Η ΠΛΗΡΗΣ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΠΙΘΕΤΩΝ - ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ-ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ-ΙΣΤΟΡΙΚΟ-ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΠΙΘΕΤΩΝ ΚΑΙ ΟΝΟΜΑΤΩΝ - ΣΥΝΕΧΗΣ ΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ - ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΙΘΕΤΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ - ΤΑ ΕΠΩΝΥΜΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΦΟΡΕΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑΣ - ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ - Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΣΥΛΛΟΓΗ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΠΩΝΥΜΩΝ - ΚΑΛΗ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΙΣΤΟΡΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΜΑΘΕΙΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ.
ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΑΤΕ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΑΣ

Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2018

ΟΙ ΑΛΛΟΔΑΠΟΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Αρχαία Ελλάδα, αλλοδαποί και μετανάστευση

Σε άρθρο του στον Πολιτη της Κυριακής 14/11/10, ο κ. Διονύσης Διονυσίου σύμβουλος έκδοσης του «Πολίτη της Κυριακής» επιχείρησε να θεμελιώσει τις απόψεις του υπέρ των μεταναστών, ανατρέχοντας στην Αρχαία Ελληνική Γραμματεία της οποίας παρέθεσε μεμονωμένα αποφθέγματα, τα οποία όχι μόνο δεν απηχούν αλλά διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα σχετικώς με την αντίληψη που οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν για τους αλλοεθνείς λαούς.
Εν πρώτοις παρέθεσε απόσπασμα από τον Θουκυδίδη (Περικλέους Επιτάφιος), στον οποίο ο Περικλής αναφέρει ότι οι Αθηναίοι διατηρούσαν την πόλη τους ανοικτή σε όλους, δεν έδιωχναν τους ξένους και δεν τους εμπόδιζαν να γνωρίσουν τον πολιτισμό της Αθήνας.
Η πραγματικότητα είναι ότι με τον όρο «ξένοι», ο Περικλής εννοεί τους υπόλοιπους Έλληνες, πλην των Αθηναίων και όχι τους αλλοεθνείς.
Γι’ αυτό τον λόγο οι μέτοικοι στην Αρχαία Αθήνα, οι οποίοι βεβαίως δεν είχαν την ιδιότητα του Αθηναίου πολίτη, ήσαν Έλληνες από άλλες πόλεις και όχι αλλοεθνείς (βάρβαροι, κατά την αρχαία ελληνική ορολογία).
Ο Περικλής αναφέρεται στα ως άνω για να καταδείξει την αντίθεση των Αθηνών με την αρχαία Σπάρτη, στην οποία δεν γίνονταν δεκτοί οι ξένοι, ούτε Έλληνες ούτε αλλοεθνείς για να μην τεθεί σε αμφισβήτηση το καθεστώς των Ομοίων, που θέσπισε ο Λυκούργος. Χαρακτηριστικό είναι ότι για να εδικαιούτο κάποιος την Αθηναϊκή ιθαγένεια έπρεπε να είναι Αθηναίος και από τους δύο γονείς του.
Ο ίδιος δε ο Περικλής δεινοπάθησε να παραχωρήσει στην εταίρα του Ασπασία (Ελληνίδα από την Μίλητο) την Αθηναϊκή ιθαγένεια κατ’ εξαίρεση.
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο μεγάλος ρήτορας Δημοσθένης, εάν κάποιος νυμφευόταν μη Αθηναία έχανε τα πολιτικά του δικαιώματα, ενώ η περιουσία του δημευόταν. Την ίδια σημασία έχουν και οι αναφορές περί ξένων από τον Όμηρο στην Ιλιάδα.
Αναφέρει επιπρόσθετα ο κ. Διονυσίου τη ρήση του σοφιστή Αντιφώντα ότι «δεν διακρίνει Έλληνες και βάρβαρους, ελευθέρους και δούλους». Η άποψη του Αντιφώντα προφανώς ήταν μεμονωμένη στην αρχαία ελληνική σκέψη και οπωσδήποτε δεν απηχούσε το κοινό αίσθημα στην αρχαία Ελλάδα το οποίο καταδεικνύεται εναργώς από τα γραφόμενα γιγάντων της Αρχαίας Ελληνικής Σκέψης όπως τα παρακάτω:
Ο Ευριπίδης δια του στόματος της Ιφιγένειας («Ιφιγένεια εν Αυλίδι» 1400) διακηρύσσει ότι: Είναι φυσικό οι Έλληνες να άρχουν των βαρβάρων και όχι οι βάρβαροι των Ελλήνων.

Ο Πλούταρχος («Θεμιστοκλής» 6) αναφέρει ότι επαινείται η πράξη του Θεμιστοκλέους να θανατώσει, δια ψηφίσματος, τον διερμηνέα των Περσών, που εζήτησαν την παράδοση των Αθηναίων, διότι ετόλμησε να μεταχειρισθεί την Ελληνική γλώσσα, για να εξηγήσει τις προσταγές των βαρβάρων.
Ο Πλάτων («Πολιτεία» 469 – 470) συμπέρανε μετά από διαλεκτική έρευνα, ότι από τη φύση οι Έλληνες είναι εχθροί των βαρβάρων.
Θεμελιώδης πολιτική αρχή του Ισοκράτους ήταν ότι πρέπει να πολεμούμε τους βαρβάρους και να ευεργετούμε τους Έλληνες. Ο ίδιος ρήτορας επαινεί ως προτέρημα του κράτους των Αθηνών το γεγονός ότι ο πληθυσμός του δεν ήταν ανάμικτος εκ πολλών εθνών.
Ο Ηρόδοτος διαβεβαιώνει ότι το Ελληνικό έθνος διεκρίθη ως ευφυέστερον του βαρβαρικού.

Ο Όμηρος («Ϊλιάς» Ι, 648), φέρει τον Αχιλλέα να λέγει: «οργίζεται η καρδία μου σαν θυμηθώ πόσο προσβλητικώς μου εφέρθη ο υιός του Ατρέως, ωσάν να ήμουν κάποιος μετανάστης δίχως τιμή».
Ο Δημοσθένης θεωρεί τους βάρβαρους όχι πια μόνον μη Έλληνες, αλλά όντα αγροίκα, ακαλλιέργητα, όντα κατώτερα και γεννημένα για τη σκλαβιά.
Ο Πλάτωνας στην Πολιτεία μιλά με περισσή εχθρότητα για τους ξένους: «οι βάρβαροι είναι «φύσει» εχθροί μας. Το μίσος που νιώθουμε γι’ αυτούς είναι «φυσικό», πρέπει να τους πολεμήσουμε και να τους συντρίψουμε».

Για τον Αριστοτέλη, το δάσκαλο του Αλέξανδρου, οι βάρβαροι είναι «φύσει» τέτοιοι αλλά και «φύσει» δούλοι και συμβούλευε τον Αλέξανδρο «να συμπεριφέρεται στους Έλληνες σαν ηγεμόνας ενώ στους βάρβαρους σαν αφέντης, στους πρώτους σαν σε φίλους και οικείους και να μεταχειρίζεται τους δεύτερους όπως μεταχειρίζονται τα ζώα και τα φυτά». Κατά τον ίδιο, («Πολιτικά» Γ, 14, 32) το Ελληνικό Γένος ενωμένο έχει την δύναμη να εξουσιάσει τους πάντες.

Αλλά και σύγχρονοι διάσημοι Ελληνιστές ενισχύουν την αντίληψη ότι η Αρχαία Ελληνική Κοινωνία ήταν μία κοινωνία βασισμένη στα εθνοφυλετικά πρότυπα, αυτό που χαρακτηριστικά αναφέρει ο Ηρόδοτος (Ιστορία Η 44) ως«όμαιμον». Είναι δε επί τούτου χαρακτηριστικές οι αναφορές:



Των Victor Hanson και John Heath στο βιβλίο «Ποίος εφόνευσε τον Όμηρο;» «Οι κεντρικές αξίες της Ελλάδος είναι μοναδικές, αμετάβλητες και μη πολυπολιτισμικές».

Στο λεξικό LAROUSSE (16 ed. 1953, p. 97) ορίζεται, ότι οι Έλληνες, θεωρούν τον κάθε ξένο ως άνθρωπο κατώτερου πολιτισμού: «tout stranger tennu pour home de civilization inferieure».


Σε ότι αφορά το ρηθέν από τον Απόστολο Παύλο στην προς Γαλάτας επιστολή: «ουκ ενι Ιουδαίος ουδέ Έλλην κλπ», ο Απόστολος Παύλος ανέφερε αυτό στην επιστολή του επειδή τα χρόνια εκείνα οι Εβραίοι Χριστιανοί απαιτούσαν από τους εθνικούς που γίνονταν Χριστιανοί, όπως οι Γαλάτες, να κάνουν περιτομή. Οι Γαλάτες όπως και οι λοιποί εθνικοί διαμαρτυρήθηκαν για τούτο στον Απόστολο Παύλο, ο οποίος με την ως άνω επιστολή του θέλησε να καταδείξει ότι στον Χριστιανισμό γίνονται δεκτοί όλοι χωρίς να χρειάζεται να εγκαταλείψουν τα έθιμα τους και να υιοθετήσουν τα Ιουδαϊκά. Σε καμία περίπτωση ο Απόστολος Παύλος δεν υπονοεί με την επιστολή του αυτή την κατάργηση των εθνικών διαχωρισμών. Ούτως ή άλλως στην Αγία Γραφή ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός ξεχώρισε την υλική – κοσμική διάσταση, στην οποία εντάσσονται οι εθνικοί διαχωρισμοί, από την πνευματική διάσταση της Δημιουργίας λέγοντας το γνωστό «τα του Καίσαρος (υλική – κοσμική διάσταση) τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ».



Ανεξαρτήτως των πιο πάνω, εμείς δεν μισούμε τους μετανάστες ούτε και οποιονδήποτε άνθρωπο. Αντιτασόμαστε, ωστόσο, στο φαινόμενο της μαζικής μετανάστευσης το οποίο είναι αίτιο πολλών δεινών και θυματοποιεί τόσο τους μετανάστες, τους οποίους αποκόπτει από την πατρική τους γη, δηλαδή το φυσικό τους βιοχώρο και τις ρίζες της παράδοσής τους, όσο και τις κοινωνίες υποδοχής τις οποίες καθιστά άμορφους πολτούς χωρίς συνεκτικούς δεσμούς και κοινωνική συνοχή. Προς το σκοπό αυτό, δηλαδή της διασάλευσης της φυσικής τάξης και της ανατροπής του φυσικού νόμου, τα οποία αποτελούν βασικές εκδηλώσεις της Θείας Βούλησης, οι εξουσιαστές της ανθρωπότητας προωθούν και υποθάλπουν το φαινόμενο της μετανάστευσης και το ιδεολόγημα του πολυπολιτισμού.

Εν ολίγοις ο κ. Διονυσίου και οι ομοϊδεάτες του μπορούν να καταφεύγουν σε οποιαδήποτε πηγή για να αντλήσουν επιχειρήματα για τις ιδέες τους. Όχι όμως στην Αρχαία Ελλάδα και στην Αρχαία Ελληνική Γραμματεία. Διότι η Αρχαία Ελληνική Γραμματεία προσφέρει επιχειρήματα μόνο για τα αντίθετα από αυτά που οι ίδιοι πιστεύουν. Από την Αρχαία Ελλάδα μπορεί να αντλήσει επιχειρήματα μόνο η δική μας ιδεολογία, η οποία ούτως ή άλλως δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά την αποκρυστάλλωση της αρχαίας ελληνικής σκέψης και την προσαρμογή της στα σύγχρονα κοινωνικά δεδομένα.
Οδυσσέας Διομήδους
http://antistasi.org/?p=11936


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΟΙ ΑΛΛΟΔΑΠΟΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Κυριακή, 1 Ιουλίου 2018

Γιατί λεγόμαστε Greece κι όχι Hellas;

Υπάρχουν δύο διαφορετικές προσφωνήσεις για την Ελλάδα και τους Έλληνες. 
Εμείς προτιμάμε το Ελλάς ή Ελλάδα για το όνομα της χώρας και το Έλληνες για τους ανθρώπους της, ενώ οι ξένοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία προτιμούν το Greece και το Greek ή το αντίστοιχο κάθε γλώσσας.
Για παράδειγμα στην Ιταλία και την Ισπανία είναι Grecia, στη Γερμανία είναι Griechenland, στη Γαλλία Grèce, στη Σουηδία Grekland, στη Πορτογαλία Grécia.
Η λέξη που χρησιμοποιείται για την Ελλάδα στις περισσότερες γλώσσες του κόσμου δεν έχει σχέση με το Hellas, αλλά με το Greece. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Γιατί η χώρα μας λέγεται Greece κι όχι Hellas; 
Είναι κακό να αποκαλούν κάποιον Γραικό; Είναι από τη φύση της υποτιμητική η λέξη ή απλά συνηθίζεται να χρησιμοποιείται με υποτιμητική χροιά; Κι αν είναι έτσι γιατί τα λόγια του Αθανάσιου Διάκου στον Ομέρ Βρυώνη «Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θε να πεθάνω» έγιναν θρύλος στις ψυχές των Ελλήνων.
Ο κ. Χριστόφορος Χαραλαμπάκης, Ομότιμος καθηγητής Γλωσσολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και επιστημονικός συντονιστής του «Χρηστικού Λεξικού της Ελληνικής Γλώσσας» της Ακαδημίας Αθηνών, μιλάει στο newsbeast.gr για την προέλευση της λέξης Greece αλλά και γιατί είναι «χαμένη υπόθεση», όπως λέει ο ίδιος, η διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών στην Ελλάδα.
 - Κε Χαραλαμπάκη, γιατί «Greece» κι όχι «Hellas»;
«Η λέξη Greece, όπως λεγόμαστε στις περισσότερες ευρωπαϊκές γλώσσες, έχει τις ρίζες της στην αρχαιότητα. Στον Αριστοτέλη εμφανίζεται ένας μικρός λαός, οι γράες (με περισπωμένη) οι οποίοι ζούσαν γύρω από το μαντείο της Δωδώνης και είναι ίσως οι πρώτοι Έλληνες. 
Επίσης στη σημερινή Μαγνησία, κοντά στο Βόλο, υπήρχαν οι Ελλάνες (με περισπωμένη), που έγιναν μετά Ελλήνες, όπου το α το δωρικό γίνεται η, ανέβηκε ο τόνος και έγινε Έλληνες.
Στον Όμηρο εμφανίζεται η λέξη Πανέλληνες, που σημαίνει ότι είχαμε από πολύ νωρίς την αίσθηση της κοινής καταγωγής. Και οι δύο μαρτυρίες είναι αρχαίες και θα λέγαμε και ισότιμες. Αλλά επειδή όταν λέμε Γραικός, και κυρίως Γραικύλος, του προσδίδουμε μία απαξιωτική σημασία, δεν θέλει κάποιος να συνδέεται το Greece με το Γραικός».
38650
Όμως ο γραικύλος, δηλαδή αυτός που συμπεριφέρεται με δουλοπρέπεια στους ξένους, που δεν έχει εθνική αξιοπρέπεια, προέρχεται από το λατινικό Greculous. Στο υποσυνείδητο κάποιων ενδεχομένως να μην αρέσει η λέξη Γραικός γιατί θυμίζει το Γραικύλος.
Όμως με καθαρά ιστορικά και επιστημονικά κριτήρια και οι δύο ονομασίες της Ελλάδος είναι πανάρχαιες και νομιμοποιούνται πλήρως. Σε όλη σχεδόν την Ευρώπη λεγόμαστε με την ρίζα "γκρικ" που προέρχεται από το λατινικό Graecus, το οποίο με τη σειρά του προέρχεται από την ελληνική Γραικός.
Έλληνες, ήδη στα ελληνιστικά χρόνια, και στα χριστιανικά μετά, στην εκκλησιαστική παράδοση αποκαλούσαν τους ειδωλολάτρες. Όταν έλεγαν Έλληνες τους ειδωλολάτρες, η λέξη σταμάτησε να χρησιμοποιείται και έτσι σε όλο το Μεσαίωνα εμείς ήμασταν οι Γραικοί. Η λέξη Γραικός είχε θετική έννοια όπως συνέβαινε και με το Ρωμιός. Ρωμιός σημαίνει Ρωμαίος υπήκοος αλλά η Ρωμιοσύνη και όχι μόνο λόγω του Ρίτσου, αλλά και στα δημοτικά τραγούδια, είναι τίτλος τιμής. Όταν λέμε Ρωμιοί της Πόλης σημαίνει οι Έλληνες της Πόλης.
 Μην παίζουμε με τις λέξεις για να πούμε ότι είναι καλύτερο το Έλληνες. Περίπτωση να επανέλθει να λέμε Hellas για την Ελλάδα για τις ευρωπαϊκές χώρες δεν υπάρχει διότι έχει παγιωθεί. Και αυτό δεν είναι αρνητικό.
Είναι σημαντικό να πούμε, ότι η λέξη Έλληνες επανήλθε μετά την αναγνώρισή μας ως επίσημο κράτος, από την επανάσταση του 1821 και μετά. Ο λόγος ήταν ότι για να συνδέσουν την αρχαιότητα με το νεοσύστατο κράτος έπρεπε να έχουν μία ταυτότητα κι έτσι ξαναγύρισαν στη λέξη Έλληνες παρόλο που είχε πάρει τη σημασία του ειδωλολάτρη».
«Θα πρέπει να πούμε και κάτι ακόμα», συνεχίζει ο κ. Χαραλαμπάκης. «Οι Ευρωπαίοι εταίροι μας έβαλαν εν γνώση τους στην Ε.Ε. εκτιμώντας τον λαμπρό πολιτισμό στον οποίο στηρίζεται όλη η Ευρώπη. Η λέξη Ευρώπη, προέρχεται από τη σύνθεση του "ευρύς" και "όψη", δηλαδή "μεγαλομάτα". Δεν έχουμε τώρα καμία ανάγκη να αποδείξουμε την ταυτότητά μας.
 Όπως δεν μπορεί τώρα να γραφτεί μία μελέτη για να αποδειχτεί η σφαιρικότητα της Γης, θα ήταν γελοίο, κατά τον ίδιο τρόπο δεν χρειαζόμαστε υποστυλώματα να επανέλθουμε στο Ελλάς για να δείξουμε ότι είμαστε οι γνήσιοι Έλληνες και η συνέχεια του προγονικού μεγαλείου».
«Χαμένη υπόθεση» η διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών στην Ελλάδα

Το δεύτερο σκέλος της κουβέντας με τον κ. Χαραλαμπάκη είχε να κάνει με τα Αρχαία Ελληνικά. Πρέπει να διδασκόμαστε Αρχαία Ελληνικά; Ποια είναι η αξία και η χρησιμότητας της γλώσσας; 
Σχολεία στο εξωτερικό την εντάσσουν στο πρόγραμμά τους, ενώ εμείς, όπως υποστηρίζουν πολλοί, την έχουμε ξεχάσει τελείως.
Ο κ. Χαραλαμπάκης μας παραπέμπει σε ένα εντυπωσιακό, όπως το χαρακτηρίζει, άρθρο του Γενικού Γραμματέα της Ακαδημίας Αθηνών, Βασίλη Χ. Πετράκου με τίτλο «Τα αρχαία ελληνικά στη ζωή των Ελλήνων».
Αυτό το άρθρο λέει με λίγα λόγια, μας εξηγεί ο κ. Χαραλαμπάκης ότι τα «Αρχαία δεν μπορούν να τα διδάξουν αποτελεσματικά ούτε οι φιλόλογοι».
«Η εδώ και αιώνες σκόπιμη λατρεία του συντακτικού και της γραμματικής στείρωσε το νου των φιλολόγων που περιορισμένοι στο στενό τους ορίζοντα δεν δημιούργησαν πνεύμα συμπάθειας προς τα Αρχαία ελληνικά» αναφέρεται σε άλλο σημείο του άρθρου.
Όπως μας λέει ο κ.Χαραλαμπάκης «εμείς οι παλαιότεροι, που είχαμε τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών, το μόνο που μας μάθαιναν και το ίδιο λίγο πολύ συνεχίζεται μέχρι τώρα είναι συντακτικό και γραμματική. Παπαγαλίζαμε κάποια πράγματα και ακόμα και τώρα διδασκόμαστε το ρηχό και κανείς μας δεν ξέρει στην ουσία τι μεγαλειώδες έκαναν οι Αρχαίοι Έλληνες».
Αυτό δεν γίνεται στο εξωτερικό; τον ρωτάμε.
«Οι ξένοι μαθαίνουν τα Αρχαία Ελληνικά ως ξένη γλώσσα. Για εμάς η γλώσσα είναι εντελώς νεκρή. Θα σας πω το εξής εάν θέλει κάποιος να γράψουμε ένα ψήφισμα στα αρχαία δύο άνθρωποι ή τρεις σε όλη την Ελλάδα μπορούν να το κάνουν.
Εμείς δεν τα μάθαμε επειδή δεν τα εκτιμάμε.
Έβαλα ένα θέμα πριν από πέντε χρόνια στους φοιτητές μου, και τους είπα θα σας ζητήσω τους 3 πρώτους στίχους από την Ηλιάδα ή από την οδύσσεια ή από την Λυσιστράτη ή από την Μήδεια του Ευριπίδη. Καθηγητές φιλολογίας 80% αποτυχία. Δεν μπορούσαν να μάθουν τους τρεις πρώτους στίχους. Ποιοι είναι φιλόλογοι που θα διδάξουν αρχαία; Δεν υπάρχουν φιλόλογοι να διδάξουν αρχαία».
Ο κ. Χαραλαμπάκης, μας είπε, ότι «χύνουμε κροκοδείλια δάκρυα, όλοι ξέρουμε ότι είναι χαμένη υπόθεση η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο».
Τουλάχιστον, μας τόνισε, «ας μπορέσουμε να γράψουμε μία σωστή ιστορία της γλώσσας να βλέπουν την ομορφιά και το μεγαλείο των αρχαίων Ελλήνων μέσα από επιλεγμένα κείμενα αλλά να αφήσουμε πια την σχολαστική διδασκαλία που οδηγεί στην παπαγαλία».
shutterstock_346853228
«Εγώ, και δεν ντρέπομαι να το πω, τελείωσα το ‘71 το πανεπιστήμιο Αθηνών, τη Φιλοσοφική Σχολή και υποτίθεται ήμουν και αριστούχος και πήγα στη Γερμανία να μάθω αρχαία ελληνικά. Οι Άγγλοι, οι Γάλλοι, οι Γερμανοί, οι Αμερικανοί προωθούν τις κλασικές σπουδές διότι έχουν παράδοση μεγάλη, διαθέτουν και χρήματα  και εμείς ερχόμαστε τρίτοι και καταϊδρωμένοι. Δεν είμαι κατά των αρχαίων ελληνικών, απλά δεν μας έμαθαν αυτά που έπρεπε να μας μάθουν».
«Ξεφυλλίζω συνεχώς το σύγχρονο λεξικό της αρχαίας ελληνικής γλώσσας του Franco Montanari. Προσέξτε, το έγραψε Ιταλός και όχι Έλληνας» συνεχίζει.
«Ξεφυλλίζοντας το κατά διαστήματα συνειδητοποίησα ότι κανείς δεν έμαθε την απλή καθημερινή ζωή των Αρχαίων Ελλήνων γιατί ήταν πολύ κοντά και σε εμάς. Οι Αρχαίοι Έλληνες έλεγαν και χυδαιότητες, αυτό το κρατάμε μυστικό. Δεν λέω να τις μάθουμε αλλά να ξέρουμε ότι υπήρξαν. Δεν είναι μόνο η Ακρόπολη, ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης.
Θα σας πω δυο τρία παραδείγματα. Οι Αρχαίοι περιγράφουν γυναίκες τοκογλύφους έχουμε την λέξη τοκίστρια που σημαίνει γυναίκα τοκογλύφος. Οι απλοί άνθρωποι είχαν τεράστια οικονομικά προβλήματα γιατί πλήρωναν πολλούς φόρους. Ξέρετε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν απορρυπαντικά;
Εάν πάτε στο λεξικό του Montanari θα δείτε ότι είχαν λεκάνες που έπλεναν τα ποτήρια όταν έπιναν και λεγόταν ποτηροπλύτης, χρησιμοποιούσαν επιδέσμους, όπως εμείς, και τα έλεγαν σπληνία. Είχαν αντιπυρετικά και τα έλεγαν ληξιφάρμακα, έκαναν αποτρίχωση οι γυναίκες και το φάρμακο το αποτριχωτικό το έλεγαν ψίλοθρον και ψίλωθρον. Είχαν καλλυντικά, είχαν διχτάκι για τα μαλλιά, είχαν και σερβιέτες. Την σερβιέτα την έλεγαν χοιροτροφείον, που σημαίνει επίδεσμος του γυναικείου αιδοίου. Ήταν απλοί καθημερινοί άνθρωποι, πολύ κοντά σε εμάς» 

Γράφει
η Μαργαρίτα Τζαγκαράκη

Ο καθηγητής Γλωσσολογίας Χριστόφορος Χαραλαμπάκης μιλάει στο newsbeast.gr


https://www.newsbeast.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Γιατί λεγόμαστε Greece κι όχι Hellas; "

Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2018

Καρέκλα καρεκλίτσα μου, αν σε χάσω θα χαθώ… ζήτω η Μακεδονία

Η «Αριστερά», η αγωνιζόμενη εδώ και δεκαετίες απέναντι στα «εθνίκια», η Αριστερά του Αλέξη Τσίπρα τα κατέφερε. «Βόλεψε» το πρόβλημα με τη Μακεδονία, για να μείνει ως κυβέρνηση του «εξυπνότερου» λαού του κόσμου στην καρέκλα, όπως έκανε και από το 1918 η τότε Αριστερά για να γίνει αρεστή στα σοβιετικά αφεντικά, ή για να κερδίσει την εξουσία.
Αυτό που δεν πέτυχε ο Ζαχαριάδης με πόλεμο το έκανε ο Τσίπρας σε περίοδο ειρήνης με την συνενοχή των ΑΝΕΛ και του δήθεν «σκληρού» αλλά ερωτευμένου με την καρέκλα του Καμμένου, έχοντας απέναντι κατά μεγάλη πλειοψηφία τον ελληνικό λαό, αλλά ικανοποιώντας τα νέα αφεντικά σε Ευρώπη και Αμερική.Για την καρέκλα ρε γαμώτο… Για το ψωμί του διανοούμενου στρατηγιστή Καρανίκα… Κάτω τα «εθνίκια» που τολμούν να έχουν και γνώμη… Κάτω ο «κατακτητής» της Ελλάδας ο Μέγας Αλέξανδρος που, κατά τον πάνσοφο σύμβουλο του προοδευτικού μας πρωθυπουργού, πραγματοποίησε το μεγαλύτερο gay pride στην ιστορία κατά την εκστρατεία του.
Η εθνική «ακσιοπρέπεια» αποκαταστάθηκε… Η χώρα δεν είναι πλέον στα τέσσερα. Πράγματι δεν είναι, διότι είναι απλώς στο καναβάτσο. Γνωρίζει άραγε κανείς στο Μαξίμου τι σημαίνει Μακεδονία για την Ελλάδα; Γνωρίζει πως στην Τουρκοκρατία ο Αλέξανδρος, αυτός που ο μυαλοφυγόδικος Καρανίκας αποκαλεί gay, υπήρξε σύμβολο της ανάστασης του έθνους των Ελλήνων, πλάι στον θρύλο του Μαρμαρωμένου Βασιλιά;
Ξέρει κανείς τους τον θρύλο της γοργόνας και τον συμβολισμό της; Γνωρίζει στρατηγικά τι σημαίνει Μακεδονία για την Ελλάδα; Αλλά τι λέμε… Εδώ πάμε ολοταχώς για την ανάπτυξη της κανναβουριάς, με τέτοιες βλακείες των «εθνικίων» θα ασχολούμαστε;
Και εξάλλου τι; Να χαθεί η καρέκλα; Να χαθούν τα μιστά; Δεν πα να κόψει τον λαιμό της και η Μακεδονία και ο Μακεδονισμός των Σλάβων; Αν είναι να βοηθήσουν οι πάλαι ποτέ «έξω από εδώ» δυνάστες των λαών, να εκλεγούν οι ιλουμινάτοι ξανά…
Εδώ μας έσωσαν από το μνημόνιο οι άνθρωποι. Εδώ αναπτυσσόμαστε, τρώμε με χρυσά κουτάλια και έχουμε και παράπονα οι αχάριστοι, όπως εκείνα τα καθίκια που δεν κατάλαβαν το μεγαλείο του σοβιετικού παραδείσου και την κοπάναγαν στην καπιταλιστική Δύση ή ζήταγαν φαΐ αδυνατώντας να αντιληφθούν το μαρξιστικό προτσές.
Τώρα η καπιταλιστική Δύση κατέστησε όργανά της κάτι αριστερούληδες της πυρκαγιάς σαν και τα στρατευμένα γηρατειά που γράφουν τα γελοία non paper και κάνει τη δουλειά της… Ω καιροί, ω ήθη… Η Ελλάδα πράγματι πέτυχε τη μεγαλύτερη προσαρμογή. Κατάντησε τσίρκο με κλόουν σε υπουργεία και στο Μαξίμου και μαζορέτες τις παρούσες.
Το ποιο γελοιωδώς αστείο δε, είναι η στάση του Καμμένου συγκυβερνήτη που δεν δέχεται τον όρο «Μακεδονία», αλλά επαινεί τον Κοτζιά που τα έκανε ρόιδο στο τέλος και έφερε συμφωνία αντίθετη με τα πιστεύω υποτίθεται του αεικίνητου αγωνιστή των εθνικών δικαίων! Ο οποίος παριστάνει και τον Νοστράδαμο λίγο, προσευχόμενος να βάλει ο Θεός το χέρι του και να απορριφθεί η συμφωνία στη βουλή των Σκοπίων, για να κερδίσει πάλι πολιτικό χρόνο.
Στο μεταξύ αυτός ο γνωστός και μη εξαιρετέος στρατευμένος «σοβαρός» που κάποτε συνιστούσε την επαύριον του Τσερνομπίλ να τρώμε άφοβα μαρουλάκια καθώς ό,τι ακουγόταν δεν ήταν παρά… «αντισοβιετικό νέφος», θα μας ταΐζει πλούσιες μερίδες σανό. Αιδώς Αργείοι… Αλλά που να βρεθεί;
http://www.defence-point.gr/news/karekla-kareklitsa-mou-an-se-chaso-tha-chatho-zito-i-makedonia
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Καρέκλα καρεκλίτσα μου, αν σε χάσω θα χαθώ… ζήτω η Μακεδονία"

Τρίτη, 12 Ιουνίου 2018

Ξαφνικά οι πραγματικοί Μακεδόνες της Ελλάδας, έγιναν «Νοτιομακεδόνες»

Τα ψέματα τελείωσαν: Οποιος Ελληνας θέλει να υπερασπιστεί την ελληνικότητα της Μακεδονίας, ήγγικεν η ώρα.
Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, υπό την πίεση ΗΠΑ και  ΕΕ συμφώνησε με τον Σκοπιανό ομόλογό του να αναγνωρίσει η Ελλάδα (βασικά ο ίδιος και η κυβέρνησή του) την ύπαρξη «Μακεδονικού» κράτους και έθνους «Μακεδόνων» στα βόρεια σύνορα της χώρας και να βαπτίσει με μία επίπλαστη πλειοψηφία στη Βουλή, «Μακεδόνες» του σλαβόφωνους και τους αλβανόφωνους των Σκοπίων.
Το γεγονός ότι θα είναι «Μακεδόνες κάτοικοι της Βόρειας Μακεδονίας», όπως είπε ο πρωθυπουργός στο διάγγελμά του, όχι απλώς δεν αλλάζει τίποτα, δημιουργεί και εν τη γενέσει του αλυτρωτικά αισθήματα.
Σφραγίζει την εκχώρηση ιστορίας και ιστορικών δικαιωμάτων πληθυσμών που ήρθαν 1000 χρόνια μετά τους αρχαίους Ελληνες Μακεδόνες, στην περιοχή και πήραν το όνομα «Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας» από τον Τίτο για να διατηρηθεί το όνειρο της απόσπασης της Μακεδονίας από τους σλαβικούς πληθυσμούς της περιοχής.
Πρόκειται, ουσιαστικά για αναγνώριση ιστορικών δικαιωμάτων, για αναγνώριση έθνους που δεν υπάρχει, για αναγνώριση του νόμιμου των διεκδικήσεων των «Βορειομακεδόνων».
Ξαφνικά οι πραγματικοί Μακεδόνες της Ελλάδας, έγιναν «Νοτιομακεδόνες» και έδωσαν το 50%της ιστορίας και της εθνικής τους καταγωγής. σε σλαβόφωνους και αλβανόφωνους πληθυσμούς που η μοναδική σχέση με την ελληνική Μακεδονία είναι ότι κατέχουν εδάφη της αρχαίας ελληνικής Μακεδονίας, μέχρι την περιοχή του Μοναστηρίου.
Η Ελλάδα, ουδέποτε διεκδίκησε την απελευθέρωσή τους και τώρα πληρώνει το τίμημα: Εκχωρεί ιστορία και δικαιώματα στις κατοχικούς σλαβικούς πληθυσμούς.
Μπορεί να διερωτηθεί κανείς: «Αφού 140 κράτη την έχουν αναγνωρίσει με το όνομα "Μακεδονία", τι σημασία έχει να εμμείνει η Ελλάδα στη μη αναγνώρισή της;».
Ολος ο πλανήτης να την αναγνωρίσει ως «Μακεδονία», από την στιγμή που δεν την αναγνωρίζει (τουλάχιστον μέχρι στιγμής) ο νόμιμος ιδιοκτήτης του ονόματος «Μακεδονία», η Ελλάδα, ως «Μακεδονία», δεν έχουν κανένα δικαίωμα και καμία σημασία να αναγνωρίζονται από άλλα κράτη. Εμείς είμαστε ο ιδιοκτήτης και εμείς παραχωρούμε ή δεν παραχωρούμε το όνομα.
Πολλοί λένε «Να κλείσουμε το μέτωπο γιατί μόνο η Τουρκία είναι το πρόβλημα». Εθνικά μυωπική αντιμετώπιση. Δεν έχουμε κανένα μέτωπο με τα Σκόπια. Απλά δεν θέλουμε να κλέβουν το όνομά μας  με την έγκρισή μας.
Δεν έχουμε καμία στρατιωτική ένταση, δεν έχουμε κανένα ψυχροπολεμικό κλίμα, είμαστε από τους κορυφαίους επενδυτές στην οικονομία των Σκοπίων. 
Αρα δεν έχουμε και καμία αγωνία «να κλείσουμε μέτωπο».
Ο πρόεδρος του Ποταμιού Σ.Θεοδωράκης μίλησε για «Ιστορική ευκαιρία».
Για τα Σκόπια, σίγουρα!
Θα αναγνωρίσει η Ελλάδα την μακεδονική τους οντότητα με απλό γεωγραφικό προσδιορισμό ότι είναι... «Βορειομακεδόνες».
Πραγματικά για τους Σκοπιανούς είναι ιστορική ευκαιρία.
Με αυτή την λογική, επειδή θα πρέπει να «κλείσουμε μέτωπο» αύριο με την Αλβανία, θα πρέπει να τους δώσουμε τη Νότιο Ηπειρο, επειδή θέλουν την επιστροφή των Τσάμηδων. 
Η «κορεοποίηση» της ελληνικής Μακεδονίας σε «Νότιο Μακεδονία», δεν είναι απλά ντροπιαστική. Θα ανοίξει τς ορέξεις της Αγκυρας και θα αποτελέσει θρυαλλίδα εξελίξεων: Βόρεια και Νότια Οσετία, Βόρεια και Νότια Κορέα, Βόρεια και Νότια Υεμένη, Βόρειο και Νότιο Σουδάν κλπ.
Παντού ο Βορράς θέλει να ενωθεί βίαια με το Νότο και το αντίστροφο. Παντού πόλεμοι, καταστροφή, αλυτρωτικά όνειρα που γίνονται εφιάλτες.
Βαριά η ευθύνη του προέδρου των ΑΝΕΛ και υπουργού Εθνικής Αμυνας Πάνου Καμμένου. Δεν αρκεί να μην ψηφίσει. Πρέπει να παραιτηθεί αύριο το πρωί από την στήριξη της κυβέρνησης. Δεν είναι θέμα «γάμου ομοφύλων» ή «υιοθεσίας παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια».
Αν δεν το πράξει, είναι συνένοχος με τον Α.Τσίπρα.
Και ο Κ.Μητσοτάκης, πρέπει να βγει και να ξεκαθαρίσει «εδώ και τώρα» ότι δεν πρόκειται να αναγνωρίσει οποιαδήποτε συμφωνία δεν έχει την σφραγίδα ενός δημοψηφίσματος.
Οι ευεργετημένοι Σκοπιανοί, κάνουν δημοψήφισμα. Οι κλεμμένοι Ελληνες, αρκούνται στις ψήφους ενός ΣΥΡΙΖΑ κι ενός Ποταμιού.
Απομένει στον ελληνικό λαό ο τρόπος και ο τόπος της αντίδρασης. Αν το δεχθεί, είναι άξιος της μοίρας του, όπως άξιος της μοίρας του ήταν και για τα μνημόνια...
H συντακτική ομάδα του PRONEWS
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Ξαφνικά οι πραγματικοί Μακεδόνες της Ελλάδας, έγιναν «Νοτιομακεδόνες»"

Φωτογραφία του George Chavales.

EINAI H ΦΥΣΗ Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΑΣ;;;;;;;
Δεν είναι μυστικό:
Η φύση είναι μάγισσα.
Όχι από εκείνες τις γριές, τις ρυτιδιασμένες, τις στρίγκλες των παραμυθιών, μα από αυτές τις όμορφες, τις καλοσυνάτες που εμφανίζονται στις ιστορίες σαν από μηχανής θεοί για να σώσουν, να θεραπεύσουν, να βοηθήσουν.
Μπορεί να μην κρατάει ραβδί, αλλά είναι γεγονός πως φυλάει τα πιο καλά της ξόρκια για εμάς, καθότι είμαστε παιδιά της.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο που στις μυθολογίες των περισσότερων λαών, η γη θεοποιείται και μάλιστα τις περισσότερες φορές με την μορφή γυναίκας.
Αν αναλογιστούμε τις ιδιότητες που αποδίδονται ανέκαθεν στην γυναικεία φύση, θα βρούμε την σύνδεση αυτή απολύτως δικαιολογημένη.
Έτσι, το θηλυκό στοιχείο, το anima, βρίσκει την επιτυχή ενσάρκωσή του σε όλες τις εκφάνσεις της φύσης, με την ευαισθησία και την προστατευτικότητα που το χαρακτηρίζουν.
Δεν είναι λίγοι οι σύγχρονοι ψυχοθεραπευτές που προτείνουν μία βόλτα στην εξοχή, ισχυριζόμενοι πως η επαφή με την φύση είναι καταπραϋντική και κατευναστική.
Λίγη ώρα περπάτημα στη θάλασσα, μία ημέρα στο δάσος ή έστω λίγα λεπτά στο πάρκο μπορούν να αλλάξουν την διάθεσή μας πολύ πιο εύκολα από όσο φανταζόμαστε.
Ποια είναι όμως ακριβώς τα οφέλη από την επαφή με την φύση;
Σύμφωνα με τους ειδικούς, η μείωση του άγχους είναι ένα από τα βασικότερα.
Και μόνο η επαφή με τα χρώματα και τα αρώματα της φύσης, χαλαρώνει, δρα καταπραϋντικά και αναζωογονεί.
Μπορούμε έτσι εύκολα να συλλογιστούμε την επίδραση που έχει ένα πυκνό δάσος, μία ήρεμη θάλασσα ή ένας ανθισμένος κήπος στην ψυχολογία μας.
Εκτός από την μείωση του άγχους, οι ειδικοί ισχυρίζονται πως η άμεση επαφή με την φύση καταπολεμά την μελαγχολία και την κατάθλιψη.
Και δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε το γιατί.
Έρευνες έχουν δείξει ότι τα χρώματα και οι μυρωδιές αλλά και οι ήχοι επιδρούν στην ψυχολογία και επηρεάζουν την διάθεσή μας.
Για παράδειγμα, το πράσινο ηρεμεί και καταπραΰνει, το κίτρινο αναζωογονεί, ενισχύει την μνήμη και καταπολεμά την μελαγχολία, το κόκκινο ενεργοποιεί και αυξάνει την ζωτικότητα κοκ.
Ενώ, όσον αφορά τις μυρωδιές και τα αρώματα, η λεβάντα ηρεμεί, το λεμόνι αναζωογονεί, το σανταλόξυλο χαλαρώνει κλπ.
Επιπροσθέτως, ορισμένοι ήχοι, όπως πχ ο ήχος των κυμάτων της θάλασσας, το σφύριγμα του ανέμου, το θρόισμα των φύλλων, οι ήχοι των πουλιών, ηρεμούν και αναζωογονούν το πνεύμα.
Μα πέρα από την αποκατάσταση της ψυχικής ισορροπίας, η φύση έχει να μας προσφέρει ένα ακόμη δώρο:
Την αύξηση της δημιουργικότητάς μας.
Δεν είναι να απορεί κανείς που πολλοί καλλιτέχνες, σε περιόδους μειωμένης έμπνευσης, επισκέπτονται την εξοχή.
Τα χρώματα, τα αρώματα, η ζωντάνια της γης, ενεργοποιούν τον εγκέφαλο και καθαρίζουν τον νου από τις περιττές σκέψεις, που μπλοκάρουν την φαντασία και τις δημιουργικές δυνάμεις.
Είναι γεγονός λοιπόν πως μία βόλτα στο δάσος, ένας περίπατος δίπλα στη θάλασσα, λίγη χαλάρωση στο πάρκο ή στον κήπο μας, μπορούν να μας προσφέρουν περισσότερα από όσα θα τολμούσαμε ποτέ να σκεφτούμε.
Την επόμενη φορά που θα νιώσουμε πιεσμένοι, αγχωμένοι, μελαγχολικοί και χωρίς έμπνευση, ας βρεθούμε στην φύση, και ας αγκαλιάσουμε ελεύθερα ένα δέντρο, ας μυρίσουμε τα λουλούδια, ας παρατηρήσουμε σιωπηλοί τα κύματα της θάλασσας, ας αφουγκραστούμε τα τιτιβίσματα των πουλιών.
Ας ξεχάσουμε τις έρευνες και την ανταλλαγή απόψεων γύρω από την ευεργετική επίδραση της φύσης, και ας αφήσουμε την ίδια να μας αποδείξει τι μπορεί να κάνει για χάρη μας!!!


Επιμέλεια παρουσίασης : Γιώργος Χαβαλές
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ " "

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2018



                   ΤΟ ‘’ΕΦΕΥΡΗΜΑ’’ ΤΟΥ  ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ!!!                          

Σπουδαίο εφεύρημα, μα τον Δία, ο Ελληνοχριστιανικός πολιτισμός των μουτζαχεντίν ρασοφόρων του (μισελληνικού) παπαδοκηφηναριού που μας έχει ανέβει στο σβέρκο τους τελευταίους αιώνες.
Τα αστεία επιχειρήματά τους προσπαθούν να μας πείσουν πως το Βυζάντιο είναι η συνέχεια της Αρχαίας Ελλάδας, ως κομμάτι της Ελληνικής ιστορίας και άρα αποτελεί τη βάση πάνω στην οποία στηρίχθηκε το ιδεοληπτικό ανοσιούργημα που καλείται «Ελληνοχριστιανικός πολιτισμός».
Όμως πώς μπορούμε να μιλάμε π.χ. για τον Ελληνισμό της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας όταν οι πολίτες του αυτοαποκαλούνταν Ρωμιοί και είχαν δηλωτικό της πολιτισμικής και κοινωνικής ταυτότητάς τους την καταγωγή από τους Ρωμαίους;
Τα σχολικά βιβλία πάσχουν από τα σοβαρά κενά στη διδασκαλία τους, τουλάχιστον παλιότερα μας έλεγαν ότι ο Ελληνισμός τελειώνει το 146 π.Χ. όταν νικούν οι Ρωμαίοι στην Κόρινθο και συνεχίζει, θαυματουργά αναγεννημένος ξαφνικά από τις στάχτες του, επί Κωνσταντίνου.
Η ενδιάμεση ρωμαϊκή περίοδος είναι απλά μια αποσιωπημένη παρένθεση και όσο λιγότερα γνωρίζουμε γι αυτήν, τόσο το καλύτερο για μας τα καλά χριστιανόπουλα.
Και πραγματικά, δεν υπάρχει κάποιο γνωστό -στην Ελλάδα- σύγγραμμα που να αφοσιώνεται αποκλειστικά και μόνο σε αυτήν τη “χαμένη” ιστορική περίοδο.
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ο ελληνικός πολιτισμός αφομοιώθηκε από τον ρωμαϊκό με μεγάλη ευκολία και ταχύτητα, καθώς ο τελευταίος εμπνεόταν συχνά πυκνά από την ομηρική εποχή, από την αρχιτεκτονική μέχρι τη θρησκεία.
Πρόκειται για ένα σχεδόν τυπικό δείγμα συμπεριφοράς μιας πολυεθνικής αυτοκρατορίας, όπου τα μέλη της δρουν αλληλεπιδραστικά με την κεντρική διοίκηση πολιτικά, στρατιωτικά και οικονομικά για συνεκτικούς λόγους.
Ένα σοβαρό σφάλμα που γίνεται εδώ στην ελληνική μπανανία των καθαρόαιμων απογόνων του Μεγαλέξανδρου, είναι να θεωρείται η ρωμαϊκή αυτοκρατορία ως ελληνορωμαϊκή πολιτισμική σύγκλιση.
Ουδέν ψευδέστερο. Οι Ρωμαίοι ήταν πολυεθνικό κράτος και όσα δικαιώματα είχαν οι Έλληνες, τα μοιράζονταν εξίσου με τους άλλους κατακτημένους λαούς. Πολλοί Ρωμαίοι αυτοκράτορες ήταν “βάρβαροι” και η δομή της αυτοκρατορίας χαρακτηριζόταν από τον πλουραλισμό που διέπει σήμερα, τα σύγχρονα πολυεθνικά κράτη (βλέπε Η.Π.Α.). Απλά, το ελληνικό στοιχείο επηρέασε και διαμόρφωσε πρώτο, λόγω καλής γειτονίας αρχικά, τον ρωμαϊκό πολιτισμό.
Για να κατανοήσουμε όμως τον Χριστιανισμό, πρέπει να κατανοήσουμε τη θρησκευτική πραγματικότητα της εποχής.
Είναι ψέμα ολκής ότι οι ρωμαϊκοί θεοί ήταν σχεδόν αποκλειστικά και ελληνορωμαϊκοί. Από τον 3ο αιώνα π.Χ. μέχρι τον 3ο μ.Χ. αναπτύχθηκε σε πολύ μεγάλη έκταση το φαινόμενο του θρησκευτικού συγκρητισμού, όπου οι θεότητες από την Ελλάδα, την Αίγυπτο, την Ανατολή και τον ευρωπαϊκό Βορρά αναμίχθηκαν σε ένα ιδιότυπο ρωμαϊκό πολυθεϊστικό σύμπαν, που συμπεριελάμβανε τους θεογονικούς και κοσμογονικούς μύθους που τις συνόδευαν. Έτσι, δίπλα στις ρωμαϊκές, ετρουσκικές και ελληνικές θεότητες συμπορεύονταν οι θεοί που έφεραν οι Πέρσες, οι Μήδοι, οι Ασσύριοι, οι Χαλδαίοι, οι Μαγουσαίοι, οι Αιγύπτιοι, οι Εβραίοι, οι Φοίνικες, οι Σκύθες, οι Αρμένιοι…
Μια πολυεθνική κοινωνία δεν μπορούσε να λειτουργήσει χωρίς τους θεούς κάθε φυλής και εθνότητας.
Σε αυτό το σημείο, οι Ρωμαίοι φάνηκαν διαλλακτικοί και η διορατικότητά τους εξασφάλισε στην αυτοκρατορία αρκετούς αιώνες επιβίωσης μέχρι την μεγάλη πτώση της ή περισσότερο ακριβολογικά, τη μεγάλη διάσπασή της.
Στα μέσα εκείνης της περιόδου έρχεται ο απόστολος Παύλος να βάλει (σε μια τάξη αυτό το πολυθεϊστικό χάος, που σημειωτέον ανέπτυξε τη μαγεία γοητεία ή γητεία είναι ο ακριβής όρος για εκείνη την εποχή) σε τέτοιο βαθμό που εξισώθηκε με τις υπάρχουσες θρησκείες σαν σύμφυρμα θεουργικών εκδηλώσεων -μέσω του συγκρητισμού- ως βασική έκφρασή τους.
Τότε γεννήθηκαν οι πρώτες χριστιανικές κοινότητες, που άρχισαν από νωρίς να εφαρμόζουν τις αρχές της αυτοδιαχείρισης μέσα στην ρωμαϊκή κοινωνία. Φυσικά, και οι άλλες εθνότητες ήταν σε ένα σημαντικό βαθμό αυτοδιαχειριζόμενες αλλά σε αντάλλαγμα ήταν υποχρεωμένες να εφοδιάζουν τη Ρώμη με προϊόντα πρώτης ανάγκης, φόρους και άνδρες για το στρατό της.
Οι Χριστιανοί ήταν αντίθετοι σε αυτό το σύστημα εισφορών γιατί δημιουργήθηκαν και αναπτύχθηκαν μέσα από τα σπλάχνα της αυτοκρατορίας -δεν υπήρχαν από πριν για να κατακτηθούν- προβάλλοντας αξιώσεις για αυτονομία. Με άλλα λόγια, ήταν ο εσωτερικός εχθρός.
Αυτός ήταν ο ουσιαστικός λόγος που οι Ρωμαίοι τους κυνήγησαν κι όχι το παραμύθι που μας ταΐζουν στα σχολεία περί θρησκευτικής αντίθεσης με τα άγια και αγνά θύματα κάτω από τους ματωμένους κυνόδοντες των θηρίων στις αρένες.
Είπαμε, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν πολυσυλλεκτικό και πολυπολιτισμικό φαινόμενο, τόσες πολλές θρησκείες ήταν ανεκτές στο εσωτερικό της, οι Χριστιανοί τι τους πείραζαν ως ακόμα μία θρησκευτική κοινότητα ανάμεσα στις δεκάδες;
Η ανάπτυξη του Χριστιανισμού ήταν καθαρά πολιτικό ζήτημα με τεράστιες οικονομικές προεκτάσεις που έβλαπτε τα συμφέροντα των Ρωμαίων αυτοκρατόρων. Δεν αρκεί η αγάπη και η προσευχή προς τον Θεό για να τραφείς πνευματικά, προηγούνται οι σωματικές ανάγκες και γι αυτές πρέπει να ασκήσεις μια μορφή εμπορίου ή να παράγεις αυτά που χρειάζεσαι για να επιζήσεις.
Αφού οι τοπικές κοινωνίες των Χριστιανών ήταν αυτοδιαχειριζόμενες και συναλλάσσονταν μόνο μεταξύ τους, αναμενόμενο είναι ο Καίσαρας να θυμώνει που δεν αποδίδεται σε εκείνον αυτό που του ανήκει…
Η αλματώδης άνοδος του Χριστιανισμού δεν ήταν αυτή που διέσπασε την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Οι πολιτικές έριδες, η κοινωνική, θρησκευτική και πνευματική διαφθορά, οι σπάταλοι πόλεμοι, οι συχνές εξεγέρσεις και οι επιδρομές των βαρβάρων στα σύνορα έφεραν την ανεπανόρθωτη πολιτική, οικονομική, στρατιωτική και πολιτιστική καθίζηση, που βέβαια ελάχιστα επηρέασε τους πρώτους Χριστιανούς αφού αυτοί ήταν αυτοτελείς ως κοινότητες και είχαν αποκτήσει εν τω μεταξύ οικονομική ανεξαρτησία.
Όταν έσπασε στα δύο η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, πρώτος ο Κωνσταντίνος θα συνειδητοποιήσει πως οι Χριστιανοί θα είχαν τον κυρίαρχο ρόλο στα πράγματα.
Θα το καταλάβουν αργότερα και στο δυτικό τμήμα της αυτοκρατορίας όταν οι Χριστιανοί αρχίσουν να παραγκωνίζουν ανταγωνιστικά τους Φοίνικες και τους Εβραίους στο εμπόριο, ενώ τα υπολείμματα της Ρώμης είχαν παραδοθεί βορά στους κάθε λογής εισβολείς, με αποτέλεσμα την οριστική διάλυση του δυτικού τμήματος και την ανάδυση των νέων δυνάμεων με τη δημιουργία των πρώτων χριστιανικών κρατών στην Δυτική Ευρώπη.
Το πρώϊμο Βυζάντιο, ακολούθησε μια πιο μακροπρόθεσμη συνεκτική πολιτική που είχε σαν αντίκρισμα να ακολουθήσει επίφοβες επεμβάσεις για να κρατήσει τη συνοχή του ανατολικού ρωμαϊκού τμήματος.
Χάρη στον διορατικό Κωνσταντίνο, οι Χριστιανοί επέβαλλαν με την τρομοκρατική πνευματική ισχύ τους και την οικονομική ευμάρεια τους την άμεση συμμετοχή στη διοίκηση αυτού του μορφώματος που θα ονομαστεί πολύ αργότερα, και αρκετά αυθαίρετα, Βυζαντινός Πολιτισμός.
Που κατά βάση ήταν Ρωμαϊκός, με επίσημη θρησκεία τον Χριστιανισμό.
Και θα επιζήσει μασκαρεμένος, για 400 χρόνια ακόμα, ως Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Μην γελιόμαστε και μην τρέφουμε αυταπάτες, για να επιζήσει η Οθωμανική Αυτοκρατορία, αναγκαστικά υιοθέτησε τις πολιτικές και στρατιωτικές δομές της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, που ουσιαστικά ήταν Ρωμαϊκή!
Δεν είναι, λοιπόν, μεγάλη υπερβολή να πούμε ότι τα κατάλοιπα της Ρώμης επέζησαν πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια μέχρι να ρίξει οριστικά την ταφόπλακα ο Κεμάλ Ατατούρκ (*), πρόσφατα πριν ένα αιώνα…
(*) δείγμα τουρκολαγνείας η αναφορά στον Μουσταφά Κεμάλ ως Ατατούρκ (δλδ σαν Εθνάρχη ή Πατέρα των Τούρκων, Atatürk)• δεν έχω ακούσει – ρε γαμώτο μου - Τούρκο να αναφέρεται στον Ελευθέριο Βενιζέλο ως… Εθνάρχη Βενιζέλο (δλδ Venizelo Atayunan)!
Όμως οι Εθνικοί, οι πιστοί των πατρώων θρησκειών, ως κυρίαρχη θρησκευτική πρακτική, παρέμεναν αδιάλλακτοι όσο η εξουσία δεν μπορούσε να τους ελέγχει εύκολα. Ήταν οι “παγανιστές”, οι χωρικοί της υπαίθρου όπως δηλώνει η λατινική ρίζα pagan, αλλά η έννοια θα αφορά εύλογα και μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού των αστικών κέντρων. Οι τελευταίοι θα την πληρώσουν πρώτοι με μαζικές σφαγές, δημεύσεις περιουσιών και βίαιους ξεριζωμούς. Οι χωρικοί θα συγχρωτιστούν, αν δεν απωθηθούν, με τους αλλοδαπούς μετοίκους που προέρχονταν από τις μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών που εφάρμοζαν οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες. H αλλοίωση του ευρύτερου πληθυσμού στα Βαλκάνια ήταν ένα αναπόδραστο γεγονός για το οποίο εθελοτυφλούμε συστηματικά στο όνομα της τρισχιλιετούς συνέχειας του ελληνικού πολιτισμού.
Η ελληνικότητα του Βυζαντίου είναι περισσότερο μια προσχηματική εικόνα που τότε εξυπηρετούσε τα γεωπολιτικά συμφέροντα της περιοχής.
Γιατί, στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και την Ανατολή, τα ελληνικά ήταν η lingua franca για την επικοινωνία μεταξύ των διαφορετικών γλωσσικών κοινοτήτων με τον ίδιο τρόπο που σήμερα χρησιμοποιούνται τα αγγλικά.
Επί του αυτοκράτορα Ηράκλειου (6ος-7ος αιώνας μ.Χ.) επικράτησε η ελληνική γλώσσα ως επίσημη γλώσσα της αυτοκρατορίας. Πιο πριν, ο Ιουλιανός δολοφονείται από έναν στρατιώτη για του Χριστού την πίστη, ο ανίκανος Αρκάδιος έδωσε την άδεια στον Αλάριχο να ερειπώσει την Ελλάδα για να αποτρέψει τον δυτικό αυτοκράτορα Ονώριο από το να κατακτήσει την καμένη γη που ορεγόταν, ο Θεοδόσιος σφάζει αβέρτα τους Εθνικούς στη Θεσσαλονίκη και ο Ιουστινιανός σφραγίζει και τις τελευταίες πνευματικές αναλαμπές της αρχαίας Ελλάδας.
Ας μην συνεχίσουμε άλλο, πολύ ελληνική συμπεριφορά είχαν οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες της Νέας Ρώμης!
Δεν είχε καμία απολύτως αξία η καταγωγή σου. Είτε ήσουν Έλληνας, Άραβας, Αρμένιος, πάνω απ’ όλα έπρεπε να είσαι Χριστιανός.
Αν οι Βυζαντινοί άκουγαν τον όρο ελληνοχριστιανισμός, το λιγότερο που θα σου έκαναν θα ήταν να σου κόψουν τη γλώσσα.
Πόσο βυζαντινο-ελληνικός είναι ο πολιτισμός των σημερινών χωρών των Βαλκανίων, Βουλγαρία, Ρουμανία, Σερβία;
Αν έχουμε την απαίτηση να ονομάζουμε ελληνικό το Βυζάντιο, πείτε το και στα αδέρφια μας τους Σλάβους που ήταν υποτακτικοί [μας] για εκατοντάδες χρόνια αλλά γεννήθηκαν μέσα από την Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Η ελληνικότητα του Βυζαντίου γεννήθηκε στα στερνά του για εθνικιστικούς λόγους, λίγο πριν από την Άλωση, όταν είχε χάσει τη συντριπτική πλειοψηφία των εδαφών της.
Η πνευματική οπισθοδρόμηση του Βυζαντίου είναι εμφανής στα καλλιτεχνικά (ας πούμε…) έργα.
Αν δεις μια αγιογραφία είναι σαν να τις έχεις δει όλες.
Αν ακούσεις έναν βυζαντινό ύμνο, έχεις προσλάβει αμέσως όλο το απροσμέτρητο… βάθος της Βυζαντινής μουσικής, αφού υφολογικά δεν προοδεύει μέσα στο χρόνο.
Κάθε μορφή τέχνης, ακολουθεί ένα κώδικα που παραμένει ίδιος και αναλλοίωτος επί χίλια σχεδόν χρόνια μέχρι την Άλωση.
Πολλοί ελληνικοί πάπυροι με πολύτιμη γραμματεία ξύνονται για να γραφούν από πάνω ανούσιοι ύμνοι και εσχατολογίες σαλεμένων καλόγερων.
Το Βυζάντιο ήταν ένας βάλτος του πνεύματος και της σκέψης που πάγωσε το χρόνο, οι ελάχιστες εξαιρέσεις (Πλήθων Γεμιστός, Λέων ο Μαθηματικός ή Σοφός, Μιχαήλ Ψελλός κι άλλοι λίγοι άξιοι πνευματικοί άνθρωποι) επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Όμως η ανάσταση της σύγχρονης ελληνικότητας είναι… δυτικό εφεύρημα.
Μέχρι να μας δώσει ο Τζωρτζ Κάνινγκ την ευκαιρία να ορθοποδήσουμε ως έθνος, δεν είχαμε κανένα πρόβλημα να ντυνόμαστε με τούρκικες φορεσιές, να κάνουμε ασβεστοκονίαμα αγάλματα και μέλη αρχαίων ναών, να μιλάμε άλλες γλώσσες εκτός της (επίσημης και κρατικής) ελληνικής, να χρησιμοποιούμε τη λέξη Έλληνας ως βρισιά.
Όταν μάθαμε ότι μπορούμε να εμπορευτούμε τα περασμένα μεγαλεία μας με λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και το αγόρι μου, γίναμε ξαφνικά απόγονοι του πιο πριν μισητού Πλάτωνα, του καταραμένου Αριστοφάνη, του πουστάρα Μεγαλέξανδρου, του φτηνού Ομήρου, του επαίσχυντου ηδονιστή Επίκουρου…
Σήμερα, οι κληρονόμοι της οπισθοδρόμησης και του σκοταδισμού έχουν την απαίτηση να τους πάρουμε στα σοβαρά.
Αν πράγματι το χριστιανικό ιερατείο ήθελε να είναι ειλικρινές, θα παραδεχόταν ανοιχτά τις μελανές σελίδες της ιστορίας του, απαλλάσσοντάς το από την υποχρέωση να απολογηθεί ετεροχρονισμένα.
Αλλά, ο δεσμός του με την εξουσία δεν κρύβει το καταστροφικό βυζαντινισμό και το ραγιαδισμό απέναντι στην κληρονομιά της ύστατης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, την κυρίως ειπείν Οθωμανική, που οι συνέπειες της κατάρρευσής της ταλανίζουν μέχρι σήμερα το πολιτικό μας σύστημα με την επιβίωση και τον παρασιτισμό του ρασοφόρου πολιτικοκοινωνικού μορφώματος!!!!!!

Επιμέλεια παρουσίασης : Γιώργος Χαβαλές
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ " "

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018

Τα ονόματα στην ελληνική μυθολογία.

Τα ονόματα στην ελληνική μυθολογία μόνο τυχαία δεν δίνοντας στους ήρωες, οι οποίοι συχνότατα χαρακτηρίζονταν και "ημίθεοι".
Το όνομα τού Ημίθεου Ηρακλή, γιού τού Δία και τής Αλκμήνης, προέρχεται από το κύριο όνομα «Ήρα» και το ουσιαστικό «κλέος» (δόξα), και σημαίνει «δόξα τής Ήρας». Στην ίδια οικογένεια ανήκουν και τα ονόματα Ηρακλείδης (ο γιός, ο απόγονος τού Ηρακλή), Ηράκλειος (εκείνος που ανήκει στον Ηρακλή, που είναι τού Ηρακλή) και Ηράκλειτος (ο φημισμένος, ο ένδοξος όσο και η Ήρα).
Από τον μέλλοντα «θήσω» (θα θέσω) τού ρήματος «τίθημι» (θέτω) προέρχεται το όνομα Θησεύς, που σημαίνει «αυτός που θα θέσει, που θα ιδρύσει». Ο Ήρωας Θησεύς (Θησέας), γιός τού Αιγέα και τής Αίθρας, είναι ο θεμελιωτής τής πόλης των Αθηνών και εμπνευστής τής γιορτής των Παναθηναίων.
Από το ρήμα «ιάομαι ιώμαι», που σημαίνει «γιατρεύω, θεραπεύω», και συγκεκριμένα από τον μέλλοντα «ιάσομαι» (θα γιατρεύσω, θα θεραπεύσω) προέρχεται το όνομα τού Ήρωα Ιάσονα, γιού τού Αίσονα και τής Πολυμήδης και αρχηγού τής Αργοναυτικής Εκστρατείας. Ιάσων
(Ιάσονας), λοιπόν, σημαίνει «αυτός που θα γιατρεύσει, που θα θεραπεύσει».
Το όνομα προέρχεται από τον μέλλοντα «πέρσω» (θα εκπορθήσω) τού ρήματος «πέρθω» (εκπορθώ) και σημαίνει «αυτός που θα εκπορθήσει».
Ο Ήρωας Περσεύς (Περσέας) είναι γιός τού Δία και τής Δανάης. Παρατηρούμε ότι τα ονόματα Θησεύς, Ιάσων και Περσεύς προέρχονται από τον μέλλοντα χρόνο των ρημάτων που τα παράγουν, γεγονός που υποδεικνύει ότι η ονοματοθεσία των τριών Ηρώων, κατά την παιδική τους ηλικία, επείχε θέση προφητικής αποκάλυψης ή, έστω, σαφούς προτροπής σχετικά με το μέλλον τους.

http://www.pronews.gr/istoria/265960_i-simasia-ton-onomaton-ton-imitheon
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Τα ονόματα στην ελληνική μυθολογία."

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

Ξένες λέξεις που έχουν ρίζα ελληνική;

Η Ομηρική (Ελληνική) Γλώσσα, αποτελεί τη βάση επάνω στην οποία στηρίχτηκαν πλήθος σύγχρονων γλωσσών.
Ακόμα κι αν δν υπήρχε καμία άλλη αναφορά ακόμα κι αν δεν είχε διασωθεί κανένα προκατακλυσμιαίο μνημείο, θα αρκούσε η Ελληνική Γλώσσα ως απόδειξη της ύπαρξης στο παρελθόν, μίας εποχής μεγάλου πολιτισμού.
Στη γλώσσα μας είναι εμφυτευμένη όλη η γνώση που κατέκτησε ο άνθρωπος, έως την παρούσα στιγμή. Κάθε ελληνική λέξη-όρος φέρει ένα βαρύ φορτίο νόησης, φορτίο που οι προγενέστεροι 'εξόδευσαν', για να κατακτήσουν γνωστικά τη συγκεκριμένη έννοια κ να την 'βαπτίσουν' με το συγκεκριμένο όνομα-λέξη».
Υπάρχουν χιλιάδες λέξεις με ελληνική ρίζα. Ας δούμε μερικές από αυτές
AFTER = Από το ομηρικό αυτάρ= μετά. Ο Όμηρος λέει: "θα σας διηγηθώ τι έγινε αυτάρ".
AMEN = λατινικά: amen. Το γνωστό αμήν προέρχεται από το αρχαιότατο ή μήν = αληθώς, (Ιλιάδα Ομήρου β291-301), ημέν. Η εξέλιξη του ημέν είναι το σημερινό αμέ!
BANK = λατινικά pango από το παγιώ, πήγνυμι. Οι τράπεζες πήραν την ονομασία τους από τα πρώτα 'τραπέζια' (πάγκους) της αγοράς...
BAR = λατινικά: barra από το μάρα = εργαλείο σιδηρουργού.
BOSS = από το πόσσις = ο αφέντης του σπιτιού.
BRAVO = λατινικό, από το βραβείο.
BROTHER = λατινικά frater από το φράτωρ.
CARE = από το καρέζω.
COLONIE από το κολώνεια = αποικιακή πόλη.
DAY = Οι Κρητικοί έλεγαν την ημέρα 'δία'. Και: ευδιάθετος = είναι σε καλή μέρα.
DISASTER = από το δυσοίωνος + αστήρ
DOLLAR = από το τάλλαρον = καλάθι που χρησίμευε ως μονάδα μέτρησης στις ανταλλαγές. π.χ. «δώσε μου 5 τάλλαρα σιτάρι». Παράγωγο είναι το τάλληρο, αλλά και το τελλάρo!
DOUBLE = από το διπλούς - διπλός.
EXIST = λατινικά ex+sisto από το έξ+ίστημι= εξέχω, προέχω.
EXIT = από το έξιτε = εξέλθετε
EYES = από το φάεα = μάτια.
FATHER = από το πάτερ (πατήρ).
FLOWER = λατινικά flos από το φλόος.
FRAPPER = από το φραγκικό hrappan που προέρχεται από το (F)ραπίζω = κτυπώ (F= δίγαμμα).
GLAMO UR = λατινικό gramo ur από το γραμμάριο. Οι μάγοι παρασκεύαζαν τις συνταγές τους με συστατικά μετρημένα σε γραμμάρια και επειδή η όλη διαδικασία ήταν γοητευτική και με κύρος, το gramo ur -glamou r , πήρε την σημερινή έννοια.
HEART, CORE = από το κέαρ = καρδιά.
HUMOR = από το χυμόρ = χυμός (Στην ευβοϊκή διάλεκτο, όπως αναφέρεται και στον Κρατύλο του Πλάτωνος, το τελικό 'ς' προφέρεται ως 'ρ'. Π.χ. σκληρότηρ αντί σκληρότης).
I = από το εγώ ή ίω, όπως είναι στην βοιωτική διάλεκτο.
ILLUSION = από το λίζει = παίζει.
ΙS = από το είς.
KARAT = εκ του κεράτιον, (μικρό κέρας για τη στάθμιση βάρους).
KISS ME = εκ του κύσον με = φίλησέ με ( ...;είπε ο Οδυσσέας στην Πηνελόπη).
LORD = εκ του λάρς. Οι Πελασγικές Ακροπόλεις ονομάζονταν Λάρισσες και ο διοικητής τους λάρς ή λαέρτης. Όπως: Λαέρτης - πατέρας του Οδυσσέα).
LOVE = λατινικό: love από το 'λάFω'. Το δίγαμμα (F) γίνεται 'αυ' και 'λάF ω ' σημαίνει "θέλω πολύ".
MARMELADE = λατινικά melimelum από το μελίμηλον = κυδώνι.
MATRIX = από το μήτρα.
MATURITY = λατινικά: maturus από το μαδαρός= υγρός.
MAXIMUM = λατινικά: maximum από το μέγιστος.
MAYONNAISE = από την πόλη Mayon, που πήρε το όνομά της από το Μάχων = ελληνικό όνομα και αδελφός του Αννίβα.
ME = από το με.
MEDICINE = λατινικά :medeor από το μέδομαι, μήδομαι = σκέπτομαι, πράττω επιδέξια. Και μέδω = φροντίζω, μεδέων = προστάτης.
MENACE = από το μήνις.
MENTOR = από το μέντωρ.
MINE = από το Μινώαι (= λιμάνια του Μίνωα, όπου γινόταν εμπόριο μεταλλευμάτων. «Κρητών λιμένες, Μίνωαι καλούμεναι». (Διοδ.Σικελ.Ε'84,2).
MINOR = λατινικά: minor από το μινύς = μικρός. Στα επίσημα γεύματα είχαν το μινύθες γραμμάτιον, ένα μικρό κείμενο στο οποίο αναγραφόταν τι περιελάμβανε το γεύμα. Παράγωγο το ...; menu!
MODEL = από το μήδος= σχέδιο (η ίδια ρίζα με τη μόδα (= moda ).
MOKE = από το μώκος = αυτός που χλευάζει.
MONEY = λατινικό: moneta από το μονία = μόνη επωνυμία της Θεάς Ήρας: Ηραμονία. Στο προαύλιο του ναού της Θεάς στη Ρώμη ήταν το νομισματοκοπείο και τα νομίσματα έφεραν την παράστασή της, (monetae).
MOTHER = από το μάτηρ, μήτηρ.
MOVE = από το ομηρικό αμείβου = κουνήσου!
MOW = από το αμάω = θερίζω.
NIGHT = από το νύχτα.
NO = λατινικό: non, ne εκ του εκ του νη: αρνητικό μόριο ("νέ τρώει, νέ πίνει"), ή ( νηπενθής = απενθής, νηνεμία = έλλειψη ανέμου.
PAUSE = από το παύση.
RESISTANCE = από το ρά + ίστημι.
RESTAURANT = από το ρά + ίσταμαι = έφαγα και στηλώθηκα.
RESTORATION = λατινικά restauro από το ρά+ίστημι, όπου το ρά δείχνει συνάρτηση, ακολουθία, π.χ. ρά-θυμος, και ίστημι = στήνομαι.
SERPENT = λατινικά serpo από το έρπω (ερπετό). H δασεία (') προφέρεται ως σ = σερπετό.
SEX = από το έξις. Η λέξη δασύνεται και η δασεία μετατρέπεται σε σίγμα και = s + έξις.
SIMPLE = από το απλούς (η λέξη δασύνεται).
SPACE = από το σπίζω = εκτείνω διαρκώς.
SPONSOR από το σπένδω = προσφέρω ( σπονδή).
TRANSFER από το τρύω (διαπερνώ) + φέρω. Transatlantic = διαπερνώ τον Ατλαντικό.
TURBO = από το τύρβη = κυκλική ταραχώδης κίνηση.
YES = από το γέ = βεβαίως.
WATER = από το Ύδωρ (νερό), με το δ να μετατρέπεται σε τ.

http://www.pronews.gr/istoria/396636_xerete-poses-xenes-lexeis-ehoyn-riza-elliniki
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Ξένες λέξεις που έχουν ρίζα ελληνική;"

Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

Η ΑΤΥΧΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΧΙΟΥ

Στις 15 του Νοέμβρη άρχισε η ατυχέστερη πολεμική επιχείρηση του Ελληνικού απελευθερωτικού στρατού στις μάχες του 1912, όπως την αποκαλούν οι ιστορικοί και οι εφημερίδες της εποχής. Ήταν η  μάχη του Αίπους, που στοίχησε τη ζωή περίπου 40 ναυτών, μαζί με τον ανθυποπλοίαρχο Ν. Ρίτσο και το διμοιρίτη Ι. Παστρικάκη, ο οποίος είχε απομείνει μόνος επικεφαλής του Σώματος μετά τον τραυματισμό του αρχηγού της αποστολής, υποπλοίαρχου Δεμάστιχα.

Το Καστέλι
Η μάχη χάθηκε από την υπέρμετρη σιγουριά και την παράτολμη ορμητικότητα του Δεμέστιχα, που έστειλε μικρό Σώμα ναυτών με μπλε στολή στα λευκά βράχια του Αίπους να πολεμήσουν ένα πολυπληθέστερο και σε πλεονεκτική θέση εχθρό, που ήταν καλά οχυρωμένος όχι μόνο στα βράχια, αλλά και στο μικρό ερειπωμένο κάστρο που υπήρχε εκεί ακριβώς στο σημείο που έχει στηθεί το Ηρώο των πεσόντων της μάχης, γι’ αυτό η περιοχή ονομαζόταν Καστέλι.
Όπως γράφει στο καταχωρημένο στο ιστορικό αρχείο της ΠΕΚΕΒ βιβλίο του « Η μάχη του Αίπους» ο  δάσκαλος Μάρκος Αγαπητού Βασιλάκης,  στην τσέπη σκοτωμένου ναύτη βρέθηκε σημείωμα που ανάφερε: «Εθυσιάσθημεν υπό του υποπλοιάρχου κ. Δεμέστιχα. Β. Ναυτικόν».

Το ταφικό μνημείο
Λίγα μέτρα βορειότερα, πίσω από το Ηρώο, υπάρχει το ταφικό μνημείο που φυλάσσονται τα οστά  των ανώνυμων πεσόντων της μάχης  με φροντίδα του Ναού του Αγίου Γεωργίου Βροντάδου.
Η επιγραφή «τους πρώτους επι του Αίπους πεσόντας ελευθερωτάς ο Άγιος Γεώργιος Βροντάδου έθαψε κατά χώρας» θα θυμίζει πάντα τη θυσία των αφανών παραδίδοντας τους στην ιστορική αιωνιότητα, όπως και τα γεγονότα που οδήγησαν στην απελευθέρωση μας.
 Edit 0 50

Τα ονόματα των πρωταγωνιστών της μάχης του Αίπους αλλά και της απελευθέρωσης της Χίου γενικότερα.

ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΙ

Βαθμός - Δράση

Αβράμπος ΔημήτριοςΛοχίας πεζικού
Αγγελόπουλος Κων/νοςΈφεδρος Ανθυπολοχαγός.
Αθανασόπουλος ΣπυρίδωνΑνθυπολοχαγός πυροβολικού, διοικητής ουλαμού πολυβόλων. Πήρε μέρος στην κατάληψη του Αίπους
Αληδωνής ΣάββαςΠεζοναύτης από τη Λακωνία. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Αληφραγκής ΑναστάσιοςΣτρατιώτης από τη Θήβα. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Αληφραγκής ΛουκάςΣτρατιώτης από τον Πειραιά.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Αναγνώστου ΕυάγγελοςΣτρατιώτης από το Κορωπί. Τραυματίστηκε σε μάχη στην περιοχή των Καρυών
Αναγνωσταράς Κων/νοςΑνθυπολοχαγός, επιτελικός αξιωματικός 1ου τάγματος 7ου Σ.Π
Ανδρέου ΠαναγιώτηςΕπιλοχίας πεζικού
Αντωνάκης ΝικόλαοςΣτρατιώτης από τη Σέριφο. Τραυματίστηκε στη μάχη των Καρυών
Αντωνόπουλος ΓεώργιοςΠυροβολητής από το Κολίρι της Ηλείας. Διακρίθηκε για την ευστοχία των βολών του
Αργυρέας ΓεώργιοςΠεζοναύτης από τη Λακωνία. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Αρχανιωτάκης ΙωάννηςΣτρατιώτης από τον Πειραιά. Τραυματίστηκε κατά την απόβαση στο Κοντάρι
Αρχοντούλης ΑντώνιοςΠεζοναύτης από τη Σμύρνη. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Βακαλόπουλος ΑθανάσιοςΛοχίας πεζικού
Βαλάκης ΒασίλειοςΕπιλοχίας πεζικού
Βαρειόπουλος ΠαναγιώτηςΣτρατιώτης.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Βαρίνος ΓεώργιοςΈφεδρος ανθυπολοχαγός
Βασιλείου Χρ
Βασιλάκης ΔημήτριοςΛοχίας πεζικού
Βελεφρώτης Άγγελος
Βελιώτης ΝικόλαοςΠεζοναύτης από τις Σπέτσες. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Βενετάκης ΕμμανουήλΔεκανέας από τον Πειραιά.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Βεργόπουλος ΠαναγιώτηςΔεκανέας. Υπηρέτησε στο σώμα εθελοντών των Καρδαμύλων
Βερνάρδος ΕλευθέριοςΛοχαγός Επιτελείου, απεσταλμένος του Γενικού Στρατηγείου στις 16 Δεκεμβρίου 1912
Βιδάλης ΠέτροςΣτρατιώτης από τις Κυκλάδες. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Βλαστός ΕμμανούλΣτρατιώτης από τα Μάλια Ηρακλείου Κρήτης.
Βλάχος Αλ.Στρατιώτης από τα Μέγαρα. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Βλάχος ΑντώνιοςΣτρατιώτης από την Καλλίστη. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Βλάχος ΔημήτριοςΣτρατιώτης από την Αθήνα.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Βλαδικόπουλος ΓεώργιοςΠεζοναύτης από τον Πόρο. Θυσιάστηκε στη μάχη του Αίπους
Βλασόπουλος ΝικόλαοςΛοχίας πεζικού
Βλησίδης Θρασ.Ανθυπολοχαγός, από την Αθήνα. Τραυματίστηκε στη μάχη των Καρυών.Κατόπιν καθηγητής Πανεπιστημίου
Βλυσίδης ΟδυσσέαςΈφεδρος Ανθυπολοχαγός
Βρονταμίτης Κων/νοςΠεζοναύτης από τις Σπέτσες. Συμμετείχε στη μάχη του Αίπους
Γαβαλάς ΝικόλαοςΠεζοναύτης από τη Λακωνία. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Γαβαθάς ΙωάννηςΑνθυπολοχαγός, επικεφαλής εθελοντικού σώματος Βολισσού.
Γαββαθάς ΣωτήριοςΑνθυπολοχαγός, διοικητής αποσπάσματος Βολισσού
Γαβριήλ ΠαναγιώτηςΣτρατιώτης.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Γαλανούδης Ιωάννης
Γανιώτης Γεώργιος
Γεράς ΙωάννηςΔεκανέας από τη Λακωνία.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Γεράρδης ΙωάννηςΣτρατιώτης.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Γεωργίου ΣπύροςΠεζοναύτης από το Μαρούσι Αττικής
Γεωργάκος ΙωάννηςΔεκανέας από τη Λακωνία.
Γιαννόπουλος ΓεώργιοςΛοχίας πεζικού
Γιαννόπουλος ΝικόλαοςΣτρατιώτης.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Γιαννόπουλος ΒασίλειοςΣτρατιώτης από τα Τρίκκαλα Κορίνθου. Τραυματίστηκε στη μάχη των Καρυών
Γονίδης ΝικόλαοςΣτρατιώτης.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Γκάγκας ΓεώργιοςΑνθυπασπιστής, αξιωματικός μεταγωγών
Δαμιανός ΙωάννηςΠλοίαρχος, Αρχηγός στόλου
Δεκάριστος ΑντώνιοςΈφεδρος ανθυπολοχαγός
Δελαγραμμάτικας Ν.Συνταγματάρχης. Διοικητής στρατού κατοχής της Χίου
Δεμέστιχας ΙωάννηςΥποπλοίαρχος, επικεφαλής ναυτικού αγήματος 2 αξιωματικών και 80 πεζοναυτών
Δελαβάζικας ΓεώργιοςΣτρατιώτης. Τραυματίστηκε στη μάχη των Καρυών
Δεληνιώτης ΔημήτριοςΣτρατιώτης από το Ζευγολατιό Κορινθίας. Τραυματίστηκε στη μάχη των Καρυών

Δέτσης ΔημήτριοςΣτρατιώτης.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους

Δημητρακόπουλος ΙωάννηςΣτρατιώτης από τα Καλάβρυτα.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Δήμος ΝικόλαοςΣτρατιώτης από την Αττική.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Δημουλέας ΠαναγιώτηςΠεζοναύτης από την Λακωνία.
Διαμαντόπουλος ΓεώργιοςΣτρατιώτης από την Καλαμιά Αιγιαλίας. Τραυματίστηκε στη μάχη των Καρυών
Διαμαντόπουλος ΔημήτριοςΛοχίας πεζικού
Διάμεσης ΗλίαςΈφεδρος ανθυπολοχαγός
Διοσκουρίδης ΓεώργιοςΛοχίας πεζικού
Δομπρογιάννης ΔημήτριοςΣτρατιώτης από τα Μέγαρα. Τραυματίστηκε στη μάχη των Καρυών
Δούναβης ΠαντελήςΠεζοναύτης από τη Σύρο
Δραγώνας ΝικόλαοςΣτρατιώτης.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Δριμάλας ΘεοφάνηςΣτρατιώτης από τον Άγιο Βλάσιο. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αγίου Γεωργίου Συκούση
Ελευθερίου ΜιχαήλΔεκανέας από τη Νάξο. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Ελευθεριάδης ΧρήστοςΛοχίας πεζικού
Εμπειρίκος ΛεωνίδαςΈφεδρος ανθυπολοχαγός
Εξαδάκτυλος ΠέτροςΠεζοναύτης από την Άνδρο. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Ευθυμίου ΔημήτριοςΛοχίας πεζικού
Ζαλμάς ΑνδρέαςΛοχίας πεζικού
Ζαφείρης ΣωτήριοςΣτρατιώτης από την Κόρινθο. Τραυματίστηκε σε μάχη στην περιοχή των Καρυών
Ζάνες ΓεώργιοςΣτρατιώτης από την Αθήνα. Τραυματίστηκε σε μάχη στην περιοχή των Καρυών
Ζαχαρόπουλος ΔημήτριοςΣτρατιώτης.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Ζέρβας ΑθανάσιοςΤαγματάρχης, διοικητής 3ου τάγματος του 7ου Σ.Π. συγκροτούμενο από 24αξιωματικούς και 765 οπλίτες
Ζέρβας Υποκελευστής πεζοναύτης. Μαχητής στο ύψωμα Σελλάδα
Ζεφτέρης ΒασίλειοςΠεζοναύτης από το Κρανίδι. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Θελόπουλος ΓεώργιοςΑνθυπασπιστής, αξιωματικός μεταγωγών
Θεοδώρου ΒασίλειοςΠεζοναύτης από την Εύβοια. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Θεοδωρακόπουλος ΑνδρέαςΛοχίας πεζικού
Θηβαίος ΚωνσταντίνοςΣτρατιώτης.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Ιοσαδρλόβσκης ΕρρίκοςΣτρατιώτης από την Αθήνα.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Ιωαννίδης ΓουλιέλμοςΈφεδρος υπολοχαγός. Πήρε μέρος στην κατάληψη του Αίπους
Καββαθάς Ανδρέας
Κάβδας ΠερικλήςΛοχίας πεζικού
Καβούλης ΓεώργιοςΥποδεκανέας από την Ίο. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Κακκαβάς ΑνδρέαςΣτρατιώτης από το Αίγιο. Θυσιάστηκε στη μάχη των Καρυών
Καλλάς ΓεώργιοςΔεκανέας. Υπηρέτησε στο εθελοντικό σώμα Καρδαμύλων
Καλής ΗλίαςΣτρατιώτης.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Καλατζής ΑντώνιοςΣτρατιώτης από τον Ασπρόπυργο Κορινθίας. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Καλαποθάκης ΔημήτριοςΛοχίας πεζικού
Καλαποθαράκος ΒασίλειοςΑνθυπολοχαγός, διοικητής 34ου λόχου ευζώνων
Καλλιέρης ΝικόλαοςΣτρατιώτης από τη Φυλή Αττικής. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Καλλιδόπουλος ΠερικλήςΛοχαγός, διοικητής 10ου λόχου 7ου Σ.Π
Καλλιγάς ΔιονύσιοςΣτρατιώτης από την Κεφαλλονιά. Τραυματίστηκε σε μάχη στην περιοχή των Καρυών
Καλκανδής ΔημοσθένηςΛοχαγός, επιτελικό στέλεχος του διοικητή στρατού κατοχής Ν. Δελαγραμμάτικα
Καμπόλης ΚωνσταντίνοςΣτρατιώτης από τα Κάτω Λιόσια Αθήνας.Τραυματίστηκε στη μάχη των Καρυών
Καμπόλης ΔημήτριοςΣτρατιώτης.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Κανάκης ΝικόλαοςΣτρατιώτης από την Ελευσίνα.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Κανελάς ΗρακλήςΛοχίας πεζικού
ΚανελλόπουλοςΠεζοναύτης από τη Σκιάθο. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Κανταράκης Μ.
Καπερνάρος ΖαχαρίαςΣτρατιώτης από το Γύθειο. Τραυματίστηκε στη μάχη των Καρυών.Μετέπειτα επιθεωρητής σχολείων.
Καπότας ΚωνσταντίνοςΛοχίας πεζικού
Καρακασώνης ΠέτροςΛοχαγός, υπασπιστής του διοικητή στρατού κατοχής Ν. Δελαγραμμάτικα.
Καρβούνης ΠαναγιώτηςΣτρατιώτης από τον Άγιο Βασίλειο Κορινθίας.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Καργάτος Ι.Δεκανέας. Τραυματίστηκε στην απόβαση στο Κοντάρι
Καρδαράς ΓαβριήλΈφεδρος ανθυπολοχαγός
Καρδαματέας ΑλέξανδροςΛοχίας πεζικού
Καρκατζός ΗρακλήςΑνθυπολοχαγός πεζικού από το Αγρίνιο, διοικητής 11ου Λόχου του 7ου Σ.Π. Πήρε μέρος στην απόβαση στο Κοντάρι και στην κατάληψη του Αίπους
Καρκαζός Κων/νοςΑνθυπολοχαγός, αξιωματικόπς 34ου λόχου ευζώνων
Καράς ΑντώνιοςΠεζοναύτης. Πολέμησε στο ύψωμα Σελλάδα
Καραμαλίγκος ΒασίλειοςΣτρατιώτης από τη Θήρα. Τραυματίστηκε σε μάχη στην περιοχή των Καρυών
Καρανζής ΚωνσταντίνοςΠεζοναύτης από την Ύδρα. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Καρλατήρας ΓεώργιοςΣτρατιώτης από από τον Μαραθώνα. Τραυματίστηκε στη μάχη των Καρυών
Καρνός ΓεώργιοςΛοχίας πεζικού
Κασιαπόγλου Αλέξιος
ΚαταφυγιώτηςΥπολοχαγός, φρούραρχος στρατού κατοχής της πόλης της Χίου
Κατσιώτης ΆγγελοςΠεζοναύτης από την Αθήνα
Κατσουλάκος Μιχ.Επιλοχίας πεζικού
Καφούρος ΣπυρίδωνΣτρατιώτης από την Αθήνα.Τραυματίστηκε σε μάχη στην περιοχή των Καρυών
Κλήμης ΝικόλαοςΠεζοναύτης από τη Λακωνία Θυσιάστηκε στη μάχη του Αίπους
Κλουτσινιώτης ΒασίλειοςΔεκανέας ευζώνων από τα Μελίσια Κορινθίας. Θυσιάστηκε στη μάχη του Αίπους
Κόδρος ΡηγάτοςΔίοπος πυροβολητής από την Κεφαλονιά, επικεφαλής αποσπάσματος πεζοναυτών
Κόκκινος Παντελής
Κόκκορης ΒασίλειοςΣτρατιώτης από τα Βραχνά Αιγιαλείας. Τραυματίστηκε στη μάχη των Καρυών
Κολάς Ανδρέας
Κόλλιας ΕυάγγελοςΣτρατιώτης από τη Χασιά.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Κοντόσης ΒασίλειοςΑνθυπολοχαγός,διοικητής ουλαμού πολυβόλων
Κοντόσταυβλος Αρσ.Πεζοναύτης από την Ιθάκη. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Κορές ΑντώνιοςΛοχίας πεζικού
Κορωναίος ΕυάγγελοςΠεζοναύτης από τα Κύθηρα. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Κορωναίος Παν.Πεζοναύτης από τα Κύθηρα. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Κουβέλης ΑριστείδηςΛοχαγός από την Κεφαλόβρυση. Διοικητής 3ου τάγματος, του 1ου Σ.Π, συγκροτούμενο από 25 αξιωματικούς και 800 οπλίτες
Κουζούπης ΕπαμεινώνδαςΣτρατιώτης. Θυσιάστηκε στη μάχη του Αίπους
Κούκος ΓαβριήλΣτρατιώτης από τη Λέσβο. Θυσιάστηκε στη μάχη του Αίπους
Κουμπαράκης ΒασίλειοςΣτρατιώτης από τη Χειμάρα Γυθείου.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Κούρος ΝικόλαοςΠεζοναύτης από τον Πειραιά. Θυσιάστηκε στη μάχη του Αίπους.
Κούτρας ΓεώργιοςΔεκανέας πεζικού από την Παρνασσίδα. Θυσιάστηκε στη μάχη του Αίπους.
Κρυοκούκης Χαρ.Λοχίας πεζικού
Κυνηγάρης ΑθανάσιοςΣτρατιώτης από τον Άγιο Ιωάννη Κορινθίας. Τραυματίστηκε στη μάχη των Καρυών
Κυριακάτος Δ
Κωνσταντίνου ΠερίαδροςΛοχίας, από την Αθήνα. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Κωνσταντόπουλος ΒλαδίμηροςΑνθυπασπιστής από την Αθήνα. Τραυματίστηκε κατά την απόβαση στο Κοντάρι
Κωτούλας ΜιχαήλΤαγματάρχης, διοικητής εμπέδου τάγματος
Λαγάνης ΒασίλειοςΈφεδρος υπολοχαγός. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Λάζαρος ΕλευθέριοςΥποδεκανέας από την Αθήνα.Τραυματίστηκε κατά την απόβαση στο Κοντάρι
Λαμπράκος ΓεώργιοςΣτρατιώτης από τη Λακωνία.Τραυματίστηκε κατά την απόβαση στο Κοντάρι
Λάσκαρης ΣτυλιανόςΔεκανέας από τη Νάξο. Τραυματίστηκε σε μάχη στην περιοχή των Καρυών
Λαργάνας
Λεβιδιώτης ΙωάννηςΣτρατιώτης από το Φανάρι Θεσσαλίας. Τραυματίστηκε στη μάχη του Λιθίου
Λέκκας ΓεώργιοςΥπολοχαγός
Λελουδάκης ΑνδρέαςΣτρατιώτης από την Αίγινα. Θυσιάστηκε σε μάχη στην περιοχή των Καρυών
Λεμπέσης ΚωνσταντίνοςΈφεδρος Ανθυπολοχαγός
Λέφας
Λιόσης ΣπυρίδωνΣτρατιώτης από τη Σαλαμίνα.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Λόπης ΕπαμεινώνδαςΑνθυπολοχαγός, διοικητής αποσπάσματος Λιθίου
Λουλούδης ΛεονάρδοςΈφεδρος ανθυπολοχαγός από την Αθήνα. Τραυματίστηκε σε μάχη στην περιοχή των Καρυών
Λυκάκης ΕυάγγελοςΣτρατιώτης.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Λύρας ΞενοφώνΠεζοναύτης από τη Λακωνία. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Μάκαρης ΣτυλιανόςΣτρατιώτης από τη Νάξο. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Μακρής ΧρήστοςΕπιλοχίας από τον Τύρναβο. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Μαλάμος ΚΎπαρχος
Μαλοσάς ΑνδρέαςΠεζοναύτης από τη Λακωνία. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Μανιώτης ΓεώργιοςΥποδεκανέας από τη Μήλο. Θυσιάστηκε σε μάχη στην περιοχή των Καρυών
Μανουσάκης ΑλέξανδροςΤαγματάρχης, διοικητής εμπέδου τάγματος
Μαντζώρος ΑθανάσιοςΈφεδρος ανθυπολοχαγός
Μανωλάκης ΜιχαήλΣτρατιώτης από τον Πόρο. Θυσιάστηκε σε μάχη στην περιοχή των Καρυών
Μανώλης Α.Πεζοναύτης. Μαχητής στο ύψωμα Σελλάδα
Μάρκου ΑνδρέαςΔεκανέας. Υπηρέτησε στο σώμα εθελοντών των Καρδαμύλων
Μαρούγκας Μιλ.Στρατιώτης από Ελευσίνα.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Μαυρουκάκης ΓεώργιοςΣτρατιώτης από τα Μέγαρα. Τραυματίστηκε στη μάχη των Καρυών. Ποιητής
Μαρούλης ΟδυσσέαςΛοχαγός, διοικητής 12ου λόχου του 7ου Σ.Π. Πήρε μέρος στην μάχη του Αίπους
Μαρουλής ΜιχαήλΣτρατιώτης από την Αθήνα. Θυσιάστηκε στη μάχη του Αίπους
Μαυροβουνιώτης Θεοδ.Λοχίας πεζικού
Μαυρομμάτης ΓεώργιοςΣτρατιώτης από την Κέα. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Μαυρομιχάλης ΔημήτριοςΛοχαγός πεζικού, διοικητής 9ου λόχου Πήρε μέρος στην μάχη του Αίπους
Μαρουκάκης ΓεώργιοςΣτρατιώτης από τα Μέγαρα. Τραυματίστηκε σε μάχη στην περιοχή των Καρυών
Μηραλιώτης ΑνδρέαςΣτρατιώτης από το Αίγιο. Θυσιάστηκε σε μάχη στην περιοχή των Καρυών
Μητσόπουλος ΛεωνίδαςΛοχίας πεζικού
Μιχελής ΓεώργιοςΣτρατιώτης από την Κρήτη. Θυσιάστηκε στη μάχη των Καρυών
Μιχιώτης ΣταύροςΛοχαγός. διοικητής 3ου λόχου, στο τομέα του Αγίου Γεωργίου.
Μοίρας Κων/νοςΣτρατιώτης από Αθήνα. Τραυματίας στη μάχη των Καρυών. Δάσκαλος, μετέπειτα Δήμαρχος Μάνδρας Αττικής
Μουζής ΣωτήριοςΣτρατιώτης σαλπικτής από το Στρέφι Ολυμπίας. Τραυματίστηκε σε μάχη στην περιοχή των Καρυών
Μουστάκης ΔημήτριοςΣτρατιώτης από τον Πειραιά.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Μουτσόπουλος ΒασίλειοςΥπολοχαγός, διοικητής 4ης ορειβατικής πυροβολαρχία. Πήρε μέρος στις επιχειρήσεις του υψώματος Σελλάδα
Μπαλικούρης ΠερικλήςΛοχίας πεζικού
Μπαφύλης ΠαναγιώτηςΣτρατιώτης.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Μπελούμπασης ΝικόλαοςΛοχίας από τα Σεπόλια Αθηνών. Τραυματίστηκε σε μάχη στην περιοχή των Καρυών
Μπουκουβάλας Κων/νοςΛοχαγός, διοικητής 9ου λόχου 7ου συντάγματος
Μπενής Βαρδής
Μπήτρος ΓεώργιοςΛοχαγός, διοικητής 2ου λόχου του 7ου Σ.Π. Πήρε μέρος στη μάχη του Αίπους
Μπιτζάνης Ματθαίος
Μπουμπούλης ΓΥποπλοίαρχος του "Αμβρακία".
Μπραλιώτης Ανδρέας
Μυρωδιάς ΓεώργιοςΣτρατιώτης.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Ναουμίδης ΔημήτριοςΑνθυπολοχαγός, αξιωματικός εφοδιασμού
Νικολάου ΔημήτριοςΛοχίας πεζικού
Νισβάζος ΘωμάςΣτρατιώτης, από την Αθήνα. Θυσιάστηκε στη μάχη του Αίπους
Ντέντες ΚωνσταντίνοςΣτρατιώτης από τα Μέγαρα.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Ντελτάρης ΔημήτριοςΣτρατιώτης από την Αθήνα. Τραυματίστηκε στη μάχη των Καρυών
Ξηρός ΧρήστοςΣτρατιώτης από το Αίγιο.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Οικονόμου ΔιονύσιοςΛοχίας από την Αίγινα.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Οικονόμου ΚωνσταντίνοςΥποδεκανέας από τη Νάξο.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Οικονόμου ΠαναγιώτηςΛοχίας πεζικού
Παιδώλης ΧρήστοςΣτρατιώτης από τη Χασιά.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Παντελιός Γ.Στρατιώτης. Τραυματίστηκε στην απόβαση στο Κοντάρι
Παντελάκος ΓεώργιοςΣτρατιώτης από τη Λακωνία. Τραυματίστηκε κατά την απόβαση στο Κοντάρι
Πανουτσόπουλος ΑθανάσιοςΛοχαγός, διοικητής 1ου λόχου 7ου Σ.Π.
ΠαπαβασιλείουΠλωτάρχης, κυβερνήτης του "Μυκάλη"
Παπαγεωργίου Ανδρέας
Παπαγεωργίου ΕυάγγελοςΣτρατιώτης,από τη Δρυόπη. Θυσιάστηκε στη μάχη του Αίπους
Παπαγεωργίου ΒασίλειοςΣτρατιώτης από το Φανάρι Θεσσαλίας. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Παπαγιάννης ΘεμιστοκλήςΛοχίας πεζικού
Παπαγιάννης ΛάμπρουΣτρατιώτης από τη Σίφνο. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Παπαδάκης
Παπαδημητρίου ΑντώνιοςΣτρατιώτης. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Παπαδημητρίου ΓεώργιοςΛοχίας πεζικού
Παπαδημητρίου ΔημήτριοςΛοχαγός, διοικητής τάγματος. Υπέγραψε εκ μέρους του ελληνικού σταρτού κατοχής το πρωτόκολλο παράδοσης του τουρκικού στρατού.
Παπάζος ΛάζαροςΣτρατιώτης από τη Σέριφο. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Παπακυριαζής ΓεώργιοςΛοχαγός, διοικητής 1ου τάγματος του 7ου Σ.Π, δυνάμεως 25 αξιωματικών και 850 οπλιτών
Παπακωνσταντίνου Κων/νοςΈφεδρος ανθυπολοχαγός
Παπαναστασίου ΝεόφυτοςΑρχιμανδρίτης του στρατού. Επικεφαλής εθελοντικού σώματος νοτιοχώρων.
Παπανικολάου ΔημήτριοςΣτρατιώτης από Σοφικό Κορινθίας. Τραυματίστηκε στη μάχη των Καρυών
Παπαρρόδου ΚωνσταντίνοςΑντισυνταγματάρχης, γενικός διοικητής των προφυλακών Αγίου Γεωργίου, Δαφνώνα, Παφιλίδος και Λιθίου
Παπαχρυσάνθου Π.Στρατιώτης από τα Μαζέϊκα.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Πατησιώτης ΕμμανούλΣτρατιώτης από την Αμοργό. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Παρασκευάς ΗλίαςΣτρατιώτης από την Κόρινθο. Θυσιάστηκε στη μάχη των Καρυών
Πασαίος ή Χαρβάτης
Παστρικάκης ΙωάννηςΔόκιμος αρχικεκελευστής, 3ετής μαθητής της Σχολής Δοκίμων από την Κρήτη. Θυσιάστηκε στη μάχη του Αίπους
Παυλόπουλος ΔημήτριοςΤαγματάρχης, διοικητής 2ου τάγματος του 19ου Σ.Π
Πέμμας ΙωάννηςΙατρός, επιτελικό στέλεχος του διοικητή στρατού κατοχής Ν. Δελαγραμμάτικα
ΠετρίτηςΔίοπος πεζοναύτης. Μαχητής στο ύψωμα Σελλάδα
Πετρής ΝικόλαοςΠεζοναύτης από το Βόλο. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Πατόκος ΙωάννηςΣτρατιώτης από τον Άγιο Γεώργιο Κορινθίας. Τραυματίστηκε στη μάχη των Καρυών
Πετυχάκης ΙωάννηςΘυσιάστηκε στη μάχη του Αίπους 
Πιπιλής ΣπυρίδωνΣτρατιώτης από τα Μέγαρα. Θυσιάστηκε στη μάχη των Καρυών
Πλαβούτος ΔημήτριοςΣτρατιώτης από τη Χασιά Φυλής. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Πλάτας ΑναστάσιοςΣτρατιώτης. Τραυματίστηκε στη μάχη του Λιθίου
ΠλαστήραςΛοχίας. Έδρασε στην περιοχή της Συκιάδας
Ποθητός ΕμμανουήλΣτρατιώτης από τη Λακωνία Θυσιάστηκε στην απόβαση στο Κοντάρι.
Πολίτης ΑναστάσιοςΣτρατιώτης από την Κέα. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Πολίτης ΙωάννηςΠεζοναύτης από τα Βάτικα Λακωνίας. Θυσιάστηκε στη μάχη του Αίπους
Πολίτης ΚωνσταντίνοςΥποδεκανέας από τη Νάξο. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Πραντούνας ΜιχαήλΛοχαγός, διοικητής 11ου λόχου 7ου συντάγματος
Πολύκαρπος ΙωάννηςΣτρατιώτης από τη Σιάτιστα της Μακεδονίας. Θυσιάστηκε στη μάχη του Αίπους
Πράσσος ΝικόλαοςΣτρατιώτης από την Αμοργό. Τραυματίστηκε στη Μάχη του Αίπους
Πρίντεζης ΠαντελήςΣτρατιώτης.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Ράτσας ΚωνσταντίνοςΣτρατιώτης.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Ρεβίθης ΧρήστοςΛοχίας πεζικού
Ρουγκέρης ΑναστάσιοςΠεζοναύτης από την Κέρκυρα
Ρίτσος ΝικόλαοςΑνθυποπλοίαρχος από τον Πειραιά. Θυσιάστηκε στη μάχη του Αίπους
Ρόζης ΧρήστοςΣτρατιώτης από την Αττική.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Ρούσης ΔημήτριοςΣτρατιώτης. Θυσιάστηκε στη μάχη του Αίπους
Σάββας ΙωάννηςΛοχίας πεζικού
Σακτούρης ΚΚυβερνήτης κανονιοφόρου Δ, ,έφεδρος
Σαμαρτζής ΔημήτριοςΈφεδρος ανθυπολοχαγός
Σαμπάνης ΓεώργιοςΠεζοναύτης από τον Πόρο. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Σαρδέλης Κων/νοςΣτρατιώτης από τη Χασιά.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Σιγάλας ΓεώργιοςΣτρατιώτης από την Ανάφη. Θυσιάστηκε στη μάχη του Αίπους
Σιδέρης ΔημήτριοςΣτρατιώτης από το Κρυεκούκι. Τραυματίστηκε στη μάχη των Καρυών
Σκαλτσογιάννης ΙωάννηςΑνθυπολοχαγός, αξιωματικός 34 λόχου ευζώνων
Σκανδάλης ΟδυσσέαςΠεζοναύτης από την Άνδρο. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Σκαρίδης ΒασίλειοςΣτρατιώτης από το Φανάρι Θεσσαλίας. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Σκιαδάς ΖαχαρίαςΣτρατιώτης από την Πάρο. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Σκλάβενας ΙωάννηςΣτρατιώτης από τη Σέριφο.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Σκληθριώτης ΆγγελοςΠεζοναύτης από την Ύδρα. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Σκόνδρας ΑθανάσιοςΛοχίας πεζικού
Σιγαλός ΝικόλαοςΣτρατιώτης από την Αθήνα. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Σοφιανός ΓεώργιοςΣτρατιώτης από τον Άσσο Κορίνθου. Τραυματίστηκε στη μάχη των Καρυών
Σταθάκης ΛεωνίδαςΣτρατιώτης από την Κρήτη. Τραυματίστηκε σε μάχη στην περιοχή των Καρυών
Στάθης ΙωάννηςΣτρατιώτης από την Κορώνη. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Στάμου Χρ.Στρατιώτης από την Κρωπία. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Σταύρος ΕμμανουήλΣτρατιώτης από την Ύδρα. Τραυματίστηκε στη μάχη στο Λιθί
ΣτέφοςΥπολοχαγός, διοικητής λυόμενης ορειβατικής πυροβολαρχίας συστήματος Κρούπ
Στάϊκος ΒασίλειοςΔεκανέας από την Αθήνα. Θυσιάστηκε στη μάχη του Αίπους
Σταρίδας ΙωάννηςΑνθυπασπιστής, επικεφαλής εθελοντικού σώματος Καρδαμύλων
Στεφάνου ΣπυρίδωνΔεκανέας από την Αθήνα. Τραυματίστηκε κατά την απόβαση στο Κοντάρι
Στειγάκης ΚωνσταντίνοςΣτρατιώτης από την Κρήτη. Τραυματίστηκε σε μάχη στην περιοχή των Καρυών
Συνοδινός ΔημήτριοςΣτρατιώτης.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Στυλιανομανωλάκης Ανδρέας
Στυλιανόπουλος ΓεώργιοςΥπολοχαγός, διοικητής 14ου λόχου 7ου Σ.Π.
Σχίζας ΔημήτριοςΕπιλοχίας πεζικού
Σωτηριάδης ΗρακλήςΠεζοναύτης από τον Πειραιά. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Ταβλάς ΠαναγιώτηςΣτρατιώτης από το Αίγιο.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Τζαβέλλας ΛάμπροςΑνθυπολοχαγός, αξιωματικός 34ου λόχου ευζώνων. Πήρε μέρος στην κατάληψη του Αίπους
Τζανάτος ΙωάννηςΠεζοναύτης από την Ιθάκη. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Τσαγκαράκης ΓεώργιοςΣτρατιώτης από την Κορινθία.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Τσακανιάτης ΠαναγιώτηςΣτρατιώτης από την Αθήνα. Τραυματίστηκε σε μάχη στην περιοχή των Καρυών
Τσιγκούνης Αλέξ.Λοχίας πεζικού
Τούλτσας ΔημήτριοςΠεζοναύτης από τη Χαλκίδα. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Τουμπανιάρης ΝικόλαοςΣτρατιώτης από την Τραγέα. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Τριβέλης Κων/νοςΣτρατιώτης. Θυσιάστηκε στη μάχη του Αίπους
Τρύφος ΣτέφανοςΑνθυπολοχαγός. Αντιπρόσωπος του στρατού στις διαπραγματεύσεις παράδοσης της Χίου, επιτελικός αξ/κός 2ου τάγματος 1ου Σ.Π
Τσαβάρας ΑθανάσιοςΣτρατιώτης το Βέλο Κορίνθου. Τραυματίστηκε στη μάχη των Καρυών
Τσερώνης ΑνδρέαςΑνθυπολοχαγός, τάγματος Μανουσάκη
Τσίνης Μιχ.χΕπιλοχίας πεζικού
Τσιρτσίρης ΙωάννηςΛοχίας πεζικού
Τσουκαλάς ΛυκούργοςΠλωτάρχης, κυβερνήτης του "Μακεδονία"
Τσώκος ΝικόλαοςΣτρατιώτης από την Ελευσίνα. Τραυματίστηκε στη μάχη των Καρυών
Τσουρντός ΑλέξανδροςΣτρατιώτης από τη Λακωνία.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Φαληρέας ΓρηγόριοςΥπολοχαγός
Φουντής ΗλίαςΣτρατιώτης από την Ίο. Θυσιάστηκε στη μάχη του Αίπους
Φόρος ΑνδρέαςΈφεδρος ανθυπολοχαγός
Φραγκιάς ΓρηγόριοςΠεζοναύτης από τις Σπέτσες. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Φωκάς ΓεώργιοςΑνθυπασπιστής
Φωστέρης ΜιχαήλΣτρατιώτης από τη Σύρο. Τραυματίστηκε στη μάχη των Καρυών
Χαλκιάς ΙωάννηςΣτρατιώτης.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Χαμηλοθώρης ΣταύροςΣτρατιώτης από τη Νάξο. Θυσιάστηκε στη μάχη των Καρυών
Χανιώτης ΓεώργιοςΣτρατιώτης από την Πάρο. Θυσιάστηκε στη μάχη του Αίπους
Χανιώτης ΔημήτριοςΣτρατιώτης από την Πάρο.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Χατζάκης ΓεώργιοςΛοχίας πεζικού
Χασιώτης ΑργύριοςΣτρατιώτης.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Χασιώτης ΝικόλαοςΣτρατιώτης από την Κρωπία. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Χερουβείμ ΝικόλαοςΣτρατιώτης από τη Νάουσα. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Χαρούτζος ΙωάννηςΠεζοναύτης από τις Σπέτσες. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Χούντας ΙωάννηςΣτρατιώτης από την Κρωπία. Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Χατζηκυριάκος Υποπλοίαρχος (κατόπιν Ναύαρχος), επικεφαλής αγήματος διαπραγματεύσεων.
Χριστόπουλος ΑλέξιοςΣτρατιώτης.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους
Χριστοδούλου ΒασίλειοςΑνθυπασπιστής
Χριστοφίδης ΙωάννηςΣτρατιώτης από την Αθήνα.Τραυματίστηκε στη μάχη του Αίπους αλλά δεν δέχθηκε να μεταφερθεί στο νοσοκομείο.
Χρύσης Κλέαρχος
Χρυσολωράς ΙωάννηςΣτρατιώτης από την Αθήνα. Θυσιάστηκε κατά την απόβαση στο Κοντάρι.
Χωρέμης Ι. ΓεώργιοςΕθελοντής δεκανέας μηχανικού
https://aipos.wikispaces.com/%CE%9F%CE%B9+%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B9%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%AF
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Η ΑΤΥΧΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΧΙΟΥ"
Related Posts with Thumbnails