ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ’21

Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα Η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα { 11 Μαΐου 1771 - 22 Μαΐου 1825 } ήταν Ελληνίδα ηρωίδα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Νεανικά χρόνια Με καταγωγή από την Ύδρα, η Λασκαρίνα Μπουμπουλινα, όπως ήταν το όνομά της, γεννήθηκε στις φυλακές της Κωνσταντινούπολης στις 11 Μαΐου 1771, όταν η μητέρα της, Παρασκευώ, επισκέφθηκε τον σύζυγό της και πατέρα της Λασκαρίνας, Σταυριανό Πινότση, ο οποίος ήταν ετοιμοθάνατος και είχε φυλακιστεί εκεί από τους Τούρκους επειδή είχε συμμετάσχει στην επανάσταση της Πελοποννήσου το 1769-1770, τα γνωστά Ορλωφικά. Μετά τον θάνατο του πατέρα της, επέστρεψε μαζί με την χήρα μητέρα της στην Ύδρα όπου έζησαν για τέσσερα χρόνια. Ύστερα μετακόμισαν στις Σπέτσες, όταν η μητέρα της παντρεύτηκε τον καπετάνιο Δημήτριο Λαζάρου-Ορλώφ, από τις Σπέτσες. Από την παιδική της ηλικία η Λασκαρίνα είχε πάθος με την θάλασσα και με τις ιστορίες ναυτικών, καθώς και με τον Θούριο του Ρήγα Φεραίου για την απελευθέρωση του Eλληνικού έθνους που ήταν υπό τουρκικό ζυγό για 400 περίπου χρόνια. Ήταν μελαχρινή, με ατίθασο χαρακτήρα και αρχοντικό ανάστημα, θάρρος και αποφασιστικότητα, αρχηγός ανάμεσα στα οκτώ ετεροθαλή αδέρφια της. Παντρεύτηκε για πρώτη φορά το 1788 όταν ήταν 17 χρονών, τον Δημήτριο Γιάννουζα { σκοτώθηκε το 1797 }, με τον οποίο απέκτησε τρία παιδιά. Ο δεύτερος σύζυγός της ήταν ο Δημήτριος Μπούμπουλης, τον οποίο παντρεύτηκε σε ηλικία 30 ετών το 1801 και από τον οποίο πήρε και το όνομα και έγινε γνωστή ως « Μπουμπουλίνα ». Όμως και οι δύο σύζυγοι της, Σπετσιώτες καπεταναίοι, σκοτώθηκαν σε ναυμαχίες εναντίον πειρατών που έκαναν ληστρικές επιδρομές στα παράλια της Ελλάδας. Ειδικά ο Μπούμπουλης σκοτώθηκε το 1811 από βόλι στο μέτωπο, σε ένα από τα ηρωικότερα θαλάσσια κατορθώματα, κατατροπώνοντας δύο Αλγερινά πειρατικά πλοία. Προεπαναστατικά χρόνια Το 1811, όταν πέθανε ο δεύτερος σύζυγός της, η Μπουμπουλίνα ήταν 40 ετών πια, χήρεψε για δεύτερη φορά, είχε επτά παιδιά και τεράστια περιουσία την οποία είχε κληρονομήσει από τους συζύγους της, έχοντας υπό την κατοχή της πλοία, γη και χρήματα { τα μετρητά που είχε κληρονομήσει από τον Μπούμπουλη ήταν πάνω από 300.000 τάλαρα }. Κατάφερε να αυξήσει την περιουσία της με σωστή διαχείριση και εμπορικές δραστηριότητες. Αρχικά έγινε συνέταιρος σε αρκετά πλοία ενώ αργότερα κατασκεύασε τρία δικά της, το ένα από τα οποία με το όνομα Αγαμέμνων έγινε πασίγνωστο και ήταν το πρώτο και μεγαλύτερο Eλληνικό πολεμικό πλοίο κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, μήκους 48 πήχεων και έχοντας 18 κανόνια, η ναυπήγηση του οποίου κόστισε 75.000 τάλαρα. Το όνομα αυτό το έδωσε στη ναυαρχίδα της από τον Oμηρικό βασιλιά των Μυκηνών, Αγαμέμνονα, που οδήγησε τους Έλληνες στον Τρωικό πόλεμο. Αυτό δείχνει πόσο τιμούσε η Μπουμπουλίνα την Eλληνική ιστορική της κληρονομιά και τι συμβόλιζε το όνομα του πλοίου της. Το 1816 η Οθωμανική Αυτοκρατορία θέλησε να κατασχέσει την περιουσία της με τη δικαιολογία ότι τα πλοία του δεύτερου άντρα της, συμμετείχαν με τον Ρωσικό στόλο στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο. Τότε η Μπουμπουλίνα πήγε στην Κωνσταντινούπολη με το πλοίο της Κοριέζος, όπου συνάντησε τον Ρώσο, Φιλέλληνα πρεσβευτή Στρογκόνωφ, από τον οποίο ζήτησε να την προστατέψει επικαλούμενη τις υπηρεσίες του συζύγου της στον Ρωσικό στόλο και το γεγονός ότι τα πλοία της είχαν τότε Ρωσική σημαία, βάση της Συνθήκης Κιουτσούκ-Καϊναρτζή μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας, το 1774. Τότε εκείνος για να την σώσει από την επικείμενη σύλληψή της από τους Τούρκους, την έστειλε στην Κριμαία της νότιας Ρωσίας, στη Μαύρη Θάλασσα, σε ένα κτήμα που της δόθηκε από τον Τσάρο Αλέξανδρο Α'. Πριν όμως πάει εκεί, κατάφερε να συναντήσει την μητέρα του Σουλτάνου Μαχμούτ Β΄, την Βαλιντέ Σουλτάνα. Η Σουλτάνα εντυπωσιάστηκε από τον χαρακτήρα της Μπουμπουλίνας και έπεισε τον γιο της να υπογράψει φιρμάνι, με το οποίο δεν θα άγγιζε την περιουσία της και δεν θα την συνελάμβανε. Η Μπουμπουλίνα αφού έμεινε στην Κριμαία για περίπου τρεις μήνες περιμένοντας να ηρεμήσει η κατάσταση, έφυγε για στις Σπέτσες όταν κατάλαβε ότι ο κίνδυνος είχε πλέον απομακρυνθεί. Η Μπουμπουλίνα, έχοντας γίνει ήδη μέλος της Φιλικής Εταιρείας στην Κωνσταντινούπολη, που προετοίμαζε την Ελληνική επανάσταση, και όντας η μόνη γυναίκα που μυήθηκε σε αυτή, στον κατώτερο βαθμό μύησης αφού οι γυναίκες δεν γίνονταν δεκτές, καθώς γυρνούσε στις Σπέτσες, αγόραζε μυστικά όπλα και πολεμοφόδια από τα ξένα λιμάνια, τα οποία μετά έκρυψε στο σπίτι της, ενώ ξεκίνησε την κατασκευή του πλοίου Αγαμέμνων, της ναυαρχίδας της, η οποία ολοκληρώθηκε το 1820. Για τη ναυπήγηση του Αγαμέμνονα καταγγέλθηκε στην Υψηλή Πύλη, ότι ναυπήγησε κρυφά πολεμικό πλοίο, αλλά η Μπουμπουλίνα κατάφερε να ολοκληρώσει την κατασκευή του δωροδοκώντας τον απεσταλμένο Τούρκο επιθεωρητή στις Σπέτσες και πετυχαίνοντας την εξορία αυτών που την κατήγγειλαν. Το 1819 η Μπουμπουλίνα επισκέφθηκε και πάλι την Κωνσταντινούπολη. Επανάσταση Όταν ξεκίνησε η Ελληνική επανάσταση, είχε σχηματίσει δικό της εκστρατευτικό σώμα από Σπετσιώτες, τους οποίους αποκαλούσε « Γενναία μου παλικάρια ». Είχε αναλάβει να αρματώνει, να συντηρεί και να πληρώνει τον στρατό αυτό μόνη της όπως έκανε και με τα πλοία της και τα πληρώματά τους, κάτι που συνεχίστηκε επί σειρά ετών και την έκανε να ξοδέψει πολλά χρήματα για να καταφέρει να περικυκλώσει τα Τουρκικά οχυρά, το Ναύπλιο και την Τρίπολη. Έτσι τα δύο πρώτα χρόνια της επανάστασης είχε ξοδέψει όλη της την περιουσία. Στις 13 Μαρτίου 1821, στο λιμάνι των Σπετσών, η Μπουμπουλίνα ύψωσε στο κατάρτι του πλοίου Αγαμέμνων την δική της επαναστατική σημαία, την οποία χαιρέτησε με κανονιοβολισμούς. Η σημαία αυτή είχε κόκκινο περίγυρο και μπλε φόντο και απεικόνιζε έναν βυζαντινό μονοκέφαλο αετό ο οποίος κρατούσε μια άγκυρα και έναν φοίνικα. Ο αετός ο οποίος είχε τα φτερά γυρισμένα προς τα κάτω, συμβόλιζε το σκλαβωμένο Ελληνικό έθνος, το οποίο θα αναγεννιόταν όπως ο φοίνικας με την βοήθεια του Ναυτικού, το οποίο συμβόλιζε η άγκυρα. Το λάβαρο αυτό η Μπουμπουλίνα το εμπνεύστηκε από το λάβαρο της βυζαντινής Δυναστείας των Κομνηνών. Στις 3 Απριλίου και ανήμερα των Βαΐων, οι Σπέτσες, πρώτες από όλα τα νησιά, επαναστατούν ενώ το Μάιο οι Σπέτσες, η Ύδρα και τα Ψαρά αποτελούσαν τις μεγαλύτερες ναυτικές δυνάμεις της επαναστατημένης Ελλάδας. Η Μπουμπουλίνα, ως επικεφαλής μοίρας πλοίων - 8 πλοία, από τα οποία τρία ήταν δικά της - έπλευσε προς το Ναύπλιο το οποίο ήταν ένα απόρθητο οχυρό εφοδιασμένο με 300 κανόνια και αποτελούμενο από τρία φρούρια, το Μπούρτζι, την Ακροναυπλία και το Παλαμήδι. Τα πληρώματα του στόλου της αποβιβάστηκαν στο κοντινό λιμάνι, στους Μύλους του Άργους { δίπλα στην αρχαία Λέρνα } και με τον ενθουσιασμό της έδωσε θάρρος στο πλήρωμά της και στους Αργείους για την πολιορκία του Ναυπλίου, που είναι μια απαράμιλλη πράξη ηρωισμού. Αρχικά έδινε κατευθύνσεις στους άντρες της και αργότερα συμμετείχε η ίδια στην μάχη. Εκτός από την πολιορκία του Ναυπλίου, πήρε μέρος στον ναυτικό αποκλεισμό της Μονεμβασιάς και στην παράδοση του κάστρου της, καθώς και στην πολιορκία του Νεοκάστρου της Πύλου και τον ανεφοδιασμό του Γαλαξιδίου, όπου κυβερνήτες ήταν τα παιδιά και τα αδέλφια της. Στη μάχη του Χάραδρου κοντά στο Άργος, ένα σώμα Σπετσιωτών πολεμιστών αντιμετώπισε 2.000 Τουρκαλβανούς, οι οποίοι είχαν σταλεί από τον Χουρσίτ Πασά με επικεφαλής τον Βελή-μπέη, με σκοπό την εκκαθάριση της Πελοποννήσου από τους εξεγερμένους Έλληνες. Εκεί ο γιος της Μπουμπουλίνας, Γιάννης Γιάννουζας, ο οποίος ήταν και ο αρχηγός του σώματος αυτού, σκοτώθηκε ηρωϊκά. Αυτή η μάχη έδωσε χρόνο στους άοπλους Αργείους να τρέξουν και να κρυφτούν στα γύρω βουνά. Στις 11 Σεπτεμβρίου 1821 κατά την άλωση της Τριπολιτσάς, η Μπουμπουλίνα βοήθησε να σωθεί το χαρέμι του Χουρσίτ Πασά με κίνδυνο της ζωής της, γιατί όπως λέγεται είχε υποσχεθεί στην Σουλτάνα όταν την είχε συναντήσει στην Κωνσταντινούπολη για βοήθεια το 1816, ότι οποιαδήποτε Τουρκάλα της ζητούσε βοήθεια, αυτή θα της την έδινε. Έτσι η γυναίκα του Πασά που της ζήτησε να σώσει το χαρέμι, την ευχαρίστησε που έσωσε τις γυναίκες του χαρεμιού και τα παιδιά τους. Πριν την άλωση της Τριπολιτσάς, η Μπουμπουλίνα έφτασε έφιππη στο Ελληνικό στρατόπεδο έξω από την πόλη όπου συνάντησε τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, η φιλία και ο αλληλοσεβασμός των οποίων οδήγησε στο να παντρευτούν τα παιδιά τους Πάνος Κολοκοτρώνης και Ελένη Μπούμπουλη. Η Μπουμπουλίνα έπαιρνε μέρος στα πολεμικά συμβούλια και στις αποφάσεις ως ισάξια των άλλων οπλαρχηγών, της απονέμεται ο τίτλος της « Καπετάνισσας » και της « Μεγάλης Κυράς ». Μετεπαναστατικά Χρόνια Μετά την κατάληψη του Ναυπλίου από τους Έλληνες στις 30 Νοεμβρίου 1822, το νεοσύστατο κράτος της έδωσε κλήρο στην πόλη ως ανταμοιβή για την προσφορά της στο έθνος και η Μπουμπουλίνα εγκαταστάθηκε εκεί. Στα τέλη του 1824, η Ελλάδα υποφέρει από τον δεύτερο εμφύλιο πόλεμο, όπου η Κυβέρνηση Κουντουριώτη { Η κυβέρνηση των Καπεταναίων των νησιών } υπερισχύει του συνασπισμού των Κοτζαμπάσηδων και των Στρατιωτικών της Πελοποννήσου, με αποτέλεσμα ο Πάνος Κολοκοτρώνης, που διατελούσε φρούραρχος Ναυπλίου, να δολοφονηθεί και ο Κολοκοτρώνης να συλληφθεί και να φυλακιστεί μαζί με άλλους οπλαρχηγούς σε ένα μοναστήρι της Ύδρας, τον Προφήτη Ηλία. Η Μπουμπουλίνα αντέδρασε και ζήτησε την αποφυλάκιση του Κολοκοτρώνη, λόγω του σεβασμού που έτρεφε προς αυτόν. Τότε η ίδια κρίνεται επικίνδυνη από την Κυβέρνηση και συλλαμβάνεται δύο φορές από το Υπουργείο Αστυνομίας με εντολή να φυλακιστεί. Τελικά η Μπουμπουλίνα εξορίστηκε στις Σπέτσες χάνοντας τον κλήρο γης που το Κράτος της είχε παραχωρήσει στο Ναύπλιο. Το 1825 και ενώ η Μπουμπουλίνα ζούσε στις Σπέτσες, πικραμένη από τους πολιτικούς και την εξέλιξη του Αγώνα και έχοντας ξοδέψει όλη την περιουσία της στον πόλεμο, η Ελλάδα βρέθηκε ξανά σε μεγάλο κίνδυνο. Στις 12 Φεβρουαρίου ο Αιγύπτιος ναύαρχος Ιμπραήμ Πασάς με έναν Τουρκο-Αιγυπτιακό στόλο, αποβιβάζεται στο λιμάνι της Πύλου στην Πελοπόννησο με 4.400 άντρες, σε μια τελευταία προσπάθεια να σταματήσει την επανάσταση. Η Μπουμπουλίνα, παραμερίζοντας την δυσαρέσκειά της για τους πολιτικούς και καθοδηγούμενη μόνο από την φιλοπατρία της, άρχισε να προετοιμάζεται για νέες μάχες. Όμως τότε ήρθε το άδοξο τέλος της, στις 22 Μαΐου 1825 και στο σπίτι του πρώτου άντρα της Δημήτριου Γιάννουζα, όταν πάνω σε μια φιλονικία με μέλη της οικογένειας Κούτση εξαιτίας του ότι ο γιος της Μπουμπουλίνας, Γεώργιος Γιάννουζας, είχε κλεφτεί με την κόρη του Χριστόδουλου Κούτση, Ευγενία, κάποιος από την οικογένεια Κούτση την σκότωσε. Μάλιστα εναντίον της ήταν και ο ετεροθαλής αδελφός της ο οποίος είχε παντρευτεί την αδερφή της Ευγενίας Κούτση. Έτσι η Μπουμπουλίνα, που αφιέρωσε όλη της τη ζωή για την απελευθέρωση του έθνους της, σκοτώθηκε άδοξα. Οι Ρώσοι μετά τον θάνατό της, της απένειμαν τον τίτλο της « Ναυάρχου », έναν τίτλο με παγκόσμια μοναδικότητα για γυναικεία μορφή. http://www.ideografhmata.gr _________________

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ’21"

ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ’21

ΠΑΛΑΙΩΝ ΠΑΤΡΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΣ Γ΄

http://strymonas.blogspot.com/

Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός (25 Μαρτίου 1771 - 30 Μαΐου 1826) ήταν μητροπολίτης Πάτρας και πρωταγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 με διπλωματική και πολιτική δράση.

Γεννήθηκε στη Δημητσάνα από τον Ιωάννη Κόζη και την Κανέλα Κουκουζή το αληθινό όνομά του ήταν Γεώργιος. Φοίτησε στη Σχολή Δημητσάνας, στο Άργος και στη Σχολή της Σμύρνης. Το 1806 εκλέχθηκε μητροπολίτης Παλαιών Πατρών και μεταξύ 1815-1817 ήταν μέλος της Πατριαρχικής Συνόδου της Κωνσταντινούπολης. Το Νοέμβριο του 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία.

Στην συνέλευση της Βοστίτσας τον Ιανουάριο το 1821, διατύπωσε τις επιφυλάξεις του για τη δυνατότητα .....
έναρξης της επανάστασης εκείνη την χρονιά. Στις 14 Μαρτίου συμμετείχε στη σύναξη των απείθαρχων προκρίτων του Μωριά στη Μονή Αγίας Λαύρας, όπου αποφασίστηκε η συμμετοχή των Πελοποννησίων στην επιούσα επανάσταση. Σύμφωνα με ένα ψευδή θρύλο, στις 25 Μαρτίου του 1821, ευλόγησε μία ελληνική σημαία και κήρυξε την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης στο μοναστήρι της Αγίας Λαύρας. Όμως, η Ελληνική Επανάσταση είχε ήδη ξεκινήσει στις 21 Φεβρουαρίου από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη στο Ιάσιο.

Οι περισσότεροι ιστορικοί, όπως αναφέρει ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, ήταν της άποψης που αναφέρεται στα απομνημονεύματα του Παλαιού Πατρών Γερμανού, δηλαδή, "οι δε συγκεντρωθέντες αποφάσισαν να μην δώσουν αιτίαν τινά, αλλά ως φοβισμένοι να παραμερίσωσι εις ασφαλή μέρη". Άλλοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι ο πυρήνας του μύθου διασώζει κάποια ιστορική αλήθεια, βασιζόμενοι σε προσωπικά αρχεία οικογενειών αγωνιστών του 1821, που ισχυρίζονται ότι ο Παλαιών Πατρών Γερμανός τέλεσε δοξολογία στις 17 Μαρτίου στην Αγία Λαύρα και όρκισε ορισμένους κοτζαμπάσηδες και επισκόπους του Μωριά, που βρίσκονταν εκεί για τον εορτασμό του Αγίου Αλεξίου. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι συγκεντρωμένοι έφυγαν από την Αγία Λαύρα έχοντας γνώση της επικείμενης έναρξης επανάστασης.

Κατά τον ξεσηκωμό της Πάτρας στις 22 Μαρτίου 1821 βρισκόταν εκτός της πόλης, αλλά αμέσως κατέβηκε εκεί και ευλόγησε τα όπλα και το λάβαρο των αγωνιστών στην πλατεία Αγίου Γεωργίου. Σύμφωνα με τις αναφορές του πρέσβη της Μεγάλης Βρετανίας στο Μωριά, με έδρα την Πάτρα, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, είχε αποσυρθεί έξω από την κωμόπολη των Καλαβρύτων, στη Ιερά Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου, προκειμένου να αποφύγει την παράδοσή του στην Τριπολιτσά. (Sketches of the War in Greece: In a Series of Extracts By Philip James Green, R. L. Green. Published 1827. T. Hurst and co.) σελίδες 9 -10. Στις 24 Μαρτίου είχαν αρχίσει οι εχθροπραξίες στην πόλη της Πάτρας (σελ 13), ενώ ο Αρχιεπίσκοπος Παλαιών Πατρών Γερμανός αναμενόταν στην πόλη, αφού είχε ονομασθεί αρχηγός της επανάστασης. Έφθασε εκεί στις 26 Μαρτίου, κι είχε μια συνάντηση με τους ξένους πρόξενους (Πουκεβίλ Γαλλίας και Γκρην Μεγάλης Βρετανίας) όπου επέδωσε μανιφέστο της επανάστασης με ημερομηνία 23 Μαρτίου 1821. (Το πιο πάνω βιβλίο περιέχει μεταφρασμένο αντίγραφο του μανιφέστου). Η μαρτυρία του Βρετανού προξένου έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί επιβεβαιώνει όλα τα γεγονότα που αναφέρει ο Πουκεβίλ στη γνωστή ιστορία του της Ελληνικής επανάστασης, ενώ ταυτόχρονα τηρεί καθαρά φιλοτουρκική στάση.

Το Δεκέμβριο του 1821 συμμετείχε στην Α' Εθνοσυνέλευση στην Επίδαυρο, και με απόφασή της μαζί με τον Γεώργιο Μαυρομιχάλη πήγε τον Οκτώβριο του 1822 στην Ιταλία, για να συναντήσει τον Πάπα με σκοπό να του ζητήσει υλική και ηθική βοήθεια, αλλά τελικά δεν κατάφερε να τον συναντήσει. Παρά την αποτυχία της αποστολής του κατάφερε να ενημερώσει και να προτρέψει τους φιλέλληνες της Ευρώπης να βοηθήσουν την επανάσταση.

Επέστρεψε στην Ελλάδα τον Ιούνιο του 1824, περίοδο της εμφύλιας διαμάχης. Προσπάθησε να συμφιλιώσει τις αντίπαλες παρατάξεις αλλά δεν το κατάφερε και αποσύρθηκε στη μονή της Χρυσοποδαρίτισσας. Αντίθετα ταλαιπωρήθηκε από τον Γκούρα που με διαταγή του απήχθη και οδηγήθηκε πεζός στη Γαστούνη το χειμώνα του 1825. Εγκαταστάθηκε στο Ναύπλιο και το 1826 διηύθυνε τις εργασίες της Γ΄ Εθνοσυνέλευσης στην Επίδαυρο. Αργότερα αρρώστησε και πέθανε στο Ναύπλιο στις 30 Μαΐου 1826.

Στα τελευταία του χρόνια ο Παλαιών Πατρών Γερμανός έγραψε τα απομνημονεύματά του, στα οποία αναφέρονται τα γεγονότα της Επανάστασης μέχρι το τέλος του 1822. Δημοσιεύθηκαν το 1837.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ’21"

ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ’21

Αναγνωσταράς Χρήστος .Άγριλος Αρκαδίας 1760 – Σφακτηρία 1825

Ο Αναγνωσταράς νικά τους Τούρκους στο Βαλτέτσι

Ο Χρήστος Αναγνωσταράς ήταν αρματολός, φιλικός και οπλαρχηγός της Επανάστασης. Γεννήθηκε το 1760 στη Aγριλό Αρκαδίας. Το πραγματικό του όνομα ήταν Χρήστος Παπαγεωργίου. Την προσωνυμία αυτή έλαβε επειδή ήταν αναγνώστης και στην εκκλησία, αλλά και λόγω της ρωμαλέας σωματικής του διάπλασης. Άρχισε να ασχολέιται με το εμπόριπ, αλλά σύντομα συγκρούστηκε με τον ροεστό Δ. Δικαίο τον οποίο και σκότωσε. Έτσι βγήκε κλέφτης και συγκρότησε δικό του σώμα. Το 1785 ήταν αρχηγός ομάδας κλεφτών στην επαρχία Λεονταρίου. Τότε συνεργάστηκε με τον Ζαχαριά, τον Κολοκοτρώνη και τον Πετμεζά.

Το 1804, κατά το διωγμό των κλεφτών και των αρματολών από τους Τούρκους, κατέφυγε στα Επτάνησα (Ζάκυνθο) και κατατάχτηκε με το βαθμό του ταγματάρχη στον ρωσικό στρατό. Το 1807, όταν κατέλαβαν τα Επτάνησα με συνθήκη οι Γαλλοι, υπηρέτησε σαν ταγματάρχης στον γελλικό στρατό. Στο τάγμα του υπηρετούσαν πολλοί Έλληνες. Αργότερα όταν τα Επτάησα κατελήφθησαν από τους Άγγλους, υπηρέτησε και στον Αγγλικό στρατό. Μετά τη διάλυση των Αγγλικών Ταγμάτων ο Αναγνωσταράς είχε ήδη χάσει και του δυο γιους του σε ναυάγιο και ήταν σε κακή οικονομοκή κατάσταση. Έτσι έφυγε στη Ρωσία μαζί με τους οπλαρχηγούς Η. Χρυσοσπάθη και Π. Δημητρόπουλο. Το 1817 όλοι τους μυήθηκαν στην Φιλική Εταιρία και ήταν ο πρώτοι στρατιωτικοί εταίροι της. Έκτοτε ο Αναγνωσταράς στα πλαίσια της Φ. Ε. θα αναπτύξει πλούσια δράση και σημαντική εθνεγερτική δραστηριότητα. Λίγο αργότερα επέστρεψαν στην Ελλάδα και μύησαν κι άλλους. Ο Αναγνωσταράς μύησε μεταξύ άλλων τον Κολοκοτρώνη και Παπαφλέσσα.

Με την κήρυξη της επανάστασης είχε πολύ μεγάλη συμμετοχή στην κατάληψη της Καλαμάτας (23 Μαρτίου 1821) μαζί με τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, τον Κολοκοτώνη και τους Κουμουνδουράκηδες. Έλαβε μέρος επίσης στην πολιορκία της Τριπολιτσάς, στη μάχη του Βαλτετσίου και σε άλλες μάχες. Λόγω της προχωρημένης του ηλικίας και της αντιπάθειας που είχε για τον Κολοκοτρώνη, αποσύρθηκε από την πολεμική δράση και αφιερώθηκε στην πολιτική. Υπήρξε επίσης σύμβουλος του Δημήτριου Υψηλάντη. Στις εμφύλιες διαμάχες πήρε το μέρος της κυβέρησης του Κουντουριώτη. Το Μάϊο του 1823 έγινε Υπουργός Στρατιωτικών στην κυβέρνηση Κουντουριώτη από την οποία πολέμησε τον Κολοκοτρώνη. Κατά την εισβολή του Ιμπραήμ στη Πελοπόννησο συμμετείχε στον αγώνα για την απόκρουσή του. Τελικά σκοτώθηκε το 1825 κατά την πολιορκία της Σφακτηρίας από τους Αιγυπτίους.

http://eistorias.wordpress.com/

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ’21"

Η 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ

Μέσα στην πολυτάραχη ιστορία του εθνικού μας βίου, πολλές φορές ό εορτασμός της 25ης Μαρτίου, πήρε δραματικό χαρακτήρα διαδήλωσης υπέρ της ελευθερίας. Οι πιο σημαντικές εκδηλώσεις τέτοιας μορφής στα νεώτερα χρόνια, ήταν αναμφισβήτητα, εκείνες του 1942 καί 1943 στην καρδιά της σκλαβωμένης Αθήνας.

Στίς 24 Μαρτίου 1942 το πρωί, μικρές ομάδες φοιτητών μαζεύτηκαν στην πλατεία Εξαρχείων. Ήταν ειδοποιημένοι από την οργάνωση τους, το σπουδαστικό τμήμα του ΕΑΜ Νέων, που κατηύθυνε τον αγώνα στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Οί περισσότεροι έρχονταν κατευθείαν από το φοιτητικό συσσίτιο, όπου επί ώρες περίμεναν κάθε μέρα με τα κατσαρολάκια τους για να πάρουν μια κουταλιά μπλιγούρι ή νεροζούμι με λιγοστές φακές, για να κρατηθούν στα πόδια τους.

Λίγα άτομα ήταν στην πλατεία, όταν ακούστηκαν τα πρώτα χειροκροτήματα. Ήταν κάτι το απροσδόκητο. Κάτω από τη μύτη των Γερμανών καί των Ιταλών, ένας φοιτητής ανέβηκε σε μια καρέκλα, καί με βιαστικά λόγια, μίλησε για τους αγώνες καί τίς θυσίες των προγόνων μας του '21, «πού μας δείχνουν καί σήμερα το δρόμο για να λευτερωθούμε από τους καινούργιους τυράννους...».
Τα βαθουλωμένα από την πείνα μάτια του νέου, πετούσαν φλόγες καθώς υπογράμμισε με έμφαση τίς τελευταίες αυτές φράσεις.
Συγχρόνως εκατοντάδες νεανικές φωνές άρχισαν να τραγουδούν το «Μαύρη είναι ή νύχτα στα βουνά». Τα γύρω παράθυρα άνοιξαν, καί οί σκλάβοι Αθηναίοι δεν πίστευαν στα μάτια τους. Χειροκροτήματα ακούστηκαν από παντού. Κάποιος κρατούσε μπροστά μια ελληνική σημαία, καί ή φάλαγγα των διαδηλωτών, συνεχώς μεγάλωνε. Προχώρησαν όλοι, κι έφτασαν στο Κολωνάκι, στην πλατεία Ξανθού, για να στεφανώσουν το άγαλμα του Φιλικού.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Η 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ"

ΑΓΚΥΛΩΤΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ:

ΕΝΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΑΙ ΠΑΝΑΡΧΑΙΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΕΡΩΤΑ Μάλλον αποστροφή κι απέχθεια, λίαν ατυχώς, προκαλεί σε πολλούς ανθρώπους τής εποχής μας ο αγκυλωτός σταυρός κι αυτό γιατί έχει συνδεθεί με τούς Ναζί και τα εγκλήματα, που αυτοί διέπραξαν κατά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Παλιότερα όμως, και για πολλές χιλιετίες, ο αγκυλωτός σταυρός αποτελούσε ιερό σύμβολο πολλών πολιτισμών και θεωρούνταν παγκοσμίως σύμβολο καλοτυχίας κι ευημερίας. Ευχετήριες κάρτες των αρχών τού 20ού αιώνα με αγκυλωτούς σταυρούς. Χιλιάδες αγκυλωτών σταυρών έχουν βρεθεί σε ανασκαφές σε όλη την Ευρώπη (π.χ. Ρώμη, Πομπηία, Γερμανία, Ουγγαρία, Μυκήνες κ.τ.λ.), σε πολλές περιοχές τής Ασίας, τής Νότιας Αμερικής (π.χ. Μάγια) και τής Βόρειας Αμερικής (σε Ινδιάνους κ.τ.λ.). Απαντάται επίσης στις βραχογραφίες τού Παγγαίου, στον Ειρηνικό Ωκεανό (Μαορί, γραφή ρόνγκο-ρόνγκο Ν. Πάσχα κ.τ.λ.), αλλά κι ο Σλήμαν βρήκε πολλούς κατά τις ανασκαφές στο Ίλιο. Αποτελεί ιερό σύμβολο τής Περσίας, των Ινδιών, των Βουδιστών κ.ά.. Χάρτης με σημειωμένους τούς αρχαιολογικούς χώρους παγκοσμίως, όπου έχουν βρεθεί αγκυλωτοί σταυροί. Αριστερά: Ετρουσκικό κόσμημα (700-650 π.Χ., Ιταλία, Μουσείο Λούβρου). Δεξιά: Σφραγίδες από τον πολιτισμό τής κοιλάδας τού Ινδού (δεύτερη χιλιετία π.Χ., Βρετανικό Μουσείο). Κράνος διακοσμημένο με αγκυλωτό σταυρό από το Ερκουλάνουμ (Τάραντας, 350-325 π.Χ.) O αγκυλωτός σταυρός στην ινδουιστική θεότητα Γκανέσα. Κορινθιακό νόμισμα τού 590 π.Χ. και μερικά από τα πολλά αρχαία ελληνικά αγγεία, που φέρουν αγκυλωτούς σταυρούς. Πολλά αγγεία τής γεωμετρικής περιόδου, διακοσμημένα με αγκυλωτούς σταυρούς υπάρχουν στο Αρχαιολογικό Μουσείο των Αθηνών και σε πολλά άλλα Μουσεία τής χώρας. Ο αγκυλωτός σταυρός αποτελούσε για τους αρχαίους Έλληνες σημαντικότατο ιερό σύμβολο. Αγκυλωτοί σταυροί στην Ασία. Αριστερά άγαλμα τού Βούδα στο Χονκ Κονγκ και δεξιά βουδιστικός ναός στη Νότια Κορέα. Επάνω σειρά : Αριστερά : Κινέζικο αγγείο τής νεολιθικής περιόδου τής Κίνας (2.165-1.965 π.Χ.). Mέση: Μέρος ενός κινέζικου μεταξένιου υφάσματος, που απεικονίζει 29 κομήτες. Στη φωτογραφία φαίνονται τέσσερις από αυτούς, εκ των οποίων ο αριστερός φέρει αγκυλωτό σταυρό. Δεξιά: Ινδουιστική, όπως κι η αμέσως κάτω απ΄ αυτή στη μεσαία σειρά. Μεσαία σειρά: Αριστερά: από την Ινδία (2.000 πΧ). Μεση: από τη Μεσοποταμία (4.000 πΧ). Κατω σειρά: Αγκυλωτοί σταυροί Ινδιάνων (η αριστερή κι η μεσαία από Ινδιάνικα χαλιά). Αγκυλωτός σταυρός και στούς εβραίους! (Καβαλιστικό σύμβολο από το “Parashat Eliezer”). Προκειμένου να γίνει κατανοητή η σύνδεση τού αγκυλωτού σταυρού με τον έρωτα, θα αναλυθεί εν συντομία η έννοια τής ενοποίησης των πεδίων: Η βαρύτητα είναι μια πολύ σημαντική δύναμη μεγάλης ακτίνας δράσης, η οποία για παράδειγμα διατηρεί σε συνοχή ολόκληρο τον Γαλαξία μας. Στις αρχές τού 19ου αιώνα πραγματοποιήθηκαν πειράματα, που έδειξαν, ότι ο ηλεκτρισμός και ο μαγνητισμός συσχετίζονται και είναι πραγματικά διαφορετικές πτυχές τής ηλεκτρομαγνητικής δύναμης ή τής αλληλεπίδρασης μεταξύ των φορτίων. Η τελική σύνθεση αυτής τής πρώτης ενοποιητικής θεωρίας στη φυσική παρουσιάστηκε το 1864 από τον Mάξγουελ στην Αγγλία. Η εργασία του πρόβλεψε την ύπαρξη των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων και ερμήνευσε το φως ως φαινόμενο ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων. Οι ονομαζόμενες έκτοτε εξισώσεις Mάξγουελ συμπληρωμένες με την εξίσωση συνέχειας τού ηλεκτρικού ρεύματος αποτελούν θεμελιώδεις εξισώσεις τής ηλεκτρομαγνητικής θεωρίας, οι οποίες περιγράφουν όλα τα ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα τής φύσης και τής τεχνικής. Ο πολιτισμός τού αιώνα μας οφείλει τα μέγιστα στη θεωρία τού Μάξγουελ. Η ανακάλυψη τής ραδιενέργειας, ορισμένων βαρέων στοιχείων προς το τέλος τού 19ου αιώνα και η ανάπτυξη τής φυσικής τού ατομικού πυρήνα αποκάλυψαν δύο άγνωστες μέχρι τότε δυνάμεις ή αλληλεπιδράσεις: τις ισχυρές και ασθενείς πυρηνικές δυνάμεις. Αντίθετα από τη βαρύτητα και τον ηλεκτρομαγνητισμό, που δρουν σε μεγαλύτερες αποστάσεις, οι δυνάμεις αυτές δρουν μόνο σε πολύ μικρές αποστάσεις εντός τού πυρήνα ή και πιο μικρές ακόμη. Η ισχυρή αλληλεπίδραση ευθύνεται για τη συγκρότηση των ατομικών πυρήνων. Αν και η ασθενής αλληλεπίδραση είναι πολύ πιο ασθενής και από τις ισχυρές και από τις ηλεκτρομαγνητικές αλληλεπιδράσεις, είναι όμως μεγάλης σπουδαιότητας σε πολλά φαινόμενα. Η ενέργεια τού Ήλιου, πολύ σημαντική για τη ζωή πάνω στη Γη, παράγεται όταν γίνεται σύντηξη τού υδρογόνου προς το ευγενές αέριο ήλιον με μια αλυσίδα πυρηνικών αντιδράσεων, που εμφανίζονται στο εσωτερικό του. Η πρώτη αντίδραση σ΄ αυτή την αλυσίδα, ο μετασχηματισμός τού υδρογόνου σε δευτέριο, προκαλείται από την ασθενή δύναμη. Χωρίς αυτή την δύναμη η παραγωγή τής ηλιακής ενέργειας δεν θα ήταν δυνατή. Ομοίως, η ασθενής αλληλεπίδραση βρίσκει πρακτική εφαρμογή στα ραδιενεργά στοιχεία, που χρησιμοποιούνται στην ιατρική και την τεχνολογία, τα οποία είναι γενικά βήτα-ραδιενεργά στοιχεία, και στη βήτα-διάσπαση ενός ισοτόπου τού άνθρακα (τού άνθρακα-14) προς άζωτο, που είναι η βάση για τη χρονολόγηση των οργανικών αρχαιολογικών ευρημάτων. Ήδη από το 1930 είχε σχηματιστεί η πρώτη κβαντική θεωρία πεδίων για την ασθενή αλληλεπίδραση, η οποία όμως σε ορισμένα σημεία έπασχε. Στην δεκαετία τού 1960 μία ολιγομελής ομάδα ερευνητών πέτυχε την ανάπτυξη μιας θεωρίας, η οποία ενοποιεί τον ηλεκτρομαγνητισμό με την ασθενή αλληλεπίδραση σε μία κοινή θεωρία των ηλεκτρασθενών αλληλεπιδράσεων. Το βραβείο Νόμπελ τού 1979 στη φυσική απονεμήθηκε σε τρεις επιστήμονες για τις συνεισφορές τους στη θεωρία τής ενοποιημένης ασθενούς και ηλεκτρομαγνητικής αλληλεπίδρασης μεταξύ των στοιχειωδών σωματιδίων. Το 1983 στο Ευρωπαϊκό Εργαστήριο Στοιχειωδών Σωματιδίων (CERN) έγινε η πρώτη παρατήρηση των φορέων τής ασθενούς αλληλεπίδρασης. Οι σύγχρονες έρευνες επικεντρώνονται στην ενοποίηση των τεσσάρων ειδών πεδίου που προαναφέρθηκαν, δηλαδή τού βαρυτικού, τού ηλεκτρομαγνητικού, τού πυρηνικού ασθενούς και τού πυρηνικού ισχυρού. Με τη διατύπωση μιας ενοποιημένης θεωρίας πεδίων θα κατανοηθούν οι θεμελιώδεις νόμοι, που ενοποιούν όλη τη φύση. Ο αγκυλωτός σταυρός στη σημερινή σύγχρονη τεχνολογία των μεταϋλικών. Τα μεταϋλικά είναι τεχνητά υλικά με ιδιότητες, που δεν ανευρίσκονται στη φύση. Τις ιδιότητές τους τις αποκτούν περισσότερο από τη δομή παρά από τη σύστασή τους. Καλλιτεχνική αναπαράσταση τρισδιάστατης δομής ελικότροπου μεταϋλικού. (E Plum, University of Southampton.) Στις εικόνες φαίνονται ελικότροπα μεταϋλικά με δομή αγκυλωτών σταυρών, μονοαξονική οπτική δραστηριότητα και αρνητικό δείκτη διάθλασης. Τα μεταϋλικά αρνητικού δείκτη διάθλασης προσδίδουν επαναστατικές ιδιότητες στην αλληλεπίδραση ηλεκτρομαγνητισμού και συμπυκνωμένης ύλης και ανοίγουν νέες δυνατότητες ιδιαίτερα στον τομέα τής δημιουργίας απωστικής δύναμης Casimir και των εφαρμογών της στη νανομηχανική. [ Πηγή: R. Zhao1, 2, L. Zhang1, J. Zhou3, Th. Koschny1,4 and C. M. Soukoulis1,4: «Conjugated gammadion chiral metamaterial with uniaxial optical activity and negative refractive index», Ames Laboratory (dated: November 19, 2010). (1) Ames Laboratory and Department of Physics and Astronomy, Iowa State University, Ames, Iowa 50011, USA (2) Applied Optics Beijing Area Major Laboratory, Department of Physics, Beijing Normal University, Beijing 100875, China (3) Centre for Integrated Nanotechnologies, Materials Physics & Applications Division, Los Alamos National Laboratory, Los Alamos, New Mexico 87545, USA (4) Institute of Electronic Structure and Laser, FORTH, Department of Materials Science and Technology, University of Crete, Heraklion, 71110 Crete, Greece.] Ο αγκυλωτός σταυρός αποτελεί σημαντικό πανάρχαιο σύμβολο. Η ανεξήγητη με τη συμβατική αρχαιολογία παγκόσμια εξάπλωσή του δικαιολογείται μόνο σαν κατάλοιπο ενός πολύ παλαιού παγκόσμιας εξάπλωσης πολιτισμού. Ο πολιτισμός αυτός παρουσιάζεται στο βιβλίο Η Τεχνολογία των θεών, όπου εξετάζονται πλείστες αναφορές αρχαίων ελληνικών κειμένων, μυθολογικών ή ιστορικών -Ομήρου, Ησιόδου, Πλάτωνα, τραγικών κ.λπ.- σε προηγμένες, ανεξήγητες για την εποχή τους γνώσεις. Εξετάζονται επίσης με πλήθος φωτογραφιών από όλο τον κόσμο υψηλής τεχνολογίας κατάλοιπα (κατασκευές, που έχουν διασωθεί μέχρι σήμερα) αυτού τού πολιτισμού. (Την Τεχνολογία των Θεών μπορείτε να την κατεβάσετε δωρεάν από την «Ελεύθερη Έρευνα» από την Ενότητα ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ). Την εποχή εκείνη λοιπόν, ίσως είχαν καταφέρει να προσεγγίσουν την έννοια τής ενιαίας ενοποιητικής συμπαντικής δύναμης, την οποία στη Μυθολογία ονομάτισαν: Έρωτα. Ο Έρως έχει τη δύναμη να προσελκύει, να ενώνει ή να εξωθεί σε ένωση όλα τα στοιχεία, τα πάντα στη φύση και όχι μόνο στη Γη, αλλά και στον ουρανό, αφού και οι θεοί, κατά τούς ορφικούς, δεν μπορούσαν να αποφύγουν την επίδραση τού Έρωτα, ο οποίος είχε γεννηθεί πριν από ακόμα κι από αυτούς. Ο «κάλλιστος εν αθανάτοισι θεοίσι» Έρως γεννήθηκε πρώτος μαζί με τη Γαία από το αρχικό Χάος (Ησίοδου «Θεογονία», 120). Η Αφροδίτη είναι η θεά τού Έρωτα και κατά μια παράδοση μητέρα του. Στον Ορφικό Ύμνο της ονομάζεται «ζεύκτειρα». Η σχέση τού αγκυλωτού σταυρού και τού έρωτα φαίνεται στην εικόνα τής θεάς από ερυθρόμορφη κύλικα τού 520 π.Χ.. Η Αφροδίτη είναι η μόνη θεά, που απεικονίζεται με φόρεμα γεμάτο αγκυλωτούς σταυρούς. Η θεά τού έρωτα, Αφροδίτη, με ενδυμασία γεμάτη αγκυλωτούς σταυρούς. Προτού ανακαλύψει το DNA ο άνθρωπος, δεν μπορούσε να φανταστεί τι απεικόνιζε το κηρύκειο (βλ. Οι 2x23 ναύτες τού Οδυσσέα και τα 2x23 χρωμοσώματα και Η Τεχνολογία των Θεών). Όταν καταφέρει στο μέλλον να αναπτύξει κατάλληλη θεωρία για την ενοποίηση των πεδίων, ίσως τότε καταλάβει τι ακριβώς απεικονίζει ο αγκυλωτός σταυρός με τα τέσσερα σκέλη του -όσα και οι δυνάμεις, που προσπαθεί να ενοποιήσει- οπότε και θα κατανοήσει τον Έρωτα, την κοσμογονική εκείνη δύναμη, που δρα ενοποιητικά σε όλη τη φύση, σε όλο το Σύμπαν. Γιάννης Λάζαρης-------- Ηλεκτρολόγος-Μηχανολόγος Ε.Μ.Π. http://www.freeinquiry.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΑΓΚΥΛΩΤΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ:"

Πανδώρα - Η πρώτη γυναίκα της Ελληνικής Θεογονίας

Η Πανδώρα (παν + δώρα) είναι αρχετυπική μορφή της ελληνικής μυθολογίας, όπου αναφέρεται ως η πρώτη θνητή γυναίκα, αιτία όλων των δεινών κατά τον Ησίοδο και αντίστοιχη της βιβλικής Εύας. Ο μύθος της Πανδώρας, όχι τόσο ως αρχετυπικής μορφής, μητέρας όλων των γυναικών, αλλά ως αιτίας όλων των παθών, λόγω της περιέργειάς της, έχει κάνει το γύρο του κόσμου. Συγκεκριμένα, από ανοησία, περιέργεια ή σκόπιμα, η Πανδώρα σύμφωνα με το μύθο αποδέσμευσε και σκόρπισε στην ανθρωπότητα όλα τα δεινά και τις ασθένειες που ήταν κρυμμένες σε ένα πιθάρι -το οποίο κατά λάθος καθιερώθηκε να αναφέρεται ως...... κουτί. Η αρνητική στάση του Ησίοδου και ο μισογυνισμός που εκδηλώνεται στα σχετικά κείμενά του -με την Πανδώρα πιθανόν ως αφορμή- αποδίδεται από ορισμένους ερευνητές και σε κατάλοιπα της μεταβατικής εποχής, από τη μητριαρχία στην πατριαρχία χωρίς φυσικά να αποκλείονται και άλλες λογικές ερμηνείες.

Οι επωνυμίες Πανδώρα και Ανησιδώρα (αυτή που φέρνει δώρα)αναφέρονται και στη Δήμητρα, τη θεά της Γης, που λατρευόταν ως πανδώρα αφού από αυτήν τρεφόταν η ανθρωπότητα, όμως πρόκειται για θετικές επωνυμίες [1] της θεάς και δεν έχουν καμία σχέση με το κύριο όνομα Πανδώρα, δηλαδή το μυθολογικό πρόσωπο. Σύμφωνα με τον Ησίοδο το όνομά της σήμαινε εκείνη που είναι προικισμένη με όλα τα δώρα από τους θεούς, εκείνην που έχει όλα τα χαρίσματα. Μεταγενέστερα θεωρήθηκε ότι ήταν και εκείνη από την οποία εκπορεύονταν όλα τα δώρα προς τους ανθρώπους, καλά και κακά.
Η Πανδώρα της "Θεογονίας"

Σύμφωνα με την Θεογονία και τα Έργα και Ημέραι του Ησιόδου που συντάχθηκαν γύρω στο 750 π.Χ. η Πανδώρα πλάστηκε από χώμα από τον Ήφαιστο κατά παραγγελία του Δία. Η Αθηνά (ή ο Ερμής) της έδωσε ζωή και οι θεοί του Ολύμπου της προσέφεραν γενικά όλα τα χαρίσματα και τις ικανότητες, και μαζί μια επικίνδυνη γοητεία. Για τον Ησίοδο πάντως η Πανδώρα ήταν το χειρότερο δώρο που μπορούσαν να κάνουν οι θεοί στον άνθρωπο.

Στη Θεογονία αναφέρει [2] ότι "ο ευγενής γιος του Ιαπετού (ο Προμηθέας) έκλεψε την ιερή φωτιά και εξοργισμένος ο Δίας έστειλε στους ανθρώπους ένα μεγάλο κακό -το τίμημα για το ευεργέτημα της φωτιάς. Ζήτησε από τον Χωλό θεό (τον Ήφαιστο) να πλάσει από τη γη μια παρθένα και η Αθηνά την έντυσε και τη στόλισε με κοσμήματα και της έβαλε ένα θαυμαστό πέπλο και στεφάνι στο κεφάλι καθώς και ένα στέμμα χρυσό". Όπως περιγράφει ο Ησίοδος ήταν χάρμα οφθαλμών και έλαμπε με μεγάλη ομορφιά που την θαύμασαν ακόμα και οι θεοί και που δεν μπορούσε να της αντισταθεί κανένας θνητός, αφού μέχρι τότε δεν υπήρχαν γυναίκες παρά μόνον άνδρες. "Από αυτήν" γράφει ο Ησίοδος, "κατάγονται όλες οι γυναίκες και το θηλυκό γένος. Από αυτήν προήλθε το καταστροφικό γένος των γυναικών (τῆς γὰρ ὀλώιόν ἐστι γένος γυναικῶν) που ζει μεταξύ των θνητών ανδρών για να τους βασανίζει, σύντροφος μόνο στα πλούτη και ποτέ στη μισητή φτώχεια . Ο Δίας έπλασε τις γυναίκες για να βλάψει το θνητόν άνδρα [3]

ὣς δ᾽ αὔτως ἄνδρεσσι κακὸν θνητοῖσι γυναῖκας

Ζεὺς ὑψιβρεμέτης θῆκεν

"Και σαν να μην έφτανε αυτό" συνεχίζει ο Ησίοδος "αν ο άνδρας δεν παντρευόταν για να αποφύγει τις πικρίες του γάμου, γερνούσε και πλησίαζε το θάνατο χωρίς κανέναν να τον φροντίσει.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Πανδώρα - Η πρώτη γυναίκα της Ελληνικής Θεογονίας"

Εκδήλωση για τη Μάχη του Μαραθώνα στις Βρυξέλλες

Πηγή.
http://strymonas.blogspot.com

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο γιορτάζει εφέτος το ορόσημο στους Ελληνο-Περσικούς Πολέμους

Το κράνος του Μιλτιάδη στη νικηφόρα μάχη των Αθηναίων στον Μαραθώνα (δεξιά) και κράνος των εχθρών (αριστερά)

Και στις Βρυξέλλες θα εορτασθεί η επέτειος της Μάχης του Μαραθώνα με εκδήλωση που θα γίνει στις 23 Μαρτίου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Η εκδήλωση με τίτλο «2.500+1 χρόνια από τη Μάχη του Μαραθώνα» διοργανώνεται με πρωτοβουλία
της ευρωβουλευτού του ΠΑΣΟΚ καθηγήτριας αρχαιολογίας κυρίαςΧρυσούλας Παλιαδέλη και του γερμανού ευρωβουλευτού της Ομάδας των Φιλελεύθερων Γιώργου Χατζημαρκάκη στο κτίριο JAN4Q2 του Κοινοβουλίου και στοχεύει να αναδείξει τη διεθνή αναγνώριση του ρόλου που διαδραμάτισε η αρχαία Ελλάδα στη ροή της ευρωπαϊκής και της παγκόσμιας ιστορίας, στον πολιτισμό και τον αθλητισμό.

Θα μιλήσουν ο τέως πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κ. Χανς - Γκερτ Πέτερινγκ, ο πρόεδρος της Διεθνούς Ενωσης Φίλων του Μαραθώνα κ. Γκυ Φω ντε λα Κρουά, ο ευρωβουλευτής των γερμανών φιλελευθέρων κ. Γιώργος Χατζημαρκάκης και η ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Χρυσούλα Παλιαδέλη. Θα ακολουθήσει προβολή του ντοκιμαντέρ της Μαρίας Χατζημιχάλη - Παπαλιού «2.500 χρόνων από τη Μάχη του Μαραθώνα». Στην εκδήλωση θα παρευρεθεί και ο έλληνας υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού κ. Παύλος Γερουλάνος.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Εκδήλωση για τη Μάχη του Μαραθώνα στις Βρυξέλλες"

Ασκληπιός: ο θεός της ιατρικής

Ο Ασκληπιός κατά την αρχαιότητα υπήρξε ήρωας αλλά και θεός της ιατρικής. Γιος του Απόλλωνα και της Κορωνίδας (ή της Αρσινόης σύμφωνα με άλλη εκδοχή του μύθου) μεγάλωσε κοντά στον κένταυρο Χείρωνα. Ο σοφός αυτός κένταυρος του δίδαξε την ιατρική, την οποία ο Ασκληπιός άσκησε με μεγάλη ικανότητα.



Ο Ασκληπιός είχε παντρευτεί την Ηπιόνη με την οποία απέκτησε δύο γιους (Ποδαλείριος και Μαχάονας) που ήταν επίσης γιατροί, και πέντε κόρες (Ακεσώ, Ιασώ, Πανάκεια, Αίγλη και Υγεία).
Η Υγεία είναι η προσωποποίηση της ψυχικής και σωματικής υγείας και λατρευόταν μαζί του.


Ο μύθος αναφέρει ότι η Αθηνά είχε δώσει στον Ασκληπιό το αίμα της Γοργόνας όταν την αποκεφάλισε ο Περσέας (οι Γοργόνες ήταν τρεις:η Ευρυάλη, η Σθενώ και η Μέδουσα. Οι δύο πρώτες ήταν αθάνατες ενώ η τρίτη θνητή. Το όνομα Γοργόνα το έδιναν κυρίως στη Μέδουσα. Για μαλλιά είχαν φίδια, για δόντια χαυλιόδοντες, λέπια στο λαιμό και χρυσά φτερά. Το βλέμμα τους ήταν τόσο διαπεραστικό που όποιος τις κοιτούσε κατάματα γινόταν πέτρα). Το αίμα της δεξιάς της φλέβας ήταν τόσο ευεργετικό που με τη βοήθειά του ο Ασκληπιός κατάφερνε να ανασταίνει τους νεκρούς, ενώ αυτό της αριστερής μπορούσε να προκαλέσει το θάνατο (από αυτό μάλιστα πέθανε και ο Χείρωνας, από βέλη που είχαν εμποτιστεί με αυτό το αίμα).


Ο Δίας βλέποντας αυτή του τη δύναμη φοβήθηκε πως θα διαταραχθεί η τάξη του κόσμου και τον κεραυνοβόλησε. Για να εκδικηθεί το θάνατο του γιου του ο Απόλλωνας σκότωσε τους Κύκλωπες. Μετά το θάνατό του σύμφωνα με το μύθο ο Ασκληπιός μεταμορφώθηκε στον αστερισμό του Οφιούχου. Την ιατρική του συνέχισαν να εξασκούν οι Ασκληπιάδες που ήταν απόγονοί του και από τους οποίους κατάγεται ο φημισμένος γιατρός της αρχαιότητας Ιπποκράτης.

Βιβλιογραφία: Σοφία Σούλη "Ελληνική Μυθολογία", Εκδόσεις Τούμπης, Αθήνα 1995.

http://erroso.blogspot.com

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Ασκληπιός: ο θεός της ιατρικής"

Οι απροσκύνητοι Έλληνες...

"ΟΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΙΑΣ ΣΤΑΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΤΩΝ ΒΑΡΒΑΡΩΝ"- Αριστοτέλης

ΟΥΚ ΕΙΘΙΣΤΑΙ ΤΟΙΣ ΕΛΛΗΣΙ ΠΡΟΣΚΥΝΕΕΙΝ | "Δεν υπάρχει στα ήθη των Ελλήνων το προσκύνημα"
Σαφείς καταδικαστικές αναφορές γύρω απο την καθαρώς βαρβαρική " συνήθεια " του προσκυνήματος και της γονυκλισίας, υπάρχουν διάσπαρτες μέσα στα κείμενα όχι μόνον της Αρχαίας αλλά και της Νεωτέρας Γραμματείας μας, καθώς και στις στήλες των διαφόρων Λεξικών της Ελληνικής Γλώσσης. Ο ποιητής Θέογνις ο Μεγαρεύς { ΣΤ' αι. π.χ. } καταδικάζει ακόμη και την απλή κλίσι της κεφαλής χαρακτηρίζοντας την ώς δουλική συμπεριφορά:
" Ού ποτε δουλική κεφαλή ιθεία πέφυκεν, άλλ' αιει σκολιή, καυχένα λοξόν έχει " | " Ουδέποτε δουλική κεφαλή γεννήθηκε όρθια, αλλά πάντοτε κυρτή και τον αυχένα λοξόν τον έχει ". { Ελεγ. 535 }
Ο ίδιος δέ, ώς Έλλην, δηλώνει κατηγορηματικά:
" Ούποτε... υπό ζυγόν δύσλοφον αυχνένα θήσω, ούδ'εί μοι Τμώλος έπεστι κάρη " | " Δεν θα θέσω υπό δύσλοφον ζυγόν τον αυχένα, ακόμα και άν το όρος Τμώλος πέσει επί της κεφαλής μου " { Ελεγ. 985 }
Ο Ηρόδοτος, στο Β-80 της " Ιστορίης του " μας περιγράφει τα ιδιαιτέρως παράξενα ήθη των Αιγυπτίων, αφηγείται έκπληκτος και καταγράφει ώς αξιοθέατον:
" Τόδε μέντοι άλλο { οι Αιγυπτίοι } Ελλήνων ουδαμοίσι συμφέρονται, αντί του προσαγορεύειν αλλήλους έν τήσι οδοίσι, προσκυνέουσι κατιέντες μέχρι τού γούνατος την χείρα! " | " Και σ'αυτό το άλλο οι Αιγύπτιοι δεν ομοιάζουν με τους Έλληνες, αντί να χαιρετηθούν όταν συναντηθούν είς τας οδούς, προσκυνούν κατεβάζοντας μέχρι το γόνατο το χέρι ! ".
Και ο λεξικογράφος Ησύχιος, είς το λήμμα " αντίχειρες ", παρατηρεί:
" Έννια των βαρβάρων εθνών, τους αντίχειρας υποτιθέντα τοίς γενείοις, και τους δακτύλους εκτείνοντα, προσκυνεί τούς ηγουμένους αυτών ".
" Προσκυνείν ώσπερ έν τοίς βαρβάροις " | " Το προσκύνημα αφορά μόνον τους βάρβαρους " { Δημοσθ. 549.16 }

Η παγκόσμιος Ιστορία της " Ακαδημίας Επιστημών ΕΣΣΔ " { Εκδ. 1957, σελ. 647 - 652 } σχολιάζει διεξοδικώς τις απίστευτες αυτές εκφράσεις και συνήθειες: " Οι βασιλίσκοι της Συρίας συνήθιζαν όταν απευθύνοντο στον Φαραώ, να εκδηλώνουν με δουλικές εκφράσεις την εξάρτηση τους απο αυτόν, " στα πόδια του κυρίου μου επτά κι άλλες επτά φορές πέφτω να προσκυνήσω και με την κοιλιά μου και με την ράχη μου "... Ο εξαρτημένος άρχιζε με την προσφώνηση " στον Κύριο μου, στον Ήλιο μου πέφτω ", έφθανε μάλιστα στο σημείο να αυτοονομάζεται και " σκύλος του κυρίου του "

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Οι απροσκύνητοι Έλληνες..."

Δείτε την παραγωγή της Ελλάδας.

http://epirus-ellas.blogspot.com

ΕΠΕΙΔΗ Μας έχουν ζαλίσει οι δηµοσιογράφοι µε το ότι δεν παράγουµε τίποτα.
ΕΠΕΙΔΗ Έχουν απαξιώσει οτιδήποτε κάνει αυτή η χώρα και οι άνθρωποί της.
ΕΠΕΙΔΗ Μας παρουσιάζουν συνέχεια -και προσπαθούν να μας πείσουν- ότι είμαστε τεμπέληδες, διεφθαρμένοι, κλέφτες και βολεψάκηδες.
ΕΠΕΙΔΗ Μας λένε -και προσπαθούν να μας πείσουν- ότι ζούμε με δανεικά.

Διαßάστε εδώ εξαγωγικές ''πρωτιές'' της χώρας:
Μαγνήσιο: Ο µαγνησίτης που εξάγει η χώρα µας, καλύπτει το 46% της συνολικής παραγωγής της Δυτικής Ευρώπης.
Αλουµίνιο: Εδώ και µερικά χρόνια η Γαλλία ελάττωσε την παραγωγή της σε αλουµίνιο και η Ελλάδα πλέον είναι πρώτη στην Ευρώπη σε παραγωγή του αλουµινίου, µε χιλιάδες εφαρµογές.
Βωξίτης: Η Ελλάδα είναι η µεγαλύτερη ßωξιτοπαραγωγός χώρα της...
Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο ßωξίτης χρησιµοποιείται και στην κατασκευή αεροσκαφών, ηλεκτρικών συσκευών, µεταλλικών κατασκευών και αλλού.
Σµηκτίτες: Η Ελλάδα είναι η δεύτερη χώρα στον κόσµο µετά τις Ηνωµένες Πολιτείες στην εξόρυξη σµηκτιτών, οι οποίοι έχουν µεγάλο εύρος εφαρµογών, όπως η διάθεση αποßλήτων, τα φάρµακα, τα καλλυντικά και άλλα.

Νικέλιο: H Ελλάδα είναι η µοναδική χώρα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως µε σηµαντικά κοιτάσµατα νικελίου στο υπέδαφός της. Υπάρχει ένα συγκρότηµα παραγωγής νικελίου, του µεγαλυτέρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά εξάγεται στο εξωτερικό όπως και όλα σχεδόν τα υπόλοιπα όσα εξορύσσονται.

Η Ελλάδα είναι 3η στην παγκόσµια παραγωγή ελιάς και λαδιού
Η Ελλάδα είναι 15% της παγκόσµια παραγωγής (ελιά-λάδι)
Η Ελλάδα είναι 3η σε παραγωγή κρόκου. (saffron)
Η Ελλάδα είναι 5η σε εξαγωγες σπαραγγιων

Η Ελλάδα είναι 7η παγκοσµίως σε εξαγωγές ßαµßακιού

Η Ελλάδα είναι 11η σε παραγωγή ßαµßακιού

Η Ελλάδα είναι 14η σε αφίξεις τουριστων. 18,2 εκ

Η Ελλάδα είναι 16η σε εξαγωγές τυροκοµικών προιόντων

Η Ελλάδα είναι 1η στην παγκόσµια ναυτιλία

Γιατί υποτιμόνται και αποσιοπούνται όλα αυτά;
Ποιοί τα έχουν πετύχει ;
Ας σταματήσει η προσπάθεια αυτο-υποτίμησης ! Το μόνο που προσφέρει, είναι να δείχνει άλλους "καλύτερους" και να μας κάνουν τελικά αυτοί κουμάντο. Γιατί τελικά παρόλα τα αρνητικά, μπορούμε και μόνοι μας !

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Δείτε την παραγωγή της Ελλάδας."

"Να βομβαρδίσουν και τον κατοχικό στρατό στη Κύπρο".Άρθρο του Σ.Καλενετερίδη

Του ΣΑΒΒΑ ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗ

Έχουν αρχίσει οι βομβαρδισμοί στη Λιβύη, υπό το πρόσχημα της προστασίας των αμάχων από το καθεστώς του Καντάφι.

Το μέγεθος των ανθρωπίνων απωλειών από τις προσπάθειες του καθεστώτος του Καντάφι να ελέγξει τους εξεγερμένους και τους 'εξεγερμένους' πολίτες της Λιβύης, είναι λίγο-πολύ γνωστό.

Πάντως, σε καμία περίπτωση δεν αγγίζει καν τις χιλιάδες νεκρούς και αγνοούμενους της εισβολής, τους 200 χιλιάδες πρόσφυγες της κατοχής, των οποίων την περιουσία συνεχίζουν να σφετερίζονται οι βάρβαροι Τούρκοι, στον οποίο σφετερισμό συμμετέχουν σε πολλές περιπτώσεις οι συνένοχοί τους Βρετανοί και Εβραίοι.

Σε καμία περίπτωση δεν αγγίζει τη βαρβαρότητα των 40 χιλιάδων νεκρών του Κουρδιστάν, των 4.500 χιλιάδων καμένων και κατεστραμένων κουρδικών χωριών, των 5 εκατομμυρίων εκτοπισμένων Κούρδων από τις εστίες τους των 5 και 6 χιλιάδων ετών, εκτοπισμένοι από ένα βάρβαρο φύλλο που εισήλθε στην Ανατολή πρν από 950 χρόνια και καταστρέφει ακατάπαυστα λαούς και πολιτισμούς.

Η θετική στάση της ελληνικής κυβέρνησης, αν μας λογαριάζει πια κανείς, απέναντι στην επίθεση στη Λιβύη θα είχε νόημα αν στηριζόταν στη θέση ότι η διεθνής κοινότητα θα επιβάλλει έστω και αργά δικαιοσύνη, αν χρειαστεί με τον ίδιο τρόπο, αποκαθιστώντας την τάξη στην Κύπρο και το Κουρδιστάν.

Να δηλώσουν σύσσωμα λοιπόν τα κόμματα και η κυβέρνηση της Ελλάδος ότι αναμένουν από εκείνους που βομβαρδίζουν τη Λιβύη, να πράξουν το ίδιο εναντίον της Τουρκίας, που διέπραξε και συνεχίζει να διαπράτει εγκλήματα κατά της ανθρωπότητος στην Κύπρο και το Κουρδιστάν και είναι έτοιμη να διαταράξει την ειρήνη και τη σταθερότητα στο Αιγαίο, διατηρώντας το μεγαλύτερο στόλο αποβατικών παγκοσμίως για καθαρά επιθετική χρήση εναντίον των ελληνικών νησιών. Με άλλα, καθαρά, λόγια, για να κάνουν απόβαση και να καταλάβουν ελληνικά νησιά.

Μήπως οι βομβαρδισμοί θα πρέπει να αρχίσουν από εκεί, με τη βύθιση αυτού του αποβατικού στόλου, που απειλεί καθημερινώς τα ελληνικά νησιά και την Ειρήνη στην περιοχή;

infognomonpolitics.blogspot.com/2011/03/blog-post_2328.html

http://www.onalert.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ""Να βομβαρδίσουν και τον κατοχικό στρατό στη Κύπρο".Άρθρο του Σ.Καλενετερίδη"

Επιβεβαιώνεται ο Πλάτων για την χαμένη Ατλαντίδα !

Αμερικανοί επιστήμονες ισχυρίζονται οτι εντόπισαν τη θέση της χαμένης πόλης Ατλαντίδα, την οποία είχε καταπιεί τσουνάμι, πριν από χιλιάδες χρόνια. Αν όντως τα ευρήματα είναι η Ατλαντίδα τότε ο Πλάτωνας είχε δίκιο.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η Ατλαντίδα για την οποία έχει κανει αναφορά ο Πλάτωνας, ήταν τελικά εκεί που σήμερα βρίσκεται ο μεγαλύτερος βαλτότοπος της Ευρώπης, στη νότια Ισπανία.

“Αυτή είναι η δύναμη των τσουνάμι” δήλωσε ο αρχαιολόγος Ρ. Φρόιντ στο Reuters. “Παρόλο που είναι δύσκολο να το συλλάβουμε το κύμα αυτό μπορεί να φτάσει μέχρι και 60 μίλια μέσα στη στεριά. Αυτό έγινε και εδώ” αναφέρει ο ερευνητής του πανεπιστημίου του Χάρτφονρτ, ο οποίος με την ομάδα του ψάχνει εδώ και χρόνια την πραγματική θέση της Ατλαντίδας.

Για τις έρευνες, η ομάδα χρησιμοποίησε δορυφορικές φωτογραφίες που θεωρούν ότι μπορεί να δείχνουν την βυθισμένη πόλη και την εντοπίζουν βόρεια του Κάδιθ στην Ισπανία. Συγκεκριμένα ισχυρίζονται ότι η Ατλαντίδα βρίσκεται θαμμένη στον πυθμένα του βάλτου της Δόνα Άνα.

Για την εξερεύνηση της περιοχής, οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν ραντάρ, ψηφιακούς χάρτες και υποβρύχιο εξοπλισμό. Ο Φροιντ έχει βρει επίσης στην περιοχή πόλεις - “μνημεία”, δηλαδή πόλεις που θεωρεί οτι πρόσφυγες από την Ατλαντίδα έχτισαν σε ανάμνηση της κατεστραμμένης πατρίδας τους.

Σημειώνεται ότι ο έλληνας φιλόσοφος Πλάτωνας έγραψε για την Ατλαντίδα πριν από 2.600 χρόνια. Την περιέγραψε ως ένα νησί μπροστά πριν τις “Στήλες του Ηρακλέους”, το όνομα με το οποιό ήταν γνωστά τα Στενά του Γιβραλτάρ στον αρχαίο κοόσμο.

Ο “μύθος της Ατλαντίδας” έιναι μία από τις πιο συναρπαστικές ιστορίες που έχουν απασχολήσει την επιστήμη της αρχαιολογίας. Η μόνη αναφορά για την πόλη μας δίνεται από τον Πλάτωνα ο οποίος αναφέρει ότι η πόλη “σε μία μόνο ημέρα και νύχτα... εξαφανίστηκε μέσα στα βάθη της θάλασσας”. Ο Πλάτωνας είχε πει επίσης ότι η Ατλαντίδα βρίσκεται απέναντι από την πόλη της "Γκαντάρα", το αρχαίο όνομα του σημερινού Κάδιθ.

Τα ευρήματα της έρευνας θα παρουσιαστούν στο National Geographic Channel στην εκπομή “Αναζητώντας την Ατλαντίδα”.

Το ντοκιμανταίρ “ταξιδέυει” στην Τουρκία καθώς επίσης και σε Κρήτη και Σαντορίνη πριν καταλήξει στη νοτια Ισπανία, πέρα από το Γιβραλτάρ. Εδώ έχουμε εικόνα από υποβρύχιες έρευνες που μας δείχνουν σχηματισμούς φτιαγμένους από ανθρώπινο χέρι, που χρονολογούνται στον Αιώνα του Χαλκού.

Εκεί, στο Δέλτα του ποταμού Γουαδαλκιβίρ, οι επιστήμονες μας δείχνουν τα απομεινάρια μίας πόλης χτισμένης σε βαθμίδες.

Το πιο συναρπαστικό σημείο του ντοκιμανταίρ είναι όταν η κάμερα δειχνει το πιο ενδιαφέρον εύρημα που έχει να κάνει με την Ατλαντίδα: Πάνω σε πέτρα είναι χαραγμένη η μορφή ενός πολεμιστή που “φυλάει” την είσοδο της πόλης.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Επιβεβαιώνεται ο Πλάτων για την χαμένη Ατλαντίδα !"

Σαπφώ: «Η Θύελλα»

[ Στη λεσβιακή διάλεκτο η λέξη Σαπφώ είναι η αντίστοιχη λέξη της αττικής διαλέκτου σοφή (πρβλ. την αντίστοιχη λατινική λέξη sapientia = σοφία.) Σαπφώ-Ψάπφα είναι παράγωγο της ρίζας σαπ- εξ ου το σήπομαι-σαπίζω, που η πρώτη σημασία του ήταν ωριμάζω· άρα Σαπφώ είναι η ώριμη σοφία.]

Πριν αναλύσουμε την θυελλώδη Σαπφώ, επί τέλους θα τονίσουμε, ότι είναι λάθος ο χαρακτηρισμός της μεγάλης ποιήτριας ως ομοφυλόφιλης. ΗΣαπφώ ήταν παντρεμένη με τον Κερκύλα, κόρη της ήταν η Κλεΐς, αλλά ερωτεύθηκε παθιασμένα τον Φάωνα, για το χατήρι του οποίου και αυτοκτόνησε, πέφτοντας στα αφρισμένα κύματα του ακρωτηρίου Λευκάτας.

Έχει μεγάλη σημασία, το ότι η Σαπφώ είναι σύγχρονη του Σόλωνος, γιατί γεννήθηκε στην Ερεσό το 630 π.Χ. και πέθανε το 570 π.Χ., ενώ ο Σόλων γεννήθηκε το 640 π.Χ. και πέθανε το 560 π.Χ.. Ο μεγάλος νομοθέτης, που πρόφθασε να ζήσει και να υμνήσει τη μεγάλη Σαπφώ, ήταν αυτός που θέσπισε τον Νόμο εναντίον της Ομοφυλοφυλίας (που υπήρχε και από παλιά), έναν νόμο ιδιαίτερα σκληρό, που αφαιρούσε και το δικαίωμα του λόγου δια παντός («Μήτε λέγειν μήτε γράφειν εξείναι τοις ηταιρηκόσιν») και επί πλέον οδηγούσε στον θάνατο («καταγνωσθέντος αυτού εταιρείν θανάτω ζημιούσθω».) Είναι παραφροσύνη λοιπόν να νομίζουμε, ότι ο Σόλων, που θέσπισε αυτόν τον εξοντωτικό νόμο εναντίον της ομοφυλοφιλίας, θα υμνούσε μία εκτός νόμου ανόητη ομοφυλόφιλη ως: «Μελιχρόν καύχημα των Λεσβίων, ιερά δεκάτη των Μουσών, καλή, Έθνους μουσόληπτον, παιδαγωγόν και ποιήτριαν». Ο Δήμος των Αθηναίων θα ξεσηκωνόταν εναντίον του και θα απαιτούσε την ποινή του θανάτου για τον ίδιον.

Την ύμνησαν επίσης ο Στράβων, ο Αλκαίος, ο Λουκιανός. Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει η γνώμη του συντηρητικού Πλάτωνος, που είναι νεώτερος, αλλά ύμνησε γενναιόδωρα την Σαπφώ, ως δεκάτη μούσα: «Εννέα τινές φασιν τας μούσας είναι. Εγώ δε φημί Λεσβίαν Μούσαν την δεκάτην.» Το περίφημο αυτό επίγραμμα του Πλάτωνος έχει εξαιρετική σημασία, διότι ως νομοθέτης ο Πλάτων στο μνημειώδες έργο του «Νόμοι» (636 και επομ., 835-841) καταδικάζει τελεσίδικα τον ομοφυλοφιλικό έρωτα ως αφύσικο, απορρίπτει ακόμη και τον θεσμό των κοινών συσσιτίων, ανησυχώντας μήπως και τα συσσίτια γίνουν η αιτία να παρασυρθούν και να διαφθαρούν οι νέοι.

Για την Σαπφώ όλα τα πάθη, οι πόθοι, οι ζήλειες και χωρισμοί δεν είναι παρά ύμνοι στον έρωτα και στο πάθος. Η έμπνευση των μεγάλων και δυνατών έργων της είναι ο ξέφρενος Έρωτας προς τους άνδρες, που αγάπησε και την αγάπησαν. Και οι άρρωστοι από την έλλειψη του έρωτα χριστιανοί, όπως και οι Ρωμαίοι, που εκτόξευσαν τις συκοφαντίες εναντίον της Σαπφούς, έπρεπε να μπουν στο μικροσκόπιο του Φρόυντ, χαρακτηριζόμενοι ως μανιακοί και πάσχοντες από το «Σαπφικό Σύνδρομο», γιατί η μεγάλη μας ποιήτρια απέχει πάρα πολύ από τις αισχρές κατηγορίες. [«Έπειτα πως δεν ντρέπεσθε, να έχετε τόσες ποιήτριες όχι για τίποτε χρήσιμο, άπειρες πόρνες; ...Και η μεν Σαπφώ γύναιον πορνικόν, ερωτομανές, και την εαυτής ασέλγειαν άδει.» (Τατιανός: «Προς Έλληνας», παρ. 33-34, βλ. «Τα υβριστικά κατά των Ελλήνων επίσημα κείμενα της Ορθοδοξίας».]

«...Έρως δ’ ετίναξέ μοι φρένας ως άνεμος κατ’ όρος δρυσίν εμπίπτων...»

Τι είχε λοιπόν τόσο προκλητικό αυτή η μεγάλη ποιήτρια, που ξεσήκωσε το μένος τόσο των κατώτερων συγχρόνων της όσο και κάθε σύγχρονου μισογύνη; Μα απλούστατα η Σαπφώ ήταν μία διάσημη γυναίκα, η κορωνίς της Λογοτεχνίας στο πιο δύσκολο είδος της: Στην Ποίηση. Και ακόμη χειρότερα: Είχε φήμη, όνομα και την καλύτερη Σχολή της εποχής, ενώ η δύναμη των έργων της ξεσήκωνε τον φθόνο των ανδρών, που αδυνατούσαν να την φθάσουν. Η Σαπφώ, που σαν γνήσια Ελληνίδα λάτρευε το Κάλλος, τίποτε το ωραίο δεν άφησε απ’ έξω. Ύμνησε την ομορφιά ανδρών αλλά και γυναικών.

Αυτό το τελευταίο θεωρήθηκε ως αφοριστικό στοιχείο πρώτα από τους Ρωμαίους, που διασκέδαζαν πνιγμένοι στο αίμα του Κολοσσαίου, και ύστερα από τις ορδές των χριστιανών, που ήταν υποσιτισμένοι ερωτικά και την μισούσαν θανάσιμα. Φόρτωσαν την γυναικεία ομοφυλοφιλία στην Σαπφώ και όχι στην «αγία» πόρνη Μαρία την Αιγυπτία η στην αυτοκράτειρα Σίσσυ, την καταδίκασαν, γιατί ύμνησε την Ατθίδα, την Ανακτορία, την Μεγάρα, την Τελέσιππα, την Γοργώ, την Γύριννα, την Δίκα, την Κυδρώ, την Γογγύλη, την Σελήνη, όπως ύμνησε τον Άδωνι, την Αφροδίτη τα άστρα, την φεγγαρόλουστη θάλασσα, την ασημένια Σελήνη.

Η Σαπφώ και ο Αλκαίος στη Μυτιλήνη (Sir Lawrence Alma-Tadema, 1881.)

Η Σαπφώ κατάφερε να αποσπάσει την Ποίηση από το βαρύ επικό της ύφος και να γίνei η θεμελιώτρια του λυρικού τραγουδιού, αφού και μέχρι σήμερα τα λυρικά τραγούδια περιέχουν δικά της λόγια. Διοχετεύει το δυνατό της πάθος με απλότητα, χωρίς να «φτειασιδώνei» τα ποιήματά της. Σ αὐτὸ το σημείο μοιάζει με τον Οδυσσέα, που, μόλις αντικρύζει την Ναυσικά, την επαινεί λέγοντας: «Οι γονείς σου πρέπει να είναι περήφανοι για σένα, γιατί είσαι λεπτή σαν λυγαριά.» Όλες οι νεαρές κοπέλλες και σε όλους τους πολιτισμούς ανταποκρίνονται κατά 95% σ’ αυτήν την περιγραφή. Αντίθετα στα ανατολίτικα ποιήματα υμνούν ατέλειωτα την κοπέλλα για τα φτειασίδια της, τα στολίδια της, τα βραχιόλια της, τα σκουλαρίκια της, τα βαμμένα φρύδια της, τα δαχτυλιδωτά μαλλιά της, τους στρογγυλούς γοφούς, τα μεταξωτά, που τυλίγουν το κορμί της –και πάει λέγοντας.

Η Σαπφώ δεν χρειάζεται τίποτα. Με μία λέξη της πυροδοτεί το πάθος, την τρέλλα του έρωτα, την μαγεία της ομορφιάς. Στοχεύει στην καρδιά χωρίς «φετίχ», χωρίς «τοτέμ». Πόσους επηρέασε αυτή η γυναίκα; Όλους τους μεγάλους. Τον Πίνδαρο, τον Βακχυλίδη, τον Θέογνι, τον Οβίδιο, τον Οράτιο, τον Κάτουλο, τον Λογγίνο, την «Παλατινή Ανθολογία». Την έβαλαν στο μάτι και οι κωμωδιογράφοι Αντιφάνης, Άμφις, Έφιππος. Στην νεώτερη Ποίηση επηρέασε τον λόρδο Βύρωνα, τον Λεοπάρντι («Σημειώσεις του Μάλτε Λάουρ Μπίργκε»). Ενέπνευσε τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Οδυσσέα Ελύτη. Την Σαπφώ υπερασπίστηκαν μεγάλοι φιλόλογοι όπως οι Βέλκερ, Κλάιν, Σρίφτ, Ρέιναχ, Βιλαμόβιτς, που προσπάθησαν να αποκαταστήσουν ηθικά την μεγάλη ποιήτρια όλων των εποχών.

Η Σαπφώ είναι έμπλεη παθών, έχει πληθωρική δύναμη του πνεύματος, που ξεπετιέται σαν χείμαρρος μέσα από τα δυνατά της έργα. Πως λοιπόν να μην τρέπει σε φυγή τους ανελεύθερους ανθρώπους της Ρώμης και του Χριστιανισμού;

Αγγελική Ρέτουλα

http://freeinquiry.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Σαπφώ: «Η Θύελλα»"

Μινωικός πολιτισμός

Μέρος τρίτον

Η ταφή των νεκρών από την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού (3650-2000 π.Χ.) γινόταν σε κυκλικά ταφικά κτίρια, τους θολωτούς τάφους, σε περιοχές -που συνήθως αποτελούσαν και χώρους λατρείας- απομακρυσμένες από τους οικισμούς. Κάθε γένος είχε στην κατοχή του έναν τάφο τον οποίο χρησιμοποιούσε για αρκετούς αιώνες. Οι νεκροί τοποθετούνταν ανάσκελα με τα πόδια μαζεμένα σε λάρνακες, ξύλινα φέρετρα ή ρηχούς τάφους. Μετά το τέλος της ταφής, προς τιμήν του νεκρού γίνονταν τελετουργικές πόσεις, ενώ τα κύπελλα που χρησιμοποιούνταν σπάζονταν και σκορπίζονταν κοντά στον τάφο.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
Η οικονομία της Κρήτης σε όλη τη διάρκεια της Εποχής του Χαλκού έμεινε προνομισματική, είχε δηλαδή ως βάση τις ανταλλαγές προϊόντων και όχι τα νομίσματα. Οι βασικοί οικονομικοί πόροι ήταν η γεωργία, η κτηνοτροφία και το εμπόριο των βιοτεχνικών προϊόντων. Κατά τη διάρκεια της Ανακτορικής Περιόδου, τα ανάκτορα είχαν τον πλήρη έλεγχο της οργάνωσης του εμπορίου. Οι εμπορικές ανταλλαγές με μακρινές χώρες εξυπηρετούνταν από τους εμπορικούς σταθμούς που είχαν ιδρύσει οι Μινωίτες σε σπουδαία λιμάνια της Μεσογείου. Τα κυριότερα προϊόντα που εισήγαγαν ήταν τα μέταλλα, οι πολύτιμοι λίθοι, το ελεφαντόδοντο, καθώς και πολυτελή αντικείμενα ανατολικής και αιγυπτιακής προέλευσης. Όπως ήταν αναμενόμενο, λόγω της γεωργικής και κτηνοτροφικής οικονομίας, προϊόντα εξαγωγής ήταν τα γεωργικά προϊόντα, η ξυλεία και τα προϊόντα βιοτεχνίας.

ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΓΡΑΦΗ
Στον τομέα των τεχνών ο μινωικός πολιτισμός γνώρισε πολυποίκιλη ανάπτυξη. Η μεταλλουργία έκανε την εμφάνισή της στο χώρο του Αιγαίου την Τελική Νεολιθική Εποχή 3500 π.Χ. Η έλλειψη, ωστόσο, μεταλλευμάτων της κρητικής γης οδήγησε σε αναζήτηση χαλκού, κασσίτερου και χρυσού σε άλλες χώρες, χάρη στο εμπορικό δαιμόνιο και στην άριστα οργανωμένη ναυτιλία. Βαρύνουσας σημασίας ήταν ο τομέας της μεταλλουργίας, η χρυσοχοΐα. Ο χρυσός και το ασήμι χρησιμοποιούνταν ως πρώτες ύλες για την κατασκευή κοσμημάτων, όπλων και τελετουργικών σκευών. Η τέχνη της χρυσοχοΐας έφτασε στο απόγειο της την περίοδο 1900-1450 π.Χ., ενώ αποτελούσε απόδειξη κύρους των ανώτερων κοινωνικών τάξεων. Κατά την Προανακτορική, Πρωτομινωική Περίοδο αναπτύχθηκαν οι τέχνες της σφραγιδογλυφίας, της λιθοτεχνίας, της κατεργασίας φαγεντιανής και της κεραμικής. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η σύσταση του υλικού κατασκευής της φαγεντιανής. Το μείγμα αποτελούνταν από κονίαμα, χαλαζία, αμμόλιθο ή πυριτόλιθο και διάλυμα ανθρακικού νατρίου, το οποίο ψηνόταν αφού τοποθετούνταν σε ειδικά καλούπια στους 870°C. Το αποτέλεσμα ήταν η στερεοποίηση του υλικού, το οποίο θύμιζε ελεφαντόδοντο. Στην Προανακτορική, Μεσομινωική I Περίοδο οι τοιχογραφίες έκαναν δυναμικά την εμφάνισή τους. Οι πολύχρωμες παραστάσεις εμφανίστηκαν ως διακόσμηση σε ανάκτορα και πολυτελείς επαύλεις και ακολουθούσαν την τεχνική της νωπογραφίας. Η ζωγραφική τεχνοτροπία πέρασε από διάφορα στάδια, τα οποία χαρακτηρίζονταν από τη χρήση διαφορετικών χρωμάτων κάθε φορά. Ξεκίνησε στη Μεσομινωική I με απλή διχρωμία, πέρασε στην πολυχρωμία της Μεσομινωικής II και συνέχισε την ίδια περίοδο καταλήγοντας στη χαρακτηριστική τριχρωμία κόκκινου, μαύρου και λευκού.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Μινωικός πολιτισμός"