για να δροσιστούν».
Furtvengler (καθηγήτρια Πανεπιστημίου Βιέννης):
«Η Ρώμη στάθηκε μία αιώνια πόλη, αλλά η Αθήνα είναι κόσμος ολόκληρος».
Marianne McDonald (η πρωτεργάτις του TLG)
«Η γνώση της Ελληνικής γλώσσας είναι απαραίτητο θεμέλιο υψηλής πολιτιστικής καλλιέργειας».
Karl Marx (ο θεμελιωτής του Μαρξισμού):
«Οι αξίες του Ελληνικού Πολιτισμού παραμένουν άφθαστα πρότυπα».
Bernard Shaw (Ιρλανδός συγγραφέας):
«Αν στη βιβλιοθήκη σας δεν έχετε έργα των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, τότε μένετε σ” ένα σπίτι χωρίς φως».
Martin Heideger (φιλόσοφος):
«Για τους Έλληνες η ύψιστη προίκα τους είναι η γλώσσα τους, στην οποία η παρουσία (φιλοσοφικός όρος) ως τοιαύτη φθάνει στην εκκάλυψη και στην κάλυψη. Όποιος δε μπορεί να δει τη δωρεά ενός τέτοιου δώρου προς τον άνθρωπο και όποιος δε μπορεί ν” αντιληφθεί τον προορισμό ενός τέτοιου πεπρωμένου, καθόλου δε θ” αντιληφθεί τον λόγο περί του προορισμού του είναι, όπως ο φυσικός τυφλός δε μπορεί ν” αντιληφθεί τι είναι το φως και το χρώμα». «Τα αρχαία Ελληνικά δεν είναι μία γλώσσα, αλλά «Η Γλώσσα»».
Werner Heisenberg (Γερμανός φυσικομαθηματικός-φιλόσοφος):
«Η θητεία μου στην Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκησις. Στη γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία μεταξύ της λέξεως και του εννοιολογικού της περιεχόμενου».
Marriane McDonald (η πρωτεργάτις του TLG):
«Η Γλώσσα της Ελευθερίας, ο Ένδοξος θησαυρός της Ελλάδος, η Δόξα της Ελλάδος, ανήκει σε όλους μας και έχει διαμορφώσει την επιστημονική και λογοτεχνική κληρονομιά του Δυτικού Κόσμου. […] Η ιστορία της Ελληνικής γλώσσας αποτελεί την ιστορία της φιλοσοφικής και πολιτιστικής εξέλιξης του ανθρώπου της Δύσης. Από όλα τα ανθρώπινα δημιουργήματα, η Ελληνική γλώσσα είναι το καταπληκτικότερο. Η γνώση της Ελληνικής γλώσσας, της ζωής και των σχέσεων στις οποίες οι Έλληνες εξέφρασαν τη σκέψη τους και τα αισθήματά τους, είναι ουσιαστικά αντιπροσωπευτικά στοιχεία για έναν υψηλό πολιτισμό. Δεν υπάρχει πιο όμορφη γλώσσα από την Ελληνική. Έχει διατηρήσει την ομορφιά της μέσα στους αιώνες, όχι μόνο με τη μορφή και τους ήχους της, αλλά και με τις ηθικές ιδέες που εκφράζει. […] Οι Έλληνες μας έδωσαν το χρυσό μέτρο και τη χρυσή τους γλώσσα. […] Η Ελληνική γλώσσα πρέπει να διαιωνιστεί ως πολύτιμος και ωραίος θησαυρός. […] Πρέπει να ξεκινήσουμε μία νέα σταυροφορία για την υπεράσπιση της Ελληνικής γλώσσας και τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης του παρελθόντος. Η Ελληνική γλώσσα είναι ένα γερό κτίσμα όσο ο Παρθενώνας. […] Ας εργαστούμε όλοι μαζί για να λαμπρύνουμε το θησαυρό της Ελληνικής Γλώσσας και να τον κάνουμε κτήμα προσιτό σε όλον τον κόσμο».
G. Murray (καθηγητής της Ελληνικής Γλώσσας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης):
«Η Ελληνική είναι η τελειότερη γλώσσα. Συχνά διαπιστώνει κανείς ότι μία σκέψη μπορεί να διατυπωθεί με άνεση και χάρη στην Ελληνική, ενώ γίνεται δύσκολη και βαριά στην Λατινική, Αγγλική, Γαλλική ή Γερμανική. Είναι η τελειότερη γλώσσα επειδή εκφράζει τις σκέψεις των τελειότερων ανθρώπων».
