Αχμέτ Νταβούτογλου «Το Ισραήλ, θα εξαφανιστεί ως κράτος».

Ο φιλο-ισραηλινός, ο οποίος κρύβεται πίσω από τον Τούρκο υπουργό εξωτερικών Νταβούτογλου  ΤΕΛΙΚΑ ΟΙ ΣΙΩΝΙΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ!!!

Του Δημήτρη Μπεκιάρη
- Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου, ο οποίος από σήμερα πραγματοποιεί τριήμερη επίσκεψη στην Ελλάδα, είναι ο εμπνευστής του νέο – οθωμανικού δόγματος της τουρκικής διπλωματίας και ένας από τους εκφραστές της σύγκρουσης συμφερόντων στην ανατολική μεσόγειο.
 Τον Νοέμβριο του 2010 η Ισραηλινή εφημερίδα Maariv δημοσίευε άρθρο με τίτλο μία φράση, η οποία αποδιδόταν στον Κίσινγκερ της τουρκικής διπλωματίας: «Το Ισραήλ, θα εξαφανιστεί ως κράτος».
 Όμως, ελάχιστοι γνωρίζουν ότι πίσω από τον Αχμέτ Νταβούτογλου, βρίσκεται ένας διανοούμενος, ο οποίος, τουλάχιστον μέχρι πολύ πρόσφατα έχαιρε της εκτίμησης της Ουάσιγκτον, του Τελ Αβίβ και του πανίσχυρου εβραϊκού λόμπι.
Ο λόγος για τον ο Sedat Laciner, ο οποίος είναι Τούρκος ακαδημαϊκός, που ειδικεύεται σε θέματα Μέσης Ανατολής, και συμπεριλαμβάνεται στη λίστα με τους μεγαλύτερους νέους διανοούμενους στον κόσμο σύμφωνα με το World Economic Forum, αφού το 2006 χαρακτηρίστηκε Young Global Leader.
Ο Sedat Laciner σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Άγκυρας, καθώς και το Πανεπιστήμιο του Σέφιλντ, όπου τιμήθηκε με ένα μεταπτυχιακό στη Διεθνή Πολιτική (με διάκριση), και στο King s College του Λονδίνου, όπου και απέκτησε το διδακτορικό του και είναι επικεφαλής ενός πανίσχυρου think tank στην Τουρκία, του International Strategic Research Organization (U.S.A.K). To U.S.A.K. αποτελεί σημείο αναφοράς για την τουρκική εξωτερική πολιτική και θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι λειτουργεί ως καθοδηγητικό όργανο για την άσκηση της τουρκικής διπλωματίας.
Στο International Strategic Research Organization συμμετέχουν τόσο ο Τούρκος πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν, όσο και ο υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου.
 Ο Laciner, ο οποίος γεννήθηκε στο Kirikkale της Τουρκίας το 1972, είναι συνεργάτης του τουρκικού TRT, της τουρκικής τηλεόρασης και ραδιοφωνικών σταθμών και έχει γράψει πληθώρα άρθρων και βιβλίων.
Υπέρ των καλών σχέσεων με το Ισραήλ
Λίγους μήνες μετά από τα γεγονότα στα «Mavi Marmara», δηλαδή από την έφοδο των Ισραηλινών στρατιωτών στο τουρκικό πλοίο το οποίο συμμετείχε στον «Στολίσκο της Ελευθερίας» και είχε ως προορισμό τη Γάζα, τον Οκτώβριο του 2010 ο Sedat Laciner, παρά τη διαπιστωμένη σφοδρή σύγκρουση Ισραήλ και Τουρκίας σε συνέντευξη που παραχωρούσε στο περιοδικό «Turkish Weekly» - το οποίο διασυνδέεται (επί της ουσίας είναι όργανο) με το U.S.A.K. και στο οποίο αρθρογραφεί πολύ συχνά ο Laciner - και στους Gizem Yeldan και Seline Rida εμφανιζόταν ως υπέρμαχος της βελτίωσης των τουρκο – ισραηλινών σχέσεων και κυρίως ως υπέρμαχος της αναγκαιότητας των καλών σχέσεων Τουρκίας – Ισραήλ.

Μάλιστα εξηγούσε την στρατηγικού χαρακτήρα προσέγγιση Άγκυρας και Τελ Αβίβ κυρίως στον στρατιωτικό τομέα, ενώ αναφερόταν στις προσπάθειες που έχουν καταβάλλει τόσο ο πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν, όσο και ο πρόεδρος της Τουρκίας Αμπντουλαχ Γκιούλ για την βελτίωση των σχέσεων της Τουρκίας με το Ισραήλ. Ο Laciner εξηγούσε ότι αν και το 2002 την χρονολογία δηλαδή της ανόδου του AKP (Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) στην εξουσία, στο εσωτερικό της Τουρκίας είχαν εκφραστεί φόβοι ότι το ενδεχόμενο της σύσφιγξης των σχέσεων με τον Αραβικό κόσμο και την Παλαιστίνη θα οδηγούσαν σε σύγκρουση με το Ισραήλ, τελικά οι φόβοι αυτοί δεν ήταν ρεαλιστικοί. Βέβαια σήμερα η πραγματικότητα διαψεύδει τον Sedat Laciner, έστω και αν ο ίδιος σε εκείνη τη συνέντευξη που παραχωρούσε υπενθύμιζε ότι σε ομιλία του στο U.S.A.K. το 2005 ο Ισραηλινός πρέσβης ανέφερε ότι οι τουρκο – ισραηλινές σχέσεις βρίσκονται στο αποκορύφωμά τους, όταν ο όγκος των οικονομικών σχέσεων, των επενδύσεων και του εμπορίου, ανάμεσα στις δύο χώρες ξεπερνούσε τα 10 δισ. δολάρια. Μάλιστα υπενθύμιζε και το περιεχόμενο ενός άρθρου των New York Times με τίτλο «Τουρκία, η στενότερη μουσουλμανική σύμμαχος του Ισραήλ…».

Ωστόσο στην ίδια συνέντευξη ο Sedat Laciner, ασκούσε κριτική στο Ισραηλινό κράτος, για τα γεγονότα στο «Mavi Marmara», αλλά ταυτόχρονα επισήμαινε ότι στην παρούσα συγκυρία δεν υφίσταται στο Ισραήλ, επί της ουσίας, ενιαία αντίληψη, για την εξωτερική πολιτική, σημειώνοντας ότι ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου είχε δηλώσει ότι ο υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ Άβιγκντορ Λίμπερμαν δεν εκπροσωπεί τη χώρα του (!). Ο Laciner έκανε λόγο για διχασμένη κυβέρνηση συνασπισμού στο Ισραήλ και για ανθρώπους στο Τελ Αβίβ, οι οποίοι δεν θέλουν τη βελτίωση των σχέσεων με την Άγκυρα. Επίσης κατηγόρησε και κάποιους «αντι – Τούρκους» Αμερικανούς πολιτικούς ότι έχουν δημιουργήσει συμμαχία με τμήματα του εβραϊκού λόμπι και έχουν ξεκινήσει εκστρατεία κατά της Τουρκίας, μέσω της οποίας συκοφαντούν τη χώρα. Ο ίδιος αντιμετωπίζει αυτή τη διαδικασία, ως εμπόδιο για τη βελτίωση των σχέσεων. Ωστόσο σε εκείνη τη συνέντευξη ο Laciner κατέληγε ότι ως χώρες το Ισραήλ και η Τουρκία, χρειάζονται η μία την άλλη.
Στροφή
Σήμερα, λίγους μήνες μετά από εκείνη τη συνέντευξή του στο περιοδικό «Turkish Weekly», ο Sedat Laciner έχει τροποποιήσει τη στάση του και βρίσκεται πολύ πιο κοντά στα νέο – οθωμανικά στερεότυπα της σύγχρονης τουρκικής διπλωματίας. Πρόσφατα ο ίδιος ανέφερε ότι η οριοθέτηση ΑΟΖ ανάμεσα στην Κύπρο και στο Ισραήλ παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο για την σε ότι έχει να κάνει με την τουρκοκυπριακή πλευρά και με το Λίβανο, ενώ πραγματοποίησε στροφή υπέρ της Χεζμπολάχ.

Μόλις πριν από μερικές ημέρες, στις 22 Φεβρουαρίου 2011 το περιοδικό «Turkish Weekly» δημοσίευσε μελέτη με τίτλο «Water and Sea Law Studies Desk & Fellow ofthe USAK Centre for International Law Studies» (Καθορισμός της Θάλασσας του Αιγαίου). Επικεφαλής της συγκεκριμένης μελέτης φαίνεται ο dr. Yucel Acer. Σύμφωνα με αυτή τη μελέτη «μόνο πρόβλημα είναι ο καθορισμός της υφαλοκρηπίδας. Ο καθορισμός των χωρικών υδάτων ανάμεσα στην Τουρκία και την Ελλάδα είναι θεωρητικό ζήτημα και δεν προκαλεί προφανή σύγκρουση. Παρομοίως, δεν υφίσταται διαμάχη για τον ορισμό Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, καθώς ουδεμία από τις δύο χώρες την έχει διακηρύξει στο Αιγαίο. Επειδή, είναι φανερό πως όταν τα δύο κράτη καθορίσουν ΑΟΖ, θα δημιουργηθεί διαμάχη παρόμοια με εκείνη της υφαλοκρηπίδας».

Όμως, η συγκεκριμένη μελέτη αναφέρει και άλλα ενδιαφέροντα, τα οποία όπως μπορεί εύκολα κανείς να καταλάβει συνδέονται άμεσα, τελικά, με τις «αβλαβείς διελεύσεις» τουρκικών πλεούμενων στο Αιγαίο, ακόμη και ανοικτά της Αττικής: «Ανάμεσα στις ακτογραμμές που θα πρέπει να εξεταστούν είναι και η Χερσόνησος του Λαυρίου που είναι ακριβώς απέναντι στις τουρκικές ακτές και από εκεί θα πρέπει να υπολογιστεί ο καθορισμός της μέσης γραμμής».

Η μελέτη σημειώνει ότι τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα και προσθέτει ότι «το Κεντρικό Αιγαίο αντιπροσωπεύει μια εύκολη γεωγραφική περιοχή για καθορισμό της “μέσης γραμμής” μια και οι ακτές Ελλάδας και Τουρκίας είναι απέναντι».

Επίσης αναφέρει και τα εξής: ««Με δεδομένη αυτή την κατάσταση, η Τουρκία δεν πρόκειται να έχει κάποια σημαντική υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ σ’ ολόκληρο το Αιγαίο. Και υπάρχουν δύο λόγοι γι αυτό.

Πρώτο, αυτά τα ελληνικά νησιά βρίσκονται πολύ κοντά στη “μέση γραμμή” ανάμεσα στις δύο ηπειρωτικές περιοχές των δύο χωρών και έτσι μειώνουν κατά πολύ τόσο την τουρκική υφαλοκρηπίδα, όσο και την ΑΟΖ που θα είχαν οι δύο χώρες χωρίς να υπολογιστούν τα νησιά. Δεύτερο, όλα αυτά τα νησιά έχουν δικά τους χωρικά ύδατα, που ήδη περιορίζει την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ της Τουρκίας.

Έτσι λοιπόν, για να φτάσουμε σε ισόποσο αποτέλεσμα, δεν υπάρχει άλλη λύση παρά να αγνοήσουμε όλα αυτά τα ελληνικά νησιά».
http://greeknation.blogspot.com/2011/03/blog-post_9183.html#more

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Αχμέτ Νταβούτογλου «Το Ισραήλ, θα εξαφανιστεί ως κράτος»."

Έλληνες επιστήμονες κοντά στην ανατροπή της Θεωρίας της Σχετικότητας!

Μία απόκλιση τεσσάρων λεπτών στο ταξίδι των φωτονίων υψηλής και χαμηλότερης ενέργειας από το γαλαξία Markarian 501 που κατέγραψε τον περασμένο μήνα στο Λας Πάλμας το τηλεσκόπιο ακτινών γάμμα MAGIC, μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω στο χώρο της κοσμογονίας.

Οι Δημήτρης Νανόπουλος και Νικόλαος Μαυρόματος, στην ομάδα των οποίων συγκαταλέγεται και ο Βρετανός John Ellis, είχαν ανακαλύψει προ δεκαετίας ότι η ταχύτητα του φωτός την οποία ο Αϊνστάιν θεώρησε ως σταθερή, για να αναπτύξει τη Θεωρία της Σχετικότητας, δεν είναι και τόσο σταθερή. Οι επιστήμονες παρατήρησαν ότι η ταχύτητα του φωτός εξαρτάται από τη συχνότητα. Συγκεκριμένα, οι χρόνοι άφιξης στη Γη των φωτονίων υψηλότερης συχνότητας θα πρέπει να είναι μεγαλύτεροι από αυτούς των φωτονίων χαμηλότερης συχνότητας, αναφέρει δημοσίευμα της Καθημερινής.

Έτσι, αν όλα τα παραπάνω επιβεβαιωθούν «οδεύουμε ολοταχώς προς διάφορες ανατροπές», επισημαίνει ο καθηγητής Δημήτρης Νανόπουλος μιλώντας στην Καθημερινή. «Και η βασικότερη από αυτές αφορά τη θεωρία της Σχετικότητας», σημειώνει.

Ο καθηγητής Νανόπουλος προς το παρόν είναι συγκρατημένος, αναμένοντας και τις καινούριες μετρήσεις। Ωστόσο, δεν κρύβει την αισιοδοξία του αφού η εγκυρότητα των μετρήσεων του MAGIC δεν έχουν αμφισβητηθεί από κανέναν επιστήμονα έως τώρα. «Εάν οι τιμές που δίνει το τηλεσκόπιο είναι πραγματικές, τότε μιλάμε για μια επιστημονική ανακάλυψη Βραβείου Νόμπελ» επεσήμανε ο αστροφυσικός του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης Subir Sarkar σε δημοσίευμα του περιοδικού New Scientist.
http://www.diodos.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Έλληνες επιστήμονες κοντά στην ανατροπή της Θεωρίας της Σχετικότητας!"

9 Μαρτίου του 1855.Θάνατος του ήρωος της Επαναστάσεως Κίτσου Τζαβέλλα

Ο Κίτσος Τζαβέλλας γεννήθηκε στο Σούλι με την αυγή του 19ου αιώνα (1800).

 Ήταν δευτερότοκος γιος του φημισμένου καπετάνιου Φώτου Τζαβέλλα ο οποίος μαζί με την "φάρα" του (με τον όρο φάρα οι Σουλιώτες όριζαν μια διευρυμένη έννοια της οικογένειας που περιελάμβανε θείους, παππούδες, ανίψια, ξαδέρφια κτλ) αλλά και με άλλες ονομαστές φάρες όπως αυτή των Μποτσαραίων αντιστάθηκε σθεναρά επί δεκαετίες στις συνεχόμενες επιθέσεις του Αλί πασά των Ιωαννίνων και κράτησε μακριά τους Τούρκους από το Σούλι (το οποίο ήταν ένα σύμπλεγμα από χωριά ουσιαστικά μια συμπολιτεία της τάξης των 10 με 12 χιλιάδων ανθρώπων).

Το 1803 όμως ο Αλί πασάς κατόρθωσε να γονατίσει με αποκλεισμό και συνεχόμενη πολιορκία το Σούλι με αποτέλεσμα οι περήφανοι Σουλιώτες να αναγκαστούν να συνθηκολογήσουν.
 Η συνθήκη μεταξύ άλλων όριζε ότι θα έπρεπε να εγκαταλείψουν τα χωριά τους. Έτσι χωρίστηκαν σε τρεις φάλαγγες και άρχισαν την εκκένωση των σουλιώτικων βουνών.
Η μια από αυτές της ομάδες είχε ως αρχηγό τον Φώτο Τζαβέλλα ο οποίος κατόρθωσε να φτάσει στην Πάργα και από εκεί απέναντι στο τότε γαλλοκρατούμενο νησί της Κέρκυρας.

Εκεί πέρασε τη νιότη του ο Κίτσος Τζαβέλλας μέχρι το 1820 όταν σε ηλικία σχεδόν είκοσι ετών επέστρεψε στο Σούλι.
Ο πάλαι ποτέ εχθρός Αλί πασάς ήταν πλέον σύμμαχος στον αγώνα εναντίον των σουλτανικών στρατευμάτων. Σε περίπτωση νίκης, οι Σουλιώτες θα κέρδιζαν και πάλι σύμφωνα με την υπόσχεση του πασά τα χωριά τους. Ωστόσο ο Αλί ηττήθηκε και οι Σουλιώτες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν και πάλι τα χωριά τους - αυτή την φορά οριστικά.
Τότε ο Κίτσος Τζαβελλας πέρασε απέναντι στην Ιταλία όπου ήρθε σε συνεννόηση με τον περίφημο "κύκλο της Πίζας" προκειμένου να πάρει πληροφορίες για την επερχόμενη επανάσταση.

Το ξέσπασμα της επανάστασης τον βρίσκει στο Σούλι να πολεμάει τα σουλτανικά στρατεύματα. Μετά την ήττα του Αλί κατεβαίνει στο Αιτωλικό όπου είχαν συγκεντρωθεί αρκετοί Σουλιώτες.Συμμετέχει ενεργά στην πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου και κατορθώνει να αποκρούσει τους Τούρκους από την πόλη ενώ πολεμάει και στην μάχη του Κεφαλόβρυσου όπου σκοτώνεται ο έτερος Σουλιώτης αρχηγός Μάρκος Μπότσαρης.
Όταν μετά από λίγο θα σκοτωθεί και ο αδερφός του πατέρα του Ζυγούρης Τζαβέλλας, ο Κίτσος θα καταστεί μοναδικός και αδιαμφισβήτητος αρχηγός των Σουλιωτών.

Το 1824 βοηθάει τον Γεώργιο Καραϊσκάκη (με τον οποίο είχαν έρθει σε προστριβές στο παρελθόν) τη μάχη της Άμπλιανης ενώ τον Ιούνιο του 1825 κατορθώνει να σπάσει τον κλοιό του Κιουταχή να να μπει μέσα στην πολιορκημένη πόλη του Μεσολογγίου. Τον Απρίλη του επόμενου έτους κατορθώνει κατά την ιστορική έξοδο των κατοίκων της πόλης να σώσει 1.300 μάχιμους άνδρες τους οποίους και πήγε στην Άμφισσα. Μετά την πτώση του Μεσολογγίου συνέχισε να πολεμάει παίρνοντας μέρος στις μάχες των Αθηνών και την συντριβή στον Ανάλατο. Μάλιστα μετά τον χαμό του Καραϊσκάκη στο Φάληρο του δόθηκε προσωρινά η αρχιστρατηγία.

Με τον ερχομό του Καποδίστρια διορίστηκε από το Κυβερνήτη χιλίαρχος και του ανατέθηκε να καθαρίσει την Ελλάδα από τα υπολείμματα των οθωμανικών στρατευμάτων. Τάχθηκε ανοιχτά με την πλευρά του Κυβερνήτη και του Κολοκοτρώνη και μετά την δολοφονία του Καποδίστρια κυνηγήθηκε από την Αντιβασιλεία και φυλακίστηκε μαζί με τον Πλαπούτα και τον Γέρο του Μοριά. Ο Όθωνας μετέπειτα προσπάθησε να τον προσεταιριστεί διορίζοντας τον πρώτα αντιστράτηγο και έπειτα υπασπιστή του. Το 1844 διορίστηκε υπουργός Στρατιωτικών στην κυβέρνηση του Κωλέττη και τρία χρόνια μετά διετέλεσε και Πρωθυπουργός.

Λίγο πριν την δύση της ζωής του πρόλαβε να επισκεφτεί και πάλι τα λημέρια του στην Ήπειρο ως γενικός συντονιστής του απελευθερωτικού κινήματος που ξέσπασε στην περιοχή το 1854. Μετά την αποτυχία του εγχειρήματος επέστρεψε πίσω στην Αθήνα όπου και πέθανε στις 9 Μαρτίου του 1855.

http://somewherebackingreece.blogspot.com

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "9 Μαρτίου του 1855.Θάνατος του ήρωος της Επαναστάσεως Κίτσου Τζαβέλλα"

Η εξωτερική μας πολιτική.

Το Κόμμα του Πολέμου του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη*
Η εξωτερική μας πολιτική εδώ και χρόνια είναι σουρρεαλιστική.
 Βασίζεται σε νεφελώματα τα οποία έχουν ως προϋποθέσεις άλλα νεφελώματα, όπως την παγκόσμια αδερφοσύνη και το ότι συνορεύουμε με το Λουξεμβούργο και την Δανία.
 Η παγκόσμια αδερφοσύνη, δυστυχώς δεν υπάρχει και χλωμό το βλέπω να ‘ρθει. Συνορεύουμε δε με την Τουρκία, η οποία, παρά τις εμβριθείς αναλύσεις του «Βήματος» ή της «Καθημερινής», δεν είναι ένα μεγάλο Βέλγιο, που έκανε περιτομή.
Όταν βλέπετε σε αναλύσεις εξωτερικής πολιτικής ηθικοπλαστικούς και συναισθηματικούς όρους, να είσαστε καχύποπτοι. Όταν ακούτε ότι η Τουρκία αίφνης μας αγάπησε, και θέλει το καλό μας, διπλοκλειδώστε και κοιτάξτε καλά από τις γρίλιες τι θα ‘ρθει.
Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να φέρουμε την συζήτηση για την εξωτερική πολιτική και την ασφάλεια της Ελλάδας στο πεδίο του ρεαλισμού. Και πρώτ’ απ’ όλα, πριν διαβάσουμε Ιστορία, να δούμε το χάρτη.
Ας απαντήσουμε πρώτα στο ερώτημα αν υπάρχει τουρκική απειλή.
Τα υλικά γεφυροποιϊας που πήρε πρόσφατα η Τουρκία και της είναι χρήσιμα στον Έβρο, τι τα θέλει;
Τι σκοπούς έχει η συνεχής και παράνομη αποσχιστική δράση του τουρκικού Προξενείου στην Κομοτηνή;
Για ποιον λόγο εξακολουθεί να ισχύει η πιο επίσημη απειλή κράτους προς κράτος, το casus belli;
Για ποιον λόγο η Τουρκίας δημιουργεί στρατιά μεταγωγικών ελικοπτέρων που της επιτρέπει την σε λίγα λεπτά μεταφορά μεγάλων σχηματισμών σε ελληνικά νησιά;

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Η εξωτερική μας πολιτική."

Η ΠΡΩΤΗ ΜΑΖΙΚΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΑΜΑΧΩΝ ΣΤΟ ΚΟΝΤΑΜΑΡΙ ΧΑΝΙΩΝ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΗ ΕΡΩΠΗ

Το THESPROTIA-NEWS σας παρουσιάζει το Φωτογραφικό ντοκουμέντο της σφαγής

• 

Την επόμενη μέρα μετά την τελική επικράτηση των δυνάμεων του Άξονα στη Μάχη της Κρήτης, οι στρατιώτες της ναζιστικής Γερμανίας προχωρούν, για αντίποινα στην πρωτοφανή αντίσταση που αντιμετώπισαν από τις δυνάμεις Ελλήνων και Συμμάχων, στην εκτέλεση όλων των ανδρών του χωριού Κοντομαρί Χανίων.

Η Μάχη της Κρήτης υπήρξε ανελέητη και καταστροφική για τους Γερμανούς, οι οποίοι είχαν βαριές απώλειες, με σημαντικότερη συνέπεια την αχρήστευση ενός σημαντικού όπλου της ναζιστικής πολεμικής μηχανής: τους αλεξιπτωτιστές, οι οποίοι αν και είχαν παίξει καθοριστικό ρόλο στην ναζιστική επιτυχία στην ευρωπαϊκή ήπειρο, στη μάχη της Κρήτης είχαν τέτοιες απώλειες που πλέον δεν ξαναχρησιμοποιήθηκε σε τέτοιο βαθμό μέχρι το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι Γερμανοί αποφάσισαν σκληρά αντίποινα στον τοπικό πληθυσμό και από την επομένη της λήξης της μάχης, επιδόθηκαν στην φρικιαστική εκδίκησή τους.
Την επομένη της ήττας των Ελλήνων και Συμμάχων, μια μονάδα αλεξιπτωτιστών υπό τον υπολοχαγό Horst Trebes, ως αντίποινα κατά του λαού που προέβαλλε λυσσαλέα αντίσταση με αποτέλεσμα οι Γερμανοί, αν και νικητές να έχουν περισσότερες απώλειες από τους ηττημένους, εισέβαλλαν στο χωριό Κοντομαρί. Μετά το τέλος του Πολέμου ειπώθηκε πως την εντολή για τη σφαγή έδωσε ο στρατηγός Kurt Student ο οποίος αποκάλυψε στη δίκη της Νυρεμβέργης ότι διατάχθηκε από τον ίδιο τον Hermann Goring, τον επικεφαλής της γερμανικής αεροπορίας.

Οι ναζιστικές δυνάμεις συγκέντρωσαν όλους τους κατοίκους, συνέλαβαν 25 άνδρες, ηλικίας από 18 έως 50 ετών και τους εκτέλεσαν εν ψυχρώ, αφήνοντας να ζήσουν μονάχα οι ηλικιωμένοι. Την επόμενη μέρα, οι ναζιστικές δυνάμεις προχώρησαν σε ακόμα ένα έγκλημα πολέμου: το Ολοκαύτωμα της Καντάνου. Οι Γερμανοί εκτέλεσαν τους περίπου 180 κατοίκους του χωριού, έσφαξαν ακόμα και τα ζώα τους ενώ πυρπόλησαν όλα τα σπίτια.

Το έγκλημα πολέμου στο Κοντομάρι κατέγραψε με το φωτογραφικό φακό του ο Γερμανός υπολοχαγός Franz-Peter Weixler, ο οποίος υπηρετούσε ως ανταποκριτής προπαγάνδας για τη Wehrmacht - αργότερα το ίδιο έτος απομακρύνθηκε από τη θέση του για «πολιτικούς λόγους» και μάλιστα κατηγορήθηκε για εσχάτη προδοσία, λόγω διαρροής των συγκεκριμένων φωτογραφιών.

Ο επικεφαλής της μονάδας των εκτελεστών - αλεξιπτωτιστών Horst Trebes τιμήθηκε με τον Σταυρό του Ιππότη του ναζιστικού καθεστώτος για την επιχείρηση στην Κρήτη. Σκοτώθηκε το 1944 σε πολεμική επιχείρηση στη Νορμανδία. Η Ελλάδα, μετά το τέλος του πολέμου ζήτησε από τη Βρετανία την έκδοση του στρατηγού Kurt Student, αλλά εισέπραξε άρνηση. Ο Student δικάστηκε από τους Βρετανούς για κακομεταχείριση κρατουμένων και δολοφονία αιχμαλώτων στην Κρήτη και κρίθηκε ένοχος για 3 από τις 8 κατηγορίες. Καταδικάστηκε σε φυλάκιση 5 ετών αλλά απελευθερώθηκε το 1948 για «ιατρικούς λόγους». Δεν δικάστηκε ποτέ για εγκλήματα κατά αμάχων.

• 
  

• 
• 
• 
• 
  
• 
• 
• 
• 
• 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Η ΠΡΩΤΗ ΜΑΖΙΚΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΑΜΑΧΩΝ ΣΤΟ ΚΟΝΤΑΜΑΡΙ ΧΑΝΙΩΝ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΗ ΕΡΩΠΗ"

Σπάνια αρχαιολογικά ευρήματα στην έκθεση «Οι Αρχαίοι Έλληνες στην Κροατία»

Ο Κροάτης Αποξυόμενος

Φιλοξενείται στο Μουσείο της Πόλης της Λιουμπλιάνας.
«Οι Αρχαίοι Έλληνες στην Κροατία», έκθεση με αρχαιολογικά ευρήματα που μαρτυρούν τον ελληνικό αποικισμό στην Κροατία, φιλοξενείται, από χθες, στο Μουσείο της Πόλης της Λιουμπλιάνας.



Για τις ανάγκες της έκθεσης μεταφέρθηκε στη σλοβενική πρωτεύουσα, κάτω από αυστηρά μέτρα ασφαλείας και προστασίας, ο Κροάτης Αποξυόμενος, το παγκοσμίως γνωστό χάλκινο άγαλμα που είναι πιο κοντά στο πρωτότυπο του Λυσσίππου (4ος αι. π.Χ.).
Το χάλκινο άγαλμα αθλητή, ύψους 192 εκατοστών, ανασύρθηκε από το βυθό της θάλασσας μεταξύ της νησίδας Βέλε Οριούλε και του νησιού Λόσινι το 1998. Είναι το μεγαλύτερο χάλκινο άγαλμα που βρέθηκε μέχρι σήμερα στην ανατολική ακτή της Αδριατικής Θάλασσας.

Ο χάλκινος Αποξυόμενος αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα δείγματα αρχαίας ελληνικής γλυπτικής κι ένα από τα σπουδαιότερα αρχαιολογικά ευρήματα της Κροατίας. Απεικονίζει έναν Έλληνα αθλητή στο τέλος ενός αγώνα να αποξέει το σώμα του με τη στλεγγίδα, ένα εργαλείο που χρησίμευε στην απομάκρυνση του ελαίου, με το οποίο αλείφονταν οι αθλητές. Το άγαλμα έχει μεταφερθεί μία μόνο φορά, στη Φλωρεντία.
Στη συλλογή, που παρουσιάζεται στη Λιουμπλιάνα, περιλαμβάνονται 266 εκθέματα, όπως η χάλκινη κεφαλή της θεάς Αρτέμιδος,

Η έκθεση είναι χωρισμένη σε δύο τμήματα. Το πρώτο προβάλλει ένα χρονολογικό χάρτη του ελληνικού αποικισμού και περιλαμβάνει τεχνουργήματα που συνδέονται με τη θάλασσα- αμφορείς και άγκυρες- την ελληνική παρουσία στις ακτές της Αδριατικής, στα νησιά Βις (Ίσσα), Κορτσούλα (Κόρκυρα Μέλαινα) και Χβαρ (Φάρος). Το δεύτερο τμήμα της έκθεσης είναι αφιερωμένο στην αντίληψη των Αρχαίων Ελλήνων για τη μεταθανάτια ζωή και παρουσιάζονται εκθέματα που βρέθηκαν σε τάφους και εκθέματα που συνδέονται με τη μυθολογία, τη θρησκεία και τις τέχνες.

Η Γιασμίνκα Πρόκλετσκι Στόσιτς, έφορος των Ανακτόρων Κλόβιτς, όπου για πρώτη φορά διοργανώθηκε η έκθεση, δήλωσε ότι αν και δεν μεταφέρθηκαν όλα τα εκθέματα στο Μουσείο της Πόλης της Λιουμπλιάνας, επελέγησαν τα ωραιότερα για να συνθέσουν την έκθεση.

Ο διευθυντής των Μουσείων και των Γκαλερί της Πόλης της Λιουμπλιάνας, Μπλαζ Πέρσιν, τόνισε ότι η έκθεση είναι εξαιρετική, λόγω και της ευαίσθητης φύσης των έργων τέχνης.
Την έκθεση, που τελεί υπό την αιγίδα των υπουργείων Πολιτισμού της Κροατίας και της Σλοβενίας, εγκαινίασαν χθες οι αρμόδιοι υπουργοί των δύο χωρών, Γιάσεν Μέσιτς και Μάιντα Σίρτσα.

Ο κ. Μέσιτς στην ομιλία του υπογράμμισε τη σημασία της έκθεσης, επειδή, όπως τόνισε, η τέχνη των Αρχαίων Ελλήνων αποτελεί παγκόσμια κληρονομιά, αν και η συγκεκριμένη συλλογή συνδέεται με περιορισμένη χρονικά περίοδο και με μία περιοχή.
Είναι σημαντικό το γεγονός ότι η Κροατία, χάρη στα ευρήματα, έγινε μέλος της «οικογένειας», που ονομάζεται ελληνική τέχνη, δηλαδή μέρος του φαινομένου, το οποίο σήμερα αποκαλούμε λίκνο του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Ο υπουργός Πολιτισμού της Κροατίας ευχαρίστησε όλους τους αρχαιολόγους και συντηρητές, που εργάστηκαν για τη μελέτη και τη διαφύλαξη αυτού του πολιτιστικού θησαυρού και εξήρε τη συνεργασία της Κροατίας και της Σλοβενίας, που υλοποιείται στο πλαίσιο περιφερειακών πρωτοβουλιών.

Το άγαλμα του Κροάτη Αποξυόμενου ή Αποξυόμενου του Λόσινι μεταφέρθηκε με πραγματικά κινηματογραφικό τρόπο στη Λιουμπλιάνα, συνοδευόμενο από κομβόι οχημάτων, στα οποία επέβαιναν ένοπλοι αστυνομικοί και ανελκύθηκε στο δεύτερο όροφο του Μουσείου, με ειδικά μηχανήματα.

Το άγαλμα φυλάσσεται σε αίθουσα με ειδικό μηχανισμό για να διατηρείται το κατάλληλο μικροκλίμα. Κατά τη διάρκεια της έκθεσης, στο χώρο δεν θα πρέπει να εισέρχονται περισσότεροι από 15 επισκέπτες τη φορά, ώστε να μην διαταράσσεται η αναγκαία θερμοκρασία και υγρασία και θα υπάρχουν κάμερες ασφαλείας για 24ωρη παρακολούθηση.

Η έκθεση «Οι Αρχαίοι Έλληνες στην Κροατία», που θα διαρκέσει έως τις 30 Μαΐου, οργανώνεται από την Γκαλερί των Ανακτόρων Κλόβιτς, το Κροατικό Ινστιτούτο Συντήρησης, το Ινστιτούτο Προστασίας της Κληρονομιάς της Σλοβενίας-Κέντρο Αναστήλωσης και το Μουσείο και τις Γκαλερί της Πόλης της Λιουμπλιάνας.









Πηγή: Εφημερίδα "Καθημερινή"
Πηγή Εικόνων: "WIKIPEDIA", "Αρχαιολόγοι σε δράση"

http://erroso.blogspot.com

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Σπάνια αρχαιολογικά ευρήματα στην έκθεση «Οι Αρχαίοι Έλληνες στην Κροατία»"

Οι Ελληνικές πόλεις της κεντρικής Ασίας και ο Ελληνισμός στην Ανατολή

(φώτο: Απάμεια-Πέλλα. Ελληνιστική πρωτεύουσα του Σελεύκου, στη Β. Συρία. Σώζεται η κιονοστοιχία της κεντρικής αρτηρίας (1,5 χλμ. μήκος)

Οι Ελληνικές πόλεις της Κεντρικής Ασίας. Ο Eλληνιστικός Κόσμος της Ανατολής

Σημαντικά στοιχεία στη γνώση μας για την περίοδο του Ελληνιστικού Πολιτισμού της Ανατολής, έφεραν οι πρόσφατες και ακόμα σήμερα περιοδεύουσες μεγάλες Εκθέσεις στις πρωτεύουσες και μεγαλουπόλεις της Ευρώπης και της Αμερικής. Παρουσιάζουν τον Αλέξανδρο (αυτή την εποχή στο Μουσείο Ερμιτάζ στο Άμστερνταμ) και τα αρχαιολογικά ευρήματα των ελληνιστικών πόλεων στην Ασία, τον Θησαυρό του Μουσείου της Καμπούλ και την Ελληνο-Βουδιστική τέχνη Γανδάρα (Μουσείο Γκυμέ στο Παρίσι, Βόννη, Μανχάϊμ, Αμβούργο, Λονδίνο, Τορίνο, Ν. Υόρκη, Σικάγο, κλπ.) Τα εκθέματα προέρχονται από τις ανασκαφές και τα σημαντικά ευρήματα των ξένων αρχαιολόγων στην Ασία, τα οποία η Ελλάδα δεν έχει ακόμα γνωρίσει και αξιοποιήσει όσο θα έπρεπε, σύμφωνα με τους ξένους αρχαιολόγους. Τα ευρήματά τους αφορούν σε μία σπουδαία σελίδα της Ιστορίας μας, περισσότερο γνωστή στην Ευρώπη.

Η Τέχνη Γανδάρα, που οι Γάλλοι ειδικοί επονομάζουν Ελληνο-βουδιστική, τους οδήγησε από τις αρχές του 1900, σε συστηματικές ανασκαφές στην Κ. Ασία, στο χώρο της αρχαίας Βακτριανής (Αφγανιστάν, Ουζμπεκιστάν, Πακιστάν). Σκοπός τους ήταν να αποδείξουν ότι η ελληνική επιρροή που παρουσιάζει η τέχνη αυτή και άλλες της περιοχής, πρέπει να προέρχεται από τις Ελληνίδες πόλεις που ίδρυσαν εκεί ο Αλέξανδρος και οι Μακεδόνες, όπως αναφέρουν οι αρχαίοι συγγραφείς, χάρη στις οποίες πόλεις διαδόθηκε ο ελληνικός πολιτισμός στην Ανατολή. (φώτο αριστερά: Ελληνο-Βουδιστική τέχνη Γανδάρα,Κεντρικής Ασίας, με έντονη Ελληνική εππιροή.)

Η τεκμηρίωση ήλθε με την ανασκαφή πολλών ελληνικών πόλεων της ελληνιστικής εποχής, από την Συρία ως το Αφγανιστάν (Ευρωπός-Δούρα, Σελεύκεια στον Τίγρη, Απάμεια, Πέλλα, Γέρασα, Ζεύγμα, Ντιλβερζίν Τεπέ, Τερμέζ κλπ., Καθ. Ρτβελάντζε, Π. Λερίς, Μ. Ινβερνίτσι κ.ά.), με κορωνίδα την μεγαλειώδη πολιτεία Αϊ Χανούμ στο Β. Αφγανιστάν (ϊσως η Αλεξάνδρεια του Ώξου) (Καθ. Πωλ Μπερνάρ). Για ορισμένες πόλεις δεν έχει βρεθεί το ελληνικό όνομα. Αποδεικνύουν όμως την δημιουργία και ύπαρξη τέτοιων ελληνικών πόλεων στην Ασία, που έγιναν φάροι του ελληνικού πολιτισμού. Χάρη σε αυτές εξαπλώθηκε ο ελληνικός πολιτισμός και η ελληνική γλώσσα έγινε δίαυλος επικοινωνίας των διαφόρων λαών και οικουμενική γλώσσα στην Ανατολή για πολλούς αιώνες. Τόσο ώστε τα ευρήματα των ξένων μελετητών και αρχαιολόγων να τους επιτρέπουν να ονομάζουν την περιοχή αυτή ''Εξελληνισμένη Ανατολή'' (Καθ. Σλουμπερζέ, Ρτβελάτζε, Μ. Σάρτρ, Μπερνάρ κλπ.).

Στην ευρύτερη περιοχή της Συρίας και στην Αλεξάνδρεια τα ελληνικά ήταν επίσημη γλώσσα για 10 αιώνες, γράφει ο σημαντικότερος ελληνιστής της Μ. Ανατολής Καθηγητής Μ. Ελ Αμπάντι του Πανεπιστημίου της Αλεξανδρείας.

Οι ελληνικές πόλεις έγιναν επίσης χώροι πολυεθνικοί και χώροι μικτών κοινωνιών, όπως τα βασίλεια των Πτολεμαίων στην Αίγυπτο (300 -31 π.Χ.), των Σελευκιδών στην Μ. Ανατολή (300- 250 π.Χ.), τα Ελληνο-Βακριανά και Ινδο-Ελληνικά βασίλεια (250 π.Χ.-10 μ.Χ.) στην Κ. Ασία. Ντόπιοι λαοί υιοθέτησαν στοιχεία του ελληνικού πολιτισμού μέσα στους δικούς τους και δημιούργησαν τοπικές τέχνες που συγκεράνουν τα στοιχεία αυτά.

Ο μηχανισμός της επιρροής έγινε γνωστός από την σοβιετική τότε ανασκαφή στο Τίλια Τεπέ (Δρ Βίκτωρ Σαριγιαννίδης, 1968-78), που αναδεικνύει τεχνουργήματα τοπικών λαών (Γιουέντζι, Κουσάν) που κατέλαβαν τα Ελληνο-Βακτριανά βασίλεια. Υιοθέτησαν στοιχεία της ελληνικής τέχνης και θεματολογίας με Έλληνες θεούς και ήρωες, καθώς και το ελληνικό αλφάβητο. Όταν αργότερα ασπάσθηκαν τον Βουδισμό, δημιούργησαν στην πρωτύτερα εξελληνισμένη περιοχή της Γανδάρα (όρια Αφγανιστάν-Πακιστάν, τότε Ινδία), έναν Ιερό χώρο Βουδισμού με πολλά μοναστήρια.

Η ανασκαφή τους , από διάφορους αρχαιολόγους, με πρωταρχικό ρόλο των Γάλλων (Καθ. Φουσέ, Μπαρτού, Σλουμπερζέ, Ταρζί) απεκάλυψε τα γλυπτά αριστουργήματα της τέχνης που ονομάσθηκε Γανδάρα. Ορισμένα εξ αυτών παρουσιάζουν έντονη ελληνική επιρροή, ιδιαίτερα στην περιοχή της Χάντα (κοντά στην Καμπούλ), επιρροή που διήρκεσε 6 αιώνες (1ο-6ο αι.) μετά την αποχώρηση των Ελλήνων.

Εναπομείναντες ΄Ελληνες έποικοι ή εξελληνισμένοι καλλιτέχνες της περιοχής σμίλεψαν το Βούδα με χαρακτηριστικά Απόλλωνα και τους ακολούθους του με μορφές Ελλήνων θεών και ηρώων (Ηρακλής, Αλέξανδρος, Διόνυσος, Αθηνά κλπ.), με ελληνικό χιτώνα ή ιμάτιο, ανάλαφρες πτυχές, πραξιτελικά πρόσωπα και αριστουργηματική πλαστικότητα. Ορισμένα από τα γλυπτά αυτά θα μπορούσαν να έχουν γίνει οπουδήποτε στην Ελλάδα (Καθ. Ταρζί).

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Οι Ελληνικές πόλεις της κεντρικής Ασίας και ο Ελληνισμός στην Ανατολή"

Ο ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ

ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟΝ ΤΟΥΡΙΣΜΟ

28,6 εκ. ο αριθμός των τουριστών που ήρθαν στην Τουρκία
Ενώ το 2002 ο αριθμός των τουριστών που είχαν έρθει στην Τουρκία ήταν 13,2 εκ, το νούμερο αυτό κατά το έτος 2010 με μια αύξηση 116,7% από τότε, έφτασε τα 28,6 εκ.
Στην γραπτή ανακοίνωση του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού, καταγράφεται πως η Τουρκία μέσα σε 8 χρόνια ανέβηκε 10 θέσεις στην λίστα του παγκόσμιου τουρισμού.
Στην ανακοίνωση αναφέρεται πως μετά από προσπάθειες που άρχισαν την δεκαετία του 1980, η Τουρκία έχει πετύχει να έχει λόγο πλέον σε παγκόσμιο επίπεδο, και να συγκαταλέγεται στις 10 πρώτες χώρες στον κόσμο στον τομέα του τουρισμού.
Στην ανακοίνωση παρέχονται οι εξής πληροφορίες : Ενώ το 2002 η Τουρκία από πλευράς προσέλευσης τουριστών βρισκόταν στην 17η θέση, το 2009 ανέβηκε στην 7η. Ο αριθμός των τουριστών που είχαν έρθει στην Τουρκία το 2002 ήταν 13,2 εκ, και το νούμερο αυτό κατά το έτος 2010 με μια αύξηση 116,7%, έφτασε τα 28,6 εκ.
Η Τουρκία πέτυχε να είναι ανάμεσα στις πρώτες χώρες από πλευράς τουριστικών εσόδων.
Το 2002 η Τουρκία ήταν στην 12η θέση από πλευράς τουριστικών εσόδων και το 2009 παρά την οικονομική κρίση ανέβηκε στην 9η θέση. Τα έσοδα από τον τουρισμό το 2002 ήταν 11.9 δις $, και το 2010 με μια αύξηση 76,5 έφτασαν τα 20,8 δις.
TourkikaNea.gr .

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Ο ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ"

Ο Ερμής των δύο φύλων

Απεικόνιση από το βιβλίο του αλχημιστή Βασ.Βαλεντίνου

"Aurelia Occulta Philosophorum"

(Αυρηλιανά Απόκρυφα των Φιλοσόφων).

Το "Ερμητικό Ανδρόγυνο" στέκεται πάνω στον δράκο της φύσης, ο οποίος κείται στην φτερωτή σφαίρα της πρωταρχικής ύλης, από την οποία προήλθε το σύμπαν.

Το 4 (τετράγωνο) συμβολίζει τα στοιχεία της φύσης (φωτιά, νερό, γη, αέρας).

Το 3 (τρίγωνο) ίσως συμβολίζει τις τρεις διαστάσεις. Συμβολίζει επίσης την αλήθεια που πηγάζει από τον θρίαμβο του πνεύματος πάνω στην ύλη. Δεν είναι τυχαίο ότι 4+3=7.

Ο γνώμων και ο κανών, τους οποίους κρατάει στα χέρια του αντιπροσωπεύουν τον ουρανό και την γη, αλλά και τις αρσενικές και θηλυκές δυνάμεις.

Αριστερά, στην πλευρά του αρσενικού, βρίσκονται η Αφροδίτη, ο Άρης και ο Ήλιος.

Στην πλευρά του θηλυκού, δεξιά βρίσκονται ο Κρόνος, ο Δίας και η Σελήνη.

Στην κορυφή απεικονίζεται ο τέλειος Ερμής.

Όλα βρίσκονται μέσα στο Φιλοσοφικό Αυγό της Αλχημείας όπου επωάζεται το ανδρόγυνο.

Το θείο βρέφος, ο νεογέννητος θεός.

Η συμβολική σημασία της εικόνας ανάγεται στην βασική αρχή των Ελλήνων φιλοσόφων

"περί του ενιαίου και αδιαιρέτου της πρωταρχικής ύλης", η οποία είναι αρσενικού αλλά και θηλυκού γένους ταυτοχρόνως.

Τι είναι το "Ανδρόγυνο"; Προέρχεται από τις λέξεις "άνδρας" και "γυναίκα" και υποδηλώνει την ένωση των δύο αντιθέτων πόλων (π.χ. φύλων, αρσενικό - θηλυκό) μαζί σε ένα συμβολικό και δημιουργικά αρμονικό σύνολο.

Πάντως δεν ισοδυναμεί με τον αμφισεξουαλισμό (ερμαφροδιτισμό).

Δεν υπονοεί μια σεξουαλική κατεύθυνση αλλά μια στάση απέναντι στην ίδια την ζωή.

Τα ζευγάρια των αντιθέτων που αναζητά να ενώσει η έννοια αυτή είναι άπειρα

(π.χ. δράση-αντίδραση, ζωή-θάνατος, χαρά-λύπη, ζέστη-κρύο κλπ).

Στην καθημερινή μας ζωή προσπαθούμε να ενοποιήσουμε αυτά τα δύο αντίθετα και να τα ολοκληρώσουμε στην ζωή μας. Για παράδειγμα όταν η θερμοκρασία του περιβάλλοντός μας είναι πολύ υψηλή, βγάζουμε τα ρούχα μας και βάζουμε αίρ-κοντίσιον για να απομακρυνθούμε από τον καυτό πόλο προς στον κρύο ή και το αντίθετο.

Το ιδανικό είναι η ενοποίηση του κρύου πόλου με τον ζεστό πόλο σε μια ενότητα που η θερμοκρασία δεν θα είναι ούτε πολύ χαμηλή αλλά και ούτε πολύ υψηλή, άρα η ιδανική.

Αυτό αφορά και τα δύο φύλα (αρσενικό-θηλυκό). Κατά μια φιλοσοφική άποψη οι αληθινοί άνδρες δεν πρέπει να δείχνουν τα συναισθήματά τους (οι άνδρες δεν κλαίνε).

Με παρόμοιο τρόπο οι γυναίκες πρέπει να είναι αλλά και είναι ιδιαίτερα συναισθηματικές.

Η στάση του "Ανδρόγυνου" αναγνωρίζει αυτούς τους ρόλους σαν ακραίους και αφύσικους με ανάγκη να έρθουν σε κάποια ισορροπία.

Αυτό σημαίνει ότι το σωστό είναι για τους άνδρες να δείχνουν τα συναισθήματά τους και για τις γυναίκες να μπορούν να δείχνουν συναισθηματικά δυνατές.

Αν και τα αντίθετα στην ζωή μας δεν μπορούν να ενοποιηθούν σε μια ιδανική ενότητα, μπορούν να βρεθούν σε μια ισορροπία.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Ο Ερμής των δύο φύλων"

Πυθαγόρειο Ταρώ

Κόσμος

Έχει δύο πρόσωπα που κοιτάζουν σε διαφορετικές κατευθύνσεις, ένα χρυσό αρσενικό πρόσωπο που κοιτάζει προς τα δεξιά και ένα θηλυκό ασημένιο πρόσωπο που κοιτάζει προς τα αριστερά. Χρυσές και ασημένιες ακτίνες φωτός βγαίνουν από το σώμα σαν αύρα.

Καθώς χορεύει, το δεξί πόδι πατάει σταθερά σε ένα κομμάτι χρυσής γής, ενώ το αριστερό πόδι είναι βυθισμένο σε ασημένιο τρεχούμενο νερό.

Το δεξί χέρι κρατάει ένα χρυσό κλειδί ναού με σχήμα μανιβέλας, που δείχνει προς τον ουρανό (ανατολή) και το αριστερό χέρι ένα ασημένιο κλειδί που δείχνει κάτω προς την γη (δύση).

Ενα βιολετί φουλάρι σε σχήμα Υ, κρέμεται από τους ώμους κρύβοντας το φύλο της φιγούρας. Αντιπροσωπεύει το αιώνιο πνεύμα. Στην Αλχημεία το γράμμα Υ αναπαριστά το Rebis. Το ελληνικό γράμμα Υ έχει την έννοια του Υγιές (αυθεντικό, ολόκληρο, αληθινό), Ύστατου (τελευταίο, υπέρτατο), Ύψιστου (εξιδανικευμένο). Το γράμμα Υ εμφανίζεται και στο κινέζικο Yin-Yang το οποίο είναι το σύμβολο του μεγάλου ενοποιού.

Ο χορός της φιγούρας λαμβάνει χώρα μέσα σε ένα οβάλ (ωοειδές) σχήμα (αναλογία ύψους-πλάτους 1061:612) που οριοθετείται από δύο φίδια ή δύο δράκοντες. Δεξιά ένας χρυσο-κόκκινος άπτερος δράκος (αλχημιστικό θείο - θειάφι) και αριστερά ένας πράσινος δράκος με ασημένια φτερά (υδράργυρος), καταβροχθίζει ο ένας την ουρά του άλλου στην κορυφή και στον πάτο του οβάλ σχήματος. Κάθε δράκος είναι ταυτόχρονα κολπικό (στόμα) και φαλλικό σύμβολο (ουρά). Οι ουροβόροι δράκοι συμβολίζουν την αιωνιότητα. Η ζωή είναι ένας δράκος που αδιάκοπα δημιουργεί και ρημάζει τον εαυτό του. Επίσης συμβολίζουν τον ήλιο και το φεγγάρι που διαδέχεται το ένα το άλλο. Η αρχή κάθε νέου κύκλου της ζωής δεν αρχίζει από το σημείο που άρχισε ο προηγούμενος γιαυτό και η φιγούρα περικλείεται από έλλειψοειδή σχήμα και όχι κύκλο. Η έλλειψη αντιπροσωπεύει την ανάπτυξη και όχι την επανάληψη του κύκλου.

Το 612 είναι η αριθμητική απεικόνιση του ΖΕΥΣ και το 1061 είναι η αριθμητική απεικόνιση του ΑΠΟΛΛΩΝ. Είναι γνωστό και ίσως όχι τυχαίο γιατί οι αρχαίοι Ελληνες έδιναν ονόματα στους θεούς του με γεωμετρική - κοσμολογική σημασία.

Στη κάτω αριστερά γωνία υπάρχει ένα στολισμένο κεφάλι ταύρου με ανοιξιάτικα λουλούδια, σε κυριάρχο πράσινο φόντο. Στην κάτω δεξιά γωνία υπάρχει ένα κεφάλι λιονταριού σε πορτοκαλί και κίτρινο φόντο. Στην πάνω δεξιά γωνία υπάρχει ένα κεφάλι αετού στολισμένο με φύλλα φθινοπώρου σε κυρίαρχο κόκκινο φόντο. Στην πάνω αριστερή γωνία υπάρχει ένα κεφάλι γέρου νέγρου σε κυρίαρχο μπλε φόντο. Ετσι συμβολίζονται τα τέσσερα βασίλεια (χλωρίδα, πανίδα, ορυκτά, άνθρωπος) και αυτό δηλώνει η φράση Unum mundum sum, "I am the One World".

Αυτά τα αρσενικά ζώα ήταν που έβλεπε στα οράματά του ο Εζεκιήλ (Εζεκιήλ 1:10) και αναφέρονται στην Αποκάλυψη του Ιωάννη (4:7).

Τα ζώα αυτά επίσης ταιριάζουν με τα σύμβολα των ζωδίων (ταύρος ΒΑ, λέων ΒΔ, σκορπιός ΝΔ, Υδροχόος ΝΑ)

Ο συνολικός σχεδιασμός της φιγούρας Κόσμος, ένας κύκλος μέσα σε ένα τετράγωνο, συμβολίζει τον τετραγωνισμό του κύκλου, το μέγιστο αλχημιστικό έργο (Magnum Opus). Το τετράγωνο αντιπροσωπεύει την γήινη - επιστημονική πραγματικότητα (τα τέσσερα στοιχεία της φύσης κλπ) και ο κύκλος το άπειρο - πνευματική - θρησκευτική πραγματικότητα. Ετσι και τα δύο μαζί αντιπροσωπεύουν την αρμονική ένωση της επίγειας και της επουράνιας αλήθειας. Η ίδια δομή βρίσκεται και στην κινέζικη παράδοση. Ο εσωτερικός κύκλος απεικονίζει το επουράνιο βασίλειο (Yang) και το εξωτερικό τετράγωνο απεικονίζει το επίγειο βασίλειο (Yin). Η ένωση των δύο αποτελούν τον Ιερό Γάμο του Ουρανού και της Γης, την συνένωση της αιώνιας παγκόσμιας αλήθειας με την προσωρινή χειροπιαστή αλήθεια. Ο κύκλος αντιπροσωπεύει το πνεύμα και το τετράγωνο την ύλη. Ο κύκλος βρίσκεται μέσα στο τετράγωνο άρα το πνέυμα είναι ενσωματομένο στην ύλη.

Ο αριθμός 21, είναι ο αριθμός της θεϊκής σοφίας αφού είναι απότέλεσμα του 3 (αριθμός θεϊκός) και του 7 (μυστική σοφία). Η φιγούρα αντιπροσωπεύει την ολοκλήρωση του κόσμου και ίσως δεν είναι τυχαίο ότι μόλις ανατέλει ο 21ος αιώνας. (0+1+2+3+4+5+6 = 21)

"Τρεις φορές πέρασε τις επτά πύλες. Κάθε μέρα από τις επτά του Καρναβαλιού ο Ιδιώτης έχανε και ένα φτερό από το κεφάλι του. Τώρα δεν του έμεινε κανένα. Ο Ιδιώτης τώρα χορεύει τον τελευταίο του χορό σαν βασιλιάς. ... Ο εκστατικός χορός του που δεν ακολουθεί κάποια χορογραφία, τον περνάει από ένα θνητό χρόνο σε έναν υπερβατικό αφύσικο. Ενώνοντας όλα τα αντίθετα σε μια δυναμική συνεργία κρατάει τα κλειδιά του Παραδείσου και της Κόλασης και δείχνει την νέα χιλιετηρίδα."

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Πυθαγόρειο Ταρώ"

Ανακαλύφθηκε το πρώτο ναυάγιο Μινωικού πλοίου

Αγγείο του μινωϊκού ναυαγίου,

όπως φωτογραφήθηκε στον βυθό,

πριν το περισυλλέξουν

οι αρχαιολόγοι.

Η αναπληρώτρια προϊσταμένη της Διεύθυνσης Εναλίων Αρχαιοτήτων κ. Ελπίδα Χατζηδάκη μαζί με μία ομάδα Ελλήνων επιστημόνων πραγματοποίησαν υποβρύχιες έρευνες πέριξ της Κρήτης, προσπαθώντας να ακολουθήσουν τα δρομολόγια, που πραγματοποιούσαν τα αρχαία μινωϊκά καράβια από τα μέχρι τώρα γνωστά λιμάνια του αρχαίου κόσμου. Με αυτόν τον τρόπο κατάφεραν να «πέσουν» πάνω στα απομεινάρια του πιο αρχαίου μινωικού ναυαγίου, που έχει βρεθεί ποτε. Βατραχάνθρωποι αρχαιολόγοι χαρτογράφησαν την υποθαλάσσια περιοχή και σήκωσαν από την θάλασσα αρκετούς από τους περίτεχνους μινωικούς αμφορείς, που υπήρχαν στο ναυάγιο.

Πραγματοποιήθηκε υποθαλάσσια γεω-αρχαιολογική έρευνα βαθέων υδάτων στον όρμο Μεραμπέλλου και σε θαλάσσιες περιοχές της βορειοανατολικής Κρήτης με στόχο τον εντοπισμό προϊστορικών ναυαγίων και την κατ’ αρχήν αξιολόγησή τους. Οι γεωφυσικές διασκοπήσεις πραγματοποιήθηκαν με ηχοβολιστικό πλευρικής σάρωσης, με πολυδεσμικό ηχοβολιστικό, το οποίο αποτύπωνε με ακρίβεια το ανάγλυφο του βυθού, καθώς και με τηλεκατευθυνόμενο όχημα.

Εντοπίστηκαν πάνω από 20 στόχοι σε θαλάσσιους χώρους των νήσων Ψείρας, Μόχλου, Διονυσάδων και Παξιμαδίου σε βάθος μέχρι 120μ., μεταξύ των οποίων τρεις αντιστοιχούν σε βυθισμένα αεροπλάνα καθώς και σε αρχαία ναυάγια διαλυμένα από τη σάρωση του πυθμένα με ανεμότρατες. Οι στόχοι αυτοί θα εξεταστούν σε μελλοντικές υποβρύχιες έρευνες.

Ενόσω η ομάδα των γεωφυσικών επεξεργαζόταν τα δεδομένα στον ηλεκτρονικό υπολογιστή, οι καταδύτες αρχαιολόγοι αποφάσισαν να καταδυθούν στους ορμίσκους της βραχονησίδας Ψείρα του όρμου Μεραμπέλλου. Εδώ, πάνω σε αυτήν τη χερσόνησο, είχε ανασκαφεί ναυτεμπορικός οικισμός Μινωικών χρόνων από τους R.Seager (1908), Ph. Betancourt και Κ. Δαβάρα (1986-1992).

Η κάθε πλευρά της χερσονήσου σχημάτιζε έναν φυσικό ορμίσκο, ο οποίος και χρησιμοποιούνταν ως λιμάνι ανάλογα με την φορά των ανέμων. Μεγάλο τμήμα του οικισμού, που είχε χτιστεί επάνω στην υψηλή βραχώδη ακτή, είχε καταποντιστεί στη θάλασσα. Διάφοροι τοίχοι με ενσωματωμένα αγγεία διακρίνονταν σε βάθος μέχρι 20 μ. περίπου να επικάθηνται στον πυθμένα.

Τα αγγεία αποκάλυψαν το ναυάγιο

Εδώ στις χερσαίες ανασκαφές του 1991 βρέθηκε μικρός σφραγιδόλιθος, του οποίου η μία πλευρά απεικονίζει πλοίο. Ξεχωρίζει το κατάρτι, το οποίο ενώνεται με τα δύο άκρα του σκάφους με σχοινιά. Το πλοίο δεν έχει κουπιά αλλά υψηλή πρύμνη με διχαλωτή προεξοχή και πλώρη σε σχήμα ράμφους, κάτι που μπορεί να ερμηνευθεί κατά τη γνώμη της αρχαιολόγου κ. Χατζηδάκη ως πρωτότυπο έμβολο ραμφοειδούς σχήματος. Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι οι αρχαίοι κάτοικοι της Ψείρας διέθεταν πλοία για τα ταξίδια τους στην Κρήτη, και δεν αποκλείεται το ναυάγιο αυτό να ανήκει σε αυτό το είδος των πλοιαρίων.

Οι αρχαιολόγοι-δύτες με ειδικό μηχανισμό

απομακρύνουν την άμμο από το σημείο του

ναυαγίου, ώστε να ανασκαφοών τα ευρήματα.

Οι εργασίες γίνονται κάτω από δύσκολες και επικίνδυνες

–λόγω βάθους– συνθήκες.

«Εδώ –λέει η κ. Χατζηδάκη– πρέπει να σημειωθεί, ότι στην ίδια θαλάσσια περιοχή της Ψείρας είχε καταδυθεί το 1976 η ομάδα του Ζακ Κουστώ, η οποία και ανέλκυσε από τον πυθμένα διάφορα αγγεία, που βρέθηκαν διάσπαρτα. Ο Κουστώ είχε τότε διατυπώσει τη θεωρία, ότι τα αγγεία προέρχονταν από πλοίο που βυθίστηκε με το τσουνάμι, που δημιούργησε η έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης. Ως εκ τούτου αποφασίσαμε να καταδυθούμε στα βαθύτερα σημεία της περιοχής, στους μυχούς των ορμίσκων, οι οποίοι δεν είχαν ερευνηθεί από κανένα στο παρελθόν. Ερευνήθηκε επισταμένως μια μεγάλη βραχώδης κλιτύς, χωρίς να εντοπιστούν αγγεία η άλλες αρχαιότητες.

» Στο τέλος της κατωφέρειας, σε βάθος των 42-50 μ. και σε απόσταση περίπου 200μ. από την ακτή, ανάμεσα σε βράχους και αμμοθύλακες, εντοπίστηκαν συστάδες αγγείων, η πλειονότητα των οποίων είχε την ίδια ΒΑ κατεύθυνση, ενώ ορισμένα εξ αυτών βρίσκονταν σε διάταξη. Οι αρχαιολόγοι συμπέραναν, ότι προέρχονται από διάσπαρτο φορτίο ναυαγίου της 2ης Μεταμινωικής περιόδου.

» Μεταξύ των επιφανειακών ευρημάτων του μινωικού ναυαγίου, που εντοπίστηκαν, συμπεριλαμβάνονται πιθαμφορείς (αγγεία μεταφοράς και αποθήκευσης), οι οποίοι κατά τη μεταφορά τους στα πλοία είχαν το στόμιο καλυμμένο με ύφασμα η δέρμα και σφιχτοδεμένο σχοινί γύρω στο λαιμό, το οποίο περνούσε από τις τέσσερις λαβές του αγγείου. Παρόμοιοι πιθαμφορείς βρέθηκαν στις χερσαίες ανασκαφές της Ψείρας και στα ανάκτορα των Γουρνιών και του Κάτω Ζάκρου. Επίσης αμφορείς με ελλειπτικό χείλος, γνωστοί από τις ανασκαφές της Κνωσού, Φαιστού, Κομμού κ.α. Ραμφόστομες πρόχοι που χρησιμοποιούνταν στην περιοχή του Κόλπου Μεραμπέλλου κατά την 2η Μεταμινωική περίοδο. Επίσης μικρός αριθμός τροπιδωτών κυπέλλων από λεπτό πηλό, γνωστών από τις ανασκαφές του νεκροταφείου της Ψείρας και του γειτονικού Μινωικού οικισμού στην Βασιλική Ιεράπετρας, ενώ βρέθηκαν ακόμα μία λεκανίδα και ένα μεγάλο σφαιρικό δίωτο δοχείο, τα οποία βρίσκονται ακόμα στο στάδιο σχεδίασης.»

Τα περισσότερα αγγεία είναι σε άριστη κατάσταση, κατασκευασμένα από σχετικά τραχύ και καλοψημένο πηλό και χρονολογούνται όλα σύμφωνα με τους ειδικούς στη 2η Μεταμινωϊκή περίοδο (1800 – 1700 π. Χ.).

Η υποβρύχια ανασκαφή

Η υποθαλάσσια ανασκαφή του ναυαγίου έγινε σε βάθος περίπου 45 μ. με κύριο στόχο τον εντοπισμό και τη διάσωση του ξύλινου σκελετού του πλοίου. «Αρχικά –προσθέτει η κ. Χατζηδάκη– επιλέχθηκε μία περιοχή, στην οποία ήταν ορατά επιφανειακά δύο αγγεία πεσμένα ανάποδα σε αμμοθύλακα. Ένα μεταλλικό πλαίσιο 2 x 2 μ. χρησιμοποιήθηκε για την τοπογραφική αποτύπωση, η οποία έγινε με τη μέθοδο του τριπλευρισμού και με σταθερό σημείο τις γωνίες του πλαισίου και μέτρηση των οριζόντιων αποστάσεων με μετροταινία. Η ταυτόχρονη φωτογραφική τεκμηρίωση του ναυαγίου από ένα σταθερό ύψος μας παρείχε τη δυνατότητα να διορθώσουμε τα τυχόν σφάλματα μετρήσεων.

» Στην τελική σχεδίαση διακρίνεται και η θέση και ο προσανατολισμός των ευρημάτων με πιθανότητα σφάλματος 20 περίπου εκατοστών. Στον πρώτο τομέα ο αριθμός των ευρημάτων δεν ήταν σημαντικός, καθ’ ότι αποκαλύφθηκαν μόνο 6 αγγεία. Ως εκ τούτου επεκτείναμε τον κάναβο σε 9 ακόμη τετράγωνα 2 x 2 μ.

» Συνολικά σε έκταση 36 τ.μ. αποκαλύφθηκε μεγάλος αριθμός αγγείων, πάνω από 50, τα περισσότερα από τα οποία είχαν την ίδια χρήση. Παρ’ όλα αυτά πιστεύουμε, ότι η ανασκαφή δεν επικεντρώθηκε στον κυρίως όγκο του φορτίου του ναυαγίου, ο οποίος ακόμη δεν έχει εντοπιστεί, ενώ η ανάποδη, ενίοτε κεκλιμένη θέση των αγγείων οδηγεί στο συμπέρασμα, ότι το πλοίο ανατράπηκε και το φορτίο σκορπίστηκε στον βυθό της Ψείρας.»

Η περαιτέρω ανασκαφή θα τεκμηριώσει η όχι την ισχύουσα θεωρία. Ένα γεγονός που τεκμηριώνει την άποψη, ότι πρόκειται για ναυάγιο, είναι η ανασκαφή πολλών αμφορέων με ελλειπτικό χείλος, γνωστών δοχείων, που χρησιμοποιούνταν στις θαλάσσιες μεταφορές κατά την Μεσο-μινωική περίοδο στην Κρήτη, πολλές ραμφόστομες πρόχοι και πιθαμφορείς.

Μεταξύ των άλλων ευρημάτων ανασκάφησαν βάσεις μεγάλων λεκανίδων και ένα μεγάλο μόνωτο κύπελλο με αμφικωνικό σώμα και υπερυψωμένη λαβή. Σπάνιο εύρημα αποτελεί ένας κάνθαρος, όπου δύο παρόμοιοι με αυτόν, ο ένας σε ασήμι, έχουν ανασκαφεί σε ταφικό κτήριο του ανακτόρου των Γουρνιών. Όλα τα ευρήματα καθαρίζονται και συντηρούνται από εξειδικευμένους συντηρητές και παραδίδονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Σητείας, όπου θα εκτεθούν στο χώρο του συνόλου των ανασκαφικών ευρημάτων προερχομένων και από τις χερσαίες ανασκαφές της μινωικής Ψείρας.

Οι στόχοι της έρευνας

Επισημαίνεται, ότι για πρώτη φορά εντοπίζεται φορτίο μινωικού πλοίου, που βυθίστηκε κατά την αυγή της εξάπλωσης της Μινωικής θαλασσοκρατίας. Η ανεύρεση και ανασκαφή αυτού του ναυαγίου είναι σημαντική, δεδομένου ότι, εάν υπάρχει θαμμένο έστω και μικρό τμήμα του ξύλινου σκελετού, η ανεύρεσή του θα συντελέσει στη μελέτη του σχήματος και του μεγέθους του πλοίου. Βρισκόμαστε στο 1800 π.Χ., όπου οι Κρήτες ναυπηγοί αρχίζουν να κατασκευάζουν τα πρώτα μεγάλα πλοία με πέτσωμα, σε αντικατάσταση των προηγουμένων μικρότερων, που ήταν μάλλον σκαφτές λέμβοι.

Ελπίζουμε να βρούμε στοιχεία σχετικά με τα υλικά που χρησιμοποιούνταν για τη ναυπήγηση, δηλαδή το είδος του ξύλου, τον τρόπο σύνδεσής τους (εντορμίες η δέσιμο), την στεγανοποίηση και τον τρόπο πλοήγησης των πλοίων. Μπορούμε επίσης να βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα για το είδος των λιμενικών εγκαταστάσεων, τα λιμάνια, στα οποία έπλεαν, και τα προϊόντα ανταλλαγής με την Συροπαλαιστινιακή ακτή, την Αίγυπτο και την Εγγύς Ανατολή. Τέλος η τοποθέτηση του φορτίου του πλοίου κατά τη μεταφορά του σε ανοιχτές θάλασσες με υψηλό κυματισμό, θα μας πληροφορήσει για τα μέτρα προστασίας τόσο του φορτίου όσο και του πλοίου.

Πηγή: Κωνσταντίνος Δ. Μίχος, "Ελεύθερη Έρευνα"

http://erroso.blogspot.com

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Ανακαλύφθηκε το πρώτο ναυάγιο Μινωικού πλοίου"

h1 ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ ΤΗΣ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ

Πώς φτάσαμε στην 7η Μαρτίου 1948
Χρονολόγιο των σημαντικότερων γεγονότων στην πορεία προς την Ενσωμάτωση.
- Επιμέλεια Νίκου Νικολάου -
(Κλικ στις φωτογραφίες για μεγέθυνση)

5 Μαϊου 1912: Η παράδοση των Τούρκων στην Ψίνθο. Οι Ιταλοί, με επικεφαλής τον αντιστράτηγο Giovanni Ameglio, καταλαμβάνουν την πόλη της Ρόδου, λίγες μέρες μετά, ολόκληρο το νησί της Ρόδου και μέχρι τις 20 Μαϊου και τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα, εκτός του ακριτικού Καστελλορίζου. Αρχίζει έτσι η πρώτη περίοδος της Ιταλοκρατίας, η περίοδος της πολεμικής κατοχής των νησιών.

4 Ιουνίου 1912: Οι αντιπρόσωποι των νησιών, οργανώνουν το πανδωδεκανησιακό Συνέδριο της Πάτμου, και κηρύσσουν τα νησιά αυτόνομη "Πολιτεία του Αιγαίου". Το ψήφισμα του Συνεδρίου και οι διαμαρτυρίες για τη μη τήρηση των υπεσχημένων από τους Ιταλούς, έφτασαν στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, πήραν πλατειά δημοσιότητα και αφύπνισαν συνειδήσεις. Το "Δωδεκανησιακό" είχε ήδη γίνει διεθνές ζήτημα.

Ο ιατρός και αγωνιστής από την Κάλυμνο Σκεύος Ζερβός, ο Ιωάννης Καζούλλης από τη Ρόδο και ο ιατρός Νικόλαος Μαυρής από την Κάσο, θα αφιερώσουν τη ζωή τους όλη για την προώθηση του Δωδεκανησιακού Ζητήματος στην Ελλάδα, στην Αίγυπτο και στην Αμερική.

Οκτώβρης 1912 - Μάιος 1913: Ξεσπά ο Α΄ Βαλκανοτουρκικός πόλεμος. Πανικόβλητη η Τουρκία από την επίθεση εναντίον της των συνασπισμένων βαλκανικών κρατών, σπεύδει σε διαπραγματεύσεις για τη σύναψη ειρήνης με την Ιταλία.Ο μεγάλος Ρόδιος ευεργέτης και αγωνιστής Ιωάννης Καζούλλης, προσφέρει μεγάλα ποσά σε χρυσές λίρες για τον εξοπλισμό της ελληνικής αεροπορίας και του ελληνικού στρατού. (Ο Ιωάννης Καζούλλης με στολή Έλληνα Αξιωματικού)

18 Οκτωβρίου 1912: Υπογράφεται σύμφωνο ειρήνης μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας στο Ouchy της Λοζάνης, σύμφωνα με την οποία η Τουρκία αναγνωρίζει την ιταλική κυριαρχία στη Λιβύη ενώ η Ιταλία δεσμεύεται να επιστρέψει στην Τουρκία τα Δωδεκάνησα.

Μάιος-Οκτώβρης 1913: Αρχίζει ο Β! Βαλκανικός πόλεμος. Η Ελλάδα, μετά τη νικηφόρα έκβαση των βαλκανικών πολέμων, διπλασιάζεται σε έκταση και σε πληθυσμό. Στην Ελλάδα ενσωματώνονται και όλα τα νησιά του Αιγαίου, εκτός από τα Δωδεκάνησα, που εξακολουθεί να τα κατέχει "προσωρινά", η Ιταλία. Κι έτσι, από μια τραγική συγκυρία, για λίγους μήνες ιταλικής κατοχής, τα Δωδεκάνησα χάνουν τη μεγάλη ευκαιρία να απελευθερωθούν οριστικά!

Ιούλιος 1914: Αρχίζει ο Α! παγκόσμιος πόλεμος, μεταξύ των δυνάμεων της Αντάντ (Αγγλία, Ρωσία, Γαλλία) και των Κεντρικών Δυνάμεων (Γερμανία, Αυστροουγγαρία). Η Ελλάδα σπαράσσεται από τον Εθνικό Διχασμό, αλλά τελικά τάσσεται στο πλευρό των δυνάμεων της Αντάντ. Η Τουρκία είναι στο αντίπαλο στρατόπεδο.

26 Απριλίου 1915: Η Ιταλία υπογράφει στο Λονδίνο στις 22 Αυγούστου 1915, μυστική συνθήκη με τις δυνάμεις της Αντάντ, με στόχο να θεμελιώσει δικαιώματα για προσάρτηση της Δωδεκανήσου, ως "αντάλλαγμα" της συμμετοχής της στο πλευρό της συμμαχίας.

7 Απριλίου 1919: Οι ιταλικές αρχές επιχειρούν να παρεμποδίσουν τη διενέργεια πανδωδεκανησιακού συλλαλητηρίου για την ένωση των Δωδεκανήσων με την Ελλάδα και στην ειρηνική εκδήλωση των κατοίκων, αντέταξαν ένοπλη βία με αποτέλεσμα να φονευθούν στο χωριό Παραδείσι ο ιερέας Παπαλουκάς και η Ανθούλα Ζερβού. Τα γεγονότα, που έμειναν στην ιστορία ως "Αιματηρόν Πάσχα", πήραν μεγάλη δημοσιότητα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, που άρχισε να βλέπει πλέον με συμπάθεια τον δωδεκανησιακό αγώνα.

28 Ιουνίου 1919: Υπογράφεται η συνθήκη των Βερσαλλιών, με την οποία σφραγίζεται το τέλος του Α! παγκοσμίου πολέμου. Η Ελλάδα είναι με τους νικητές.

16 Ιουλίου 1919: Υπογράφεται στο Παρίσι η συμφωνία Τιττόνι-Βενιζέλου που ικανοποιεί σε μεγάλο βαθμό τα δωδεκανησιακά αιτήματα. Η Ιταλία, με βάση την παραπάνω συμφωνία, παραχωρεί στην Ελλάδα τα Δωδεκάνησα, εκτός της Ρόδου, που θα παραμείνει για 5 χρόνια ακόμα υπό ιταλική κυριαρχία, μέχρι να αποφασίσουν, με δημοψήφισμα, οι κάτοικοί της.

28 Ιουλίου/10 Αυγούστου 1920: Υπογράφεται από τον κορυφαίο Έλληνα πολιτικό και πρωθυπουργό, Ελευθέριο Βενιζέλο, η θριαμβευτική, για τις ελληνικές θέσεις, συνθήκη των Σεβρών, σύμφωνα με την οποία η Τουρκία παραιτείται υπέρ της Ιταλίας κάθε δικαιώματος και τίτλου επί των νήσων του Αιγαίου, (Δωδεκάνησα) ενώ, με άλλη συνθήκη, την ίδια ημέρα, η Ιταλία παραιτείται, υπέρ της Ελλάδας, όλων των δικαιωμάτων και των τίτλων της επί των κατεχομένων υπ' αυτής νήσων του Αιγαίου. (Ο Ελευθέριος Βενιζέλος κατά την υπογραφή της Συνθήκης)

Αύγουστος 1922: Ολοκληρώνεται η Μικρασιατική Καταστροφή με την πυρπόληση και τη σφαγή της Σμύρνης. Η μικρασιατική καταστροφή, που προκάλεσε το ξεριζωμό του μικρασιατικού ελληνισμού, ήταν μοιραία και για τα Δωδεκάνησα.

8 Σεπτεμβρίου 1922: Η Ιταλία, επωφελούμενη από την αρνητική εξέλιξη των γεγονότων για την Ελλάδα κηρύσσει δια του υπουργού των Εξωτερικών της, Carlo Sforza, έκπτωτες τις ειδικές συμφωνίες με την Ελλάδα για τα Δωδεκάνησα.

24 Ιουλίου 1923: Η Ελλάδα, αιμόφυρτη κι εξουθενωμένη, υπογράφει τη συνθήκη της Λοζάννης. Η Ιταλία, αφού έχει αθετήσει δυο φορές την υπογραφή της, αποκτά αυτή τη φορά διεθνές νομικό έρεισμα για την παρουσία της στα Δωδεκάνησα.

6 Αυγούστου 1923: Η Ιταλία, προσαρτά, επίσημα πλέον, τα Δωδεκάνησα. Αρχίζει η δεύτερη περίοδος της ιταλοκρατίας στα Δωδεκάνησα, με κυβερνήτη, τον Ιταλό γερουσιαστή και πληρεξούσιο υπουργό, Mario Lago.

22 Νοεμβρίου 1936: Στρατιωτικός και πολιτικός κυβερνήτης των νησιών, στη θέση του Mario Lago, αναλαμβάνει ο Cesare Maria De Vecchi, υπουργός παιδείας, ένας από τους τετράρχες του φασισμού και πρώην κυβερνήτης της Σομαλίας.

3 Σεπτεμβρίου 1939: Μετά και τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία, η Αγγλία και η Γαλλία κηρύσσουν τον πόλεμο στη Γερμανία. Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος έχει ήδη αρχίσει.

28 Οκτωβρίου 1940: Η Ιταλία κηρύσσει τον πόλεμο στην Ελλάδα που απαντά με το υπερήφανο "ΟΧΙ". Οι Έλληνες γράφουν σελίδες δόξας στο αλβανικό μέτωπο. Δωδεκανήσιος είναι και ο πρώτος νεκρός αξιωματικός του πολέμου, ο υπολοχαγός Αλέξανδρος Διάκος από τη Χάλκη, που έπεσε ηρωικά στα υψώματα της Τσούκας την 1η Νοεμβρίου 1940. Την ίδια ημέρα, οι Ιταλοί συγκεντρώνουν σε στρατόπεδο (Concentramento), στην τάφρο του φρουρίου όλους τους άρρενες Δωδεκανήσιους Έλληνες υπηκόους.

9 Νοεμβρίου 1940: Ιδρύεται από Δωδεκανήσιους, που ζουν στην Ελλάδα, καθώς και απ' όσους κατορθώνουν να αποδράσουν από τα νησιά, το Σύνταγμα Εθελοντών Δωδεκανησίων, με πρωτεργάτη τον Ιωάννη Καζούλλη και πρώτο προσωρινό διοικητή τον ταγματάρχη Μάρκο Κλαδάκη, από τη Σύμη.

24 Απριλίου 1941: Η Ελλάδα, ύστερα από ηρωική αντίσταση, αναγκάζεται να συνθηκολογήσει και να υποκύψει στους Γερμανούς.

8 Σεπτεμβρίου 1943: Η πτώση του Mussolini στις 25 Ιουλίου 1943 κι η συνθηκολόγηση του νέου πρωθυπουργού Pietro Badoglio στις 8 Σεπτεμβρίου 1943, γνωστή και ως Armistizio, σηματοδοτεί δραματικές εξελίξεις στα Δωδεκάνησα. Τη διοίκηση της Δωδεκανήσου αναλαμβάνει ο Γερμανός στρατηγός Ulrich Kleeman. Αρχίζει η περίοδος της γερμανοκρατίας στα Δωδεκάνησα.

8 Μαϊου 1945: Ο νέος αρχηγός των γερμανικών Δυνάμεων κατοχής στρατηγός Wagener υπογράφει στη Σύμη το πρωτόκολλο της χωρίς όρους παράδοσης της Δωδεκανήσου στους Βρετανούς συμμάχους και στο διοικητή του Ιερού Λόχου, συνταγματάρχη Χριστόδουλο Τσιγάντε.

9 Μαϊου 1945: Αγγλικές δυνάμεις με τμήματα ινδικών ταγμάτων και άνδρες του Ιερού Λόχου αποβιβάζονται στη Ρόδο. Ο λαός της πόλης και των χωριών, κρατώντας ελληνικές σημαίες, τους επιφυλάσσει αποθεωτική υποδοχή. Γίνεται αμέσως η εγκατάσταση των νέων αρχών. Αρχίζει η περίοδος της αγγλοκρατίας στα Δωδεκάνησα.

15 Μαϊου 1945: Φτάνει στη Ρόδο το θρυλικό καταδρομικό "Αβέρωφ" και μαζί του ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Δαμασκηνός, με την ιδιότητα του Αντιβασιλέως, πρώτος Έλληνας αρχηγός που επισκέπτεται τα ελεύθερα πια Δωδεκάνησα.

27 Ιουνίου 1946: Στο Παρίσι και στο Συμβούλιο των Υπουργών των Εξωτερικών των τεσσάρων Δυνάμεων, αποφασίζεται να περιέλθουν τα Δωδεκάνησα στην Ελλάδα. Πρόκειται για απόφαση-σταθμό στην πορεία του δωδεκανησιακού λαού προς την ένωσή του με τη μητέρα Ελλάδα

10 Φεβρουαρίου 1947: Υπογράφεται στο Παρίσι συνθήκη ειρήνης μεταξύ των συμμάχων και των συνασπισμένων Δυνάμεων (και Ελλάδας) και της Ιταλίας, σύμφωνα με την οποία η Ιταλία εκχωρεί στην Ελλάδα με πλήρη κυριαρχία τα νησιά της Δωδεκανήσου και τις παρακείμενες νησίδες.

31 Μαρτίου 1947: Στις 31 Μαρτίου 1947 ο Βρετανός διοικητής των συμμαχικών Δυνάμεων Κατοχής Δωδεκανήσου ταξίαρχος Α.Σ. Πάρκερ, παραδίδει τη Στρατιωτική Βρετανική Διοίκηση στον αντιναύαρχο Περικλή Ιωαννίδη. Αρχίζει η μεταβατική περίοδος της Ελληνικής Στρατιωτικής Διοίκησης Δωδεκανήσου.

9 Ιανουαρίου 1948: Με τον υπ' αριθμ. 518 νόμο της Δ΄ Αναθεωρητικής Βουλής των Ελλήνων ορίζεται:
"Αι νήσοι της Δωδεκανήσου Ρόδος, Κάλυμνος, Κάρπαθος, Αστυπάλαια, Νίσυρος, Πάτμος, Χάλκη, Κάσος, Σύμη, Κως, Λέρος, Τήλος και Καστελλόριζον, ως και αι παρακείμεναι νησίδες, προσαρτώνται εις το Ελληνικόν Κράτος από της 28ης Οκτωβρίου 1947".
Με το νόμο αυτό, που αποτελεί τη ληξιαρχική πράξη της Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου στη μητέρα Ελλάδα, τερματίζεται το μεταβατικό στάδιο της ελληνικής στρατιωτικής διοίκησης. Η 7η Μαρτίου 1948, ορίζεται ως ημέρα της πανηγυρικής τυπικής ενσωμάτωσης.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "h1 ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ ΤΗΣ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ"

ΟΤΑΝ ΜΙΛΟΥΣΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΗΓΕΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

http://greeknation.blogspot.com

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΟΤΑΝ ΜΙΛΟΥΣΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΗΓΕΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ"