Σόλων ο Αθηναίος (635-559 π.Χ)

“Άρχεσθαι μαθών, άρχειν επιστήσει” (Αν μάθεις πρώτα να διοικείσαι, θα μάθεις και να διοικείς). 

Ο Σόλων ο Αθηναίος, ανήκε στους επτά σοφούς της αρχαιότητας και εξελέγη άρχοντας από τους Αθηναίους το 594 π.Χ. Ήταν ευκατάστατος ευγενής, έμπορος, ποιητής και σοφός. Υπήρξε ένας από τους μεγάλους προοδευτικούς πολιτικούς της αρχαίας Ελλάδας. 

Ο Σόλων γεννήθηκε στην Αθήνα, πατέρας του ήταν ο Εξηκεστίδης, ο οποίος καταγόταν από το γένος των Μεντιδών, όπου ανήκε και ο τελευταίος βασιλιάς της Αθήνας Κόδρος. H μητέρα του ήταν εξαδέλφη της μητέρας του τύραννου Πεισίστρατου και καταγόταν από το γένος των Νηλειδών. Μολονότι η γενιά του Σόλωνος ήταν αρχοντική, η οικογένειά του δεν ήταν πλούσια, έτσι ο Σόλων αναγκάστηκε να ακολουθήσει τον πατέρα του στο επάγγελμα του εμπόρου, το οποίο του έδωσε την ευκαιρία να ταξιδέψει σε πολλά μέρη και να αποκομίσει εκτός από πλούτο γνώσεις και σοφία. Ωστόσο ο Σόλων εκτός από έμπορος ήταν και ποιητής, καθότι σύμφωνα με τον Διογένη τον Λαέρτιο η ποιητική συλλογή του Σόλωνος ανερχόταν σε 4.000 στίχους, εκ των οποίων έχουν διασωθεί γύρω στους 300. 

Την εμπιστοσύνη του λαού την κέρδισε πρώτα με το ποιητικό του έργο όντας ελεγειακός ποιητής (οι ελεγείες του ονομάσθηκαν “γνωμικές” διότι περιείχαν πολλές γνώμες). Με τους φλογερούς του στίχους επηρέασε την αθηναϊκή κοινή γνώμη, συμβουλεύοντας, ενθαρρύνοντας και ενθουσιάζοντας τους Αθηναίους. Στα ποιήματά του προέβαλε τη διαπίστωση ότι η κακοδαιμονία της πόλης και οι φιλονικίες οφείλονται στον αγώνα των τάξεων και υποσχόταν τη θεραπεία του κακού. Γι’ αυτό οι Αθηναίοι τον επέλεξαν ως νομοθέτη προκειμένου να αποκαταστήσει την ειρήνη με τη μεταβολή των θεσμών. 

Ως συνέπεια βίαιης και μακροχρόνιας εξέγερσης των πολιτών ενάντια στους ευγενείς, ο Σόλων κλήθηκε κοινή συναινέσει των αντιμαχόμενων μερών το 594 ή 593 π.Χ. με έκτακτη διαδικασία να νομοθετήσει και για το έργο αυτό εξοπλίστηκε με έκτακτες εξουσίες. Εκείνο το έτος εξελέγη άρχων από το δήμο της Αθήνας και όχι από τον Άρειο Πάγο, όπως προέβλεπε το αθηναϊκό πολίτευμα της εποχής. Του δόθηκαν οι έκτακτες εξουσίες του διαλλακτού, δηλ. του μεσολαβητή, του συμφιλιωτή, και του νομοθέτου, τις οποίες διατήρησε και μετά το τέλος της ετήσιας αρχοντείας του. Οι νόμοι που θέσπισε δημοσιεύτηκαν πιθανώς το 592 π.Χ. 

Τα νομοθετικά μέτρα του Σόλωνα ήταν πολύ τολμηρά αλλά και δραστικά και αντικατοπτρίζουν το μέγεθος της κρίσης που κλήθηκαν να θεραπεύσουν.