T.L. Heath (Βρετανός μαθηματικός):
«Η Ελληνική γλώσσα προσφερόταν κατά εξαιρετικό τρόπο ως όχημα της επιστημονικής σκέψεως. Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της γλώσσας του Ευκλείδη είναι η θαυμαστή ακρίβεια. Η γλώσσα των Ελλήνων είναι επίσης θαυμασίως περιεκτική. Στον Αρχιμήδη, στον Ήρωνα, στον Πτολεμαίο και στον Πάππο θα βρούμε πραγματικά πρότυπα περιεκτικών δηλώσεων».
Huan Puhana Arza (Βάσκος Ελληνιστής):
«Η της Ελληνικής γλώσσης σαφήνεια, η τελειότης, η ελασιμότης και πλούτος τοσούτοι εισίν ή πάσας άλλας γλώσσας υπερίσχυκε και ικανή του δημιουργείν και αναπτύσσειν τοσούτον πολιτισμόν ή πάσαι άλλαι ήττονές εισίν, αλλ” αφειλέται αυτής».
M. Ventris:
«Η αρχαία Ελληνική γλώσσα είχε ανωτερότητα και εξακολουθεί να έχει απέναντι σε όλες τις νεώτερες γλώσσες και, γιατί όχι, απέναντι σε όλες τις λατινικές, γερμανικές ή σλαβικές. Αυτό το εργαλείο είναι το τελειότερο πνευματικό εργαλείο που σφυρηλάτησε ποτέ η ανθρώπινη νόησις».
Jean Bouffartigue kai Anne-Marie Delrieu (Γάλλοι λεξικογράφοι):
«Μακρινή πηγή του πολιτισμού μας η Ελλάδα, βρίσκεται ζωντανή μέσα στις λέξεις που λέμε. Σχηματίζει κάθε μέρα τη γλώσσα μας. Οι βάσεις και ο εξοπλισμός του επιστημονικού λεξιλογίου ήρθαν από την Ελλάδα, ακόμα και στην αρχαιότητα. Τα δάνεια όμως εξακολούθησαν, και όχι μόνο από συνήθεια. Συνέχισαν, διότι η Ελληνική γλώσσα προσφέρεται με αξιοθαύμαστο τρόπο, πολύ περισσότερο από ό,τι η Λατινική, για την δημιουργία των λέξεων ανάλογα με τις ανάγκες.
Η Ελληνική γλώσσα δεν παρείχε πια αρκετές λέξεις για τον αυξανόμενο αριθμό νέων εννοιών. Παρουσιάστηκε τότε η ιδέα να χρησιμοποιηθούν οι μέθοδοι που εφάρμοζαν οι Έλληνες για να αυξάνουν το λεξιλόγιό τους. Η δομή της γλώσσας τους τούς επέτρεπε να συνθέτουν λέξεις μ” έναν τρόπο απλό και αποτελεσματικό. Τους μιμήθηκαν κατασκεύασαν μία νέα λέξη, την οποία μετέτρεψαν στη γλώσσα τους (γαλλικά, αγγλικά, γερμανικά, ιταλικά). Η μίμηση τις πιο πολλές φορές είναι πετυχημένη, διότι οι κατασκευαστές Ελληνικών λέξεων είναι εξαίρετοι Ελληνιστές».
H.F. Kitto (Βρετανος καθηγητής Πανεπιστημίου Bristol):
«Είναι στη φύση της Ελληνικής γλώσσας να είναι ακριβής, καθαρή και σαφής. Η ασάφεια και η έλλειψη άμεσης ενοράσεως, που χαρακτηρίζει μερικές φορές τα Αγγλικά, καθώς και τα Γερμανικά, είναι εντελώς ξένες στην Ελληνική γλώσσα. Μαζί με αυτή τη σαφήνεια και τη δημιουργικότητα και τη σοβαρότητα, βρίσκουμε επίσης ευαισθησία και άψογη κομψότητα».
Albert Zursen:
«Δε μπορεί κανείς ν” αναφερθεί στα Ελληνικά γράμματα, χωρίς να αναφέρει ότι και η ίδια η γλώσσα, μία από τις ωραιότερες απ” όσες μίλησαν πoτέ οι άνθρωποι, εξακολουθεί να ζει και σήμερα στην επιστημονική ορολογία της εποχής μας, παρέχοντάς μας μία αστείρευτη πηγή νέων όρων».
W. Thompson (καθηγητής Φυσικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο St. Andrews):
«Υπάρχουν άνθρωποι που λένε ότι τα Ελληνικά δε χρειάζονται. Πράγματι, υπάρχουν άνθρωποι για τους οποίους τα Ελληνικά δε θα μπορούσαν να κάνουν τίποτα. Υπάρχουν όμως και θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν πολλοί άλλοι, που στην Ελληνική σοφία και στην γλυκιά Ελληνική γλώσσα ανακαλύπτουν κάτι που το έχουν ανάγκη και που χωρίς αυτό θα ένιωθαν στ” αλήθεια φτωχοί: κάτι που είναι σαν ραβδί στο χέρι, φως στο μονοπάτι, φάρος-οδηγός… Και όταν κάποιος τους ρωτήσει για ποιό λόγο ασχολούνται με την Ελληνική γλώσσα, το πιθανότερο είναι ότι θα μείνουν άφωνοι μπροστά στην τερατώδη ύβρη της ερωτήσεως και ο λόγος της αφοσιώσεώς τους θα μείνει για πάντα κρυμμένος από τον ερωτώντα».
Edward Gibbon (Βρετανός ιστορικός):
«Οι Βυζαντινοί εξακολουθούσαν να κατέχουν το χρυσό κλειδί που μπορούσε να ξεκλειδώνει τους θησαυρούς της αρχαιότητος: τη μουσική και την πλούσια Ελληνική γλώσσα που δίνει ψυχή στα αντικείμενα των αισθήσεων και σώμα στις αφηρημένες έννοιες της φιλοσοφίας».
Mary Shelley:
«Η γλώσσα των Ελλήνων, σε ποικιλία, απλότητα, ευλυγισία και πιστότητα ξεπερνά κάθε άλλη».
Johann Wolfgang von Goethe:
«“Aκουσα στον “Aγιο Πέτρο της Ρώμης το Ευαγγέλιο σε όλες τις γλώσσες. Η Ελληνική ξεχώρισε, άστρο λαμπερό μέσα στη νύχτα».
Φρειδερίκος Νίτσε («Η Γένεση της Τραγωδίας», κεφ. XV, 1872)
«Αποδεδειγμένα σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτό του από τους Έλληνες.
Η προσπάθεια αυτή είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε κι αν (οι δυτικοευρωπαίοι) δημιουργούσαν, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή στη σύγκρισή του με το Ελληνικό μοντέλο, συρρικνωνόταν κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα.
Έτσι ξανά και ξανά μια οργή ποτισμένη με μίσος ξεσπάει εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικό (για κάθε εποχή) ό,τι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του.

Μα ποιοι, επιτέλους, είναι αυτοί των οποίων η ιστορική αίγλη υπήρξε τόσο εφήμερη, οι θεσμοί τους τόσο περιορισμένοι, τα ήθη τους αμφίβολα έως απαράδεκτα, και οι οποίοι απαιτούν μια εξαίρετη θέση ανάμεσα στα έθνη, μια θέση πάνω από το πλήθος;
Κανένας από τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς τους δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαμε μια για πάντα να απαλλαγούμε από αυτούς.
Όλα τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως, του μίσους έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους.
Έτσι, οι άνθρωποι συνεχίζουν να νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες.
Βέβαια, πού και πού, κάποιος εμφανίζεται που αναγνωρίζει ακέραιη την αλήθεια, την αλήθεια που διδάσκει ότι οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού και σχεδόν πάντα τόσο τα άρματα όσο και τα άλογα των επερχόμενων πολιτισμών είναι πολύ χαμηλής ποιότητας σε σχέση με τους ηνίοχους (Έλληνες), οι οποίοι τελικά αθλούνται οδηγώντας το άρμα στην άβυσσο, την οποία αυτοί ξεπερνούν με αχίλλειο πήδημα».


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ " "
Related Posts with Thumbnails