Βασίζονταν στην αρχή της ανισότητας και όχι της ισότητας, ενώ επιδίωκαν να αποτρέψουν την εμφύλια διαμάχη και τη διάλυση της πολιτικής κοινότητας της Αθήνας διατηρώντας παράλληλα την κοινωνική διαστρωμάτωση και την προβολή αυτής της διαστρωμάτωσης στη νομή της εξουσίας. Καθόρισε τα αξιώματα τα οποία μπορούσε κάποιος να ασκεί, με κριτήριο τη τάξη στην οποία ανήκε, και όπου κατατασσόταν βάσει του εισοδήματος του (και ειδικότερα της φοροδοτικής του ικανότητας). Ως Ταμίες (οικονομικό αξίωμα) μπορούσαν να υπηρετήσουν μόνο πολίτες της ανώτατης τάξης, ενώ οι πολίτες της κατώτατης τάξης είχαν μόνο δικαίωμα συμμετοχής στην εκκλησία του δήμου. Τα μέτρα του αποσκοπούσαν στην παύση της εξάρτησης των ακτημόνων από την αγροτική οικονομία, καθώς και στην ανάπτυξη του εμπορίου και της βιοτεχνίας για την απορρόφηση των ακτημόνων, τους οποίους ο Σόλων προσπάθησε και ως ένα βαθμό κατάφερε να προφυλάξει από την πλήρη αποφλοίωση. Με τα μέτρα του ενισχύθηκαν οι μικρομεσαίοι αγρότες, αλλά και όσοι ασκούσαν κάποιο επάγγελμα εκτός της γεωργίας. Εξαλείφθηκαν τα στεγανά της καταγωγής, που εμπόδιζαν αυτούς που πτώχευαν από κάποιο επάγγελμα να ανέλθουν σε ανώτερες κοινωνικές τάξεις, να γίνουν πολίτες και να αναλάβουν αξιώματα. 

Το πολίτευμα της Αθήνας παρέμεινε ωστόσο και μετά τις μεταρρυθμίσεις τιμοκρατικό, βασισμένο στην κοινωνική διαστρωμάτωση και στη νομή της εξουσίας από τους πολίτες ανάλογα με τον εισόδημά τους, αν και το εισόδημα αυτό μπορούσε στο εξής να προέρχεται από πολλές διαφορετικές δραστηριότητες και όχι μόνο από την καλλιέργεια της γης. Επιδίωξη του Σόλωνα ήταν να καταστούν όλοι οι πολίτες συνυπεύθυνοι για την τήρηση των νόμων και την καταστολή παρανομιών. Ιδανικό του ήταν η ευνομία. 

Το νομοθετικό έργο του Σόλωνα περιελάμβανε μέτρα επανόρθωσης της υπάρχουσας κατάστασης, πολιτειακές μεταρρυθμίσεις που αφορούσαν στο πολιτικό σώμα, στη λαϊκή κυριαρχία και στα δικαστήρια, καθώς και νομοθετήματα σε συγκεκριμένους τομείς. 

Στα πλαίσια των πολιτειακών μεταρρυθμίσεων για την αναμόρφωση και διεύρυνση του πολιτικού σώματος της Αθήνας ο Σόλων διατήρησε τα τέσσερα υφιστάμενα τέλη που ρύθμιζαν τα δικαιώματα και υποχρεώσεις των πολιτών και βασίζονταν ως τότε αποκλειστικά στο ύψος του αγροτικού εισοδήματος. Οι λεγόμενοι πεντακοσιομέδιμνοι επειδή είχαν εισόδημα πεντακοσίων μεδίμνων συγκροτούσαν την υψηλότερη τάξη. Ακολουθούσαν οι τριακοσιομέδιμνοι (με εισόδημα τριακόσια μέδιμνα), που λέγονταν και ιππείς, ή ιππάδα τελούντες, επειδή είχαν την οικονομική δυνατότητα να διατηρούν ένα άλογο. Οι διακοσιομέδιμνοι ονομαζονταν ζευγίται. και τέλος οι θήτες με εισόδημα κάτω των διακοσίων μεδίμνων ετησίως οι οποίοι είχαν δικαίωμα ψήφου, αλλά δεν τους επιτρεπόταν να αναλάβουν δημόσιο αξίωμα. Αποτέλεσμα αυτών των μεταρρυθμίσεων ήταν να λογίζονται στο εξής πολίτες όλοι οι ενήλικες άνδρες που κατοικούσαν στην Αττική και ήταν απόγονοι κατοίκων της Αττικής, μελών ιωνικών κοινοτήτων, αν και δεν θέσπισε την ισότητα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων για όλους τους πολίτες. 

Μόλις ανέλαβε την εξουσία ακύρωσε όλες τις υποθήκες γης και σωμάτων, ελευθέρωσε όσους είχαν γίνει δούλοι και απαγόρευσε να δανείζεται κάποιος στο μέλλον με υποθήκη τον ίδιο του τον εαυτό. Αυτός ο θεσμός ονομάστηκε σεισάχθεια (σύνθετη λέξη εκ του σείω δηλ. αποτινάσσω +άχθος δηλ. βάρος) και σήμαινε την απαλλαγή από τα βάρη. 

Η απόσβεση χρεών δεν εφαρμόστηκε για τα εμπορικά χρέη. Γι’ αυτά κατέφυγε σε ένα πολύ έξυπνο στρατήγημα. Υπέβαλε αναπροσαρμογή στο νομισματικό σύστημα, από το νομισματικό σύστημα της Αίγινας που ίσχυε στην Αθήνα στο νομισματικό σύστημα της Εύβοιας. Έτσι όσα χρέη είχαν συναφθεί με το παλιό σύστημα μπορούσαν τώρα να πληρωθούν με  το νέο, που ήταν ελαφρύτερο κατά ένα τρίτο. 

Στις πολιτειακές μεταρρυθμίσεις του Σόλωνα περιλαμβάνονται και μέτρα που διεύρυναν τη λαϊκή κυριαρχία, δηλ. τη στήριξη της εξουσίας στο σώμα των πολιτών της Αθήνας. Συγκεκριμένα ο Σόλων μετέφερε στην εκκλησία του δήμου την αρμοδιότητα της εκλογής των αρχόντων, που είχε ως τότε ο Άρειος Πάγος και θέσπισε τη διαδικασία της κληρώσεως εκ προκρίτων πεντακοσιομεδίμνων για την εκλογή τους. Σύμφωνα με αυτή τη διαδικασία ο δήμος εξέλεγε ένα αριθμό υποψήφιων αρχόντων από το τέλος των πεντακοσιομεδίμνων και στη συνέχεια γινόταν κλήρωση για την ανάδειξη ενός από αυτούς τους υποψηφίους. Ίδρυσε ένα νέο βουλευτικό σώμα, τη βουλή των τετρακοσίων (ή τετρακοσίους) και μετέφερε σε αυτό τις προβουλευτικές αρμοδιότητες που είχε ως τότε ο Άρειος Πάγος, δηλ. τη διαδικασία προκαταρκτικής επεξεργασίας των σχεδίων ψηφισμάτων που θα υποβάλλονταν στην εκκλησία του δήμου.

Παράλληλα ο Σόλων χώρισε την Αττική σε 48 ναυκραρίες (δηλαδή συνολικά 12 τριττύες) που η καθεμιά τους είχε επικεφαλής τον ναύκραρο, ο οποίος φρόντιζε για την κατασκευή και τη συντήρηση των πολεμικών πλοίων καθώς και για την είσπραξη των εισφορών. Η βουλή των τετρακοσίων ήταν πιο δημοκρατική σε σύγκριση με το αριστοκρατικό σώμα του Αρείου Πάγου, στο οποίο συμμετείχαν μόνο πεντακοσιομέδιμνοι που είχαν θητεύσει ως άρχοντες (και είχαν εκλεγεί από τον ίδιο τον Άρειο Πάγο σύμφωνα με τη διαδικασία που ίσχυε πριν τις μεταρρυθμίσεις του Σόλωνα). Η βουλή αντίθετα είχε 400 εκλεγμένα μέλη, που προέρχονταν και από τα τέλη των ιππέων και των ζευγιτών, η θητεία κάθε βουλευτή ήταν ετήσια και οι τέσσερις φυλές της Αθήνας αντιπροσωπεύονταν ισότιμα, με εκατό βουλευτές η καθεμιά.

Στο χώρο της δικαιοσύνης οι μεταρρυθμίσεις του Σόλωνα ήταν επίσης σημαντικές προς την κατεύθυνση του εκδημοκρατισμού και του ελέγχου της εξουσίας. Ο Σόλων έδωσε τη δυνατότητα σε κάθε πολίτη, όχι μόνο στον παθόντα, να καταγγέλλει στον Άρειο Πάγο με εισαγγελία (αγωγή) οποιονδήποτε, ακόμα και άρχοντα, και να εμφανίζεται ως κατήγορος. Με αυτό τον τρόπο κατοχυρώθηκε ουσιαστικά το έννομο συμφέρον του απλού πολίτη σε σχέση με την άσκηση της εξουσίας από τα κρατικά όργανα, ακόμα και αν οι ενέργειες των κρατικών οργάνων δεν τον έβλαπταν άμεσα. 

Ίδρυσε την Ηλιαία, ένα λαϊκό δικαστήριο με πολλά μέλη, ως αντίβαρο του Αρείου Πάγου σε θέματα απονομής δικαιοσύνης. Η ακριβής σύνθεση της σολώνειας Ηλιαίας δεν είναι γνωστή και δεν αποκλείεται να πρόκειται απλά για την ίδια την εκκλησία του δήμου, όταν αυτή συνεδρίαζε ως δικαστήριο. Στην Ηλιαία μπορούσε να προσφύγει οποιοσδήποτε εναντίον δικαστικής αποφάσεως αρχόντων. Το όνομά της προέρχεται από το ουσ. ηλία=αλία, που σημαίνει εκκλησία, σύναξη. Η κλασική διαμόρφωση της Ηλιαίας σε «δεξαμενή» 6000 κληρωμένων Αθηναίων άνω των 30 ετών, από την οποία λαμβάνονταν οι δικαστές για τα ηλιαστικά δικαστήρια, οφείλεται στις μεταρρυθμίσεις του έτους 462 π.Χ. από τον Εφιάλτη. 

Ο Σόλων θέσπισε και πλήθος άλλων νόμων για συγκεκριμένα θέματα, που δεν είναι όλα γνωστά. Τα σημαντικότερα είναι:

• Απαγόρευση της εξαγωγής γεωργικών προϊόντων πλην λαδιού,
• Ρυθμίσεις στις ιδιωτικές σχέσεις (π.χ. κανόνες υδροληψίας, ελάχιστες αποστάσεις οικοδομών).
• Θέσπιση κοινωνικής πρόνοιας για αναπήρους και επικλήρους (θυγατέρες που κληρονομούσαν αποκλειστικά την πατρική περιουσία λόγω έλλειψης άρρενα κληρονόμου).
• Μέτρα προστασίας της οικογένειας και του γάμου, που περιλάμβαναν μέτρα εναντίον της μοιχείας, του βιασμού, της μαστρωπείας και της πορνείας.
• Υποχρέωση των γονέων να διδάξουν στα παιδιά τους κάποια τέχνη και απαλλαγή των τέκνων από τη φροντίδα των ηλικιωμένων γονέων τους, αν οι τελευταίοι δεν είχαν ανταποκριθεί σε αυτή την υποχρέωσή τους. 

Συνολικά ο Σόλων ρύθμισε σε νέες βάσεις το δημόσιο, ιδιωτικό και το ποινικό δίκαιο. Οι νόμοι του δημοσιεύτηκαν ίσως το 592ή 591 π.Χ. ήταν καταγεγραμμένοι σε ξύλινες τετράγωνες στήλες, οι οποίες στένευαν προς τα πάνω και στρέφονταν γύρω από άξονα, γι’ αυτό και ονομάστηκαν “άξονες” ή “κύρβεις”. Η νομοθεσία του απέκτησε φήμη και επέδρασε θετικά στην εξέλιξη του δικαίου αλλά και στην κοινωνική, οικονομική, πολιτική και πολιτειακή εξέλιξη της Αθήνας. 

Δικαίως ο Σόλων θεωρείται πατέρας του αστικού δικαίου. 

Το 410 π.Χ. συγκροτήθηκε στην Αθήνα μια επιτροπή νομομαθών – οι αναγραφείς των νόμων –  που ανέλαβε την εκκαθάριση και την κωδικοποίηση των νόμων του Δράκοντα και του Σόλωνα. Το έργο της επιτροπής διακόπηκε από τους τριάκοντα τυράννους και ολοκληρώθηκε μετά την πτώση τους. Το 403 ή 402 π.Χ. κατάρτισαν και παρέδωσαν στους θεσμοθέτες προς «φύλαξη» το σώμα νόμων. 

Ο Σόλων προκειμένου να αποφύγει μεταβολές της νομοθεσίας του και να μην αναμειχθεί στην εφαρμογή της, αποδήμησε για δέκα χρόνια…………ενέργειά στην οποία διακρίνεται η εφαρμογή διάκρισης της νομοθετικής από την εκτελεστική εξουσία. Κρίνοντας από την τυραννία του  Πεισίστρατου και των διαδόχων του, που εγκαθιδρύθηκε το 561 π.Χ.  και διήρκεσε ως το 510 π.Χ., οι μεταρρυθμίσεις του Σόλωνα φαίνεται πως δεν αντιμετώπισαν πλήρως τα προβλήματα που επιδίωκαν να επιλύσουν. Η ουσία τους όμως διατηρήθηκε και μετά το τέλος της τυραννίας αποτελώντας το θεμέλιο επί του οποίου εδραιώθηκε η Αθηναϊκή δημοκρατία.

Ο Σόλων κατά τη διάρκεια των δέκα ετών αυτοεξορίας του ταξίδεψε στην Αίγυπτο, στην Κύπρο και αλλού. H φήμη του απλώθηκε σε όλον τον τότε γνωστό κόσμο συγκαταλέγοντάς τον ανάμεσα στους επτά σοφούς. Από τη θρυλική συνάντησή του με τον βασιλιά της Λυδίας Κροίσο, την οποία αναφέρει ο Ηρόδοτος προέρχεται το απόφθεγμα «μηδένα προ του τέλους μακάριζε».

Ο Σόλων επέστρεψε στην Αθήνα το 562 π.X. και τη βρήκε να σπαράζεται πάλι από πολιτικές έριδες. Προσπάθησε να αποτρέψει την τυραννίδα του Πεισίστρατου αλλά δεν τα κατάφερε. Ο Πεισίστρατος κατέλαβε την εξουσία ως τύραννος το 560 π.X. και τον ίδιον χρόνο πέθανε ο Σόλων σε βαθιά γεράματα. 

Παραθέτουμε το παρακάτω ποίημα με το οποίο λογοδοτεί στο λαό για τις μεταρρυθμίσεις και το νομοθετικό έργο που του είχε ανατεθεί: 

Σαν ποιό άφησα στη μέση απ’ όσα μ’ έκαμαν

να συγκαλέσω το λαό σε σύνταξη;

Μπρος στου καιρού το δικαστήριο, μάρτυρα

άριστον έχω την τρανή μητέρα εγώ

των θεών του Ολύμπου, τούτη δω τη μαύρη Γη,

που πάνωθέ της πέτρες σήκωσα πολλές,

των χρεών σημάδια. Σκλάβα πρώτα αυτή ‘τανε

και τώρα λεύτερη είναι’ κι Αθηναίους πολλούς,

που δίκαια ή άδικα είχαν πουληθεί μακριά,

στη θεόχτιστη πατρίδα τους ξανάφερα’

άλλοι, που χρέη αβάσταχτα τους πιέζανε,

μόνοι είχαν φύγει, και γυρνώντας δω κι εκεί

την αττική τη γλώσσα είχαν ξεχάσει πια,

κι απ’ της σκλαβιάς άλλοι υπέφεραν τη ντροπή

εδώ στον τόπο, μπρος στ’ αγρίεμα τρέμοντας

των αφεντάδων τους. Όλους τους λευτέρωσα.

Και βία μαζί και δίκαιο συνταιριάζοντάς τα

τα ‘ φερα τούτα εγώ ώς την άκρη, δυνατά,

έτσι όπως είχα τάξει. Νόμους όρισα

όμοιους για τους μεγάλους και για τους μικρούς

το δίκαιο δρόμο στον καθένα δείχνοντας.

Αν τη βουκέντρα κάποιος άλλος έπιανε,

άνθρωπος φιλοχρήματος, κακόβουλος,

αντίς για με, το λαό δεν θα τον δάμαζε’

γιατί αν παραδεχόμουν όσα θ’ άρεσε

σ’ αυτούς εδώ να πάθουνε οι αντίπαλοι

κι όσα στο νου τους βάζουν τούτοι για κείνους,

η πόλη απ’ άνδρες πλήθος θα ‘μεινε ορφανή.

Γι’ αυτό άμυνα κρατούσα απ’ όλες τις μεριές,

λύκος ζωσμένος από σκυλολόι πυκνό. 

Απόδοση στη νεοελληνική: Θρασύβουλος Σταύρος

********************************

 Η σοφία που επέδειξε ο Σόλων ως πολιτικός και νομοθέτης, εντοπίζεται κυρίως στο γεγονός ότι λογοδοτούσε με τις ελεγείες του στους πολίτες για το πολιτικό έργο που εκτελούσε κατόπιν εντολής τους και κορυφώνεται όταν εγκατέλειψε την Αθήνα για το καλό της πατρίδας του, προκειμένου να διατηρήσει την ηθική του αλώβητη. Έτσι θεμελίωσε την πολιτική αρχή  να διαχωρίζεται η νομοθετική από την εκτελεστική εξουσία, προκειμένου να οπλιστεί η σοφία και η ηθική των πολιτικών, καθότι βρίσκονται σε αδυναμία όταν πιέζονται από τους πολίτες και δυστυχώς τότε μπορεί να αλλοιωθούν, να παρεκκλίνουν και να οδηγήσουν την πολιτεία σε κρίση.

 Είναι ένα επίκαιρο – διαχρονικό μάθημα της αρχαίας ελληνικής ιστορίας ως προς την σοφία που πρέπει να διαθέτουν οι πολιτικοί …………………….αλλά και για την ηθική που αναζητούν οι πολίτες από τους πολιτικούς τους.

 Ας προβληματιστούμε για την ηθική των σημερινών πολιτικών, όταν αυτοί λογοδοτούν (sic) και ειδικότερα όταν νομοθετούν υπό την πίεση των εκλογών………..και εν μέσω της κρίσης των πολιτικών θεσμών που βιώνουμε, ας σοφιστούμε την αξία να οπλιστεί η ηθική των πολιτικών μας με τον ουσιαστικό διαχωρισμό της εκτελεστικής από την νομοθετική εξουσία.

 Πηγές:  1.  www.el.wikipedia.org
2. Θ. Μητσόπουλος, Ιστορία και Ανθολογία της Αρχαίας Ελληνικής Σκέψης, Εκδόσεις Οδυσσέας, 1984.
ΠΗΓΗ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Σόλων ο Αθηναίος (635-559 π.Χ)"

Η ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1941: ΕΙΣΒΟΛΗ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

*Η σημαία των οχυρών Ρούπελ μετά τις μάχες με τους Ναζί

Τον Απρίλιο του 1941, οι έλληνες έδιναν από τις πιο μεγάλες μάχες στη μακραίωνη Ιστορία τους. Η εαρινή, διπλή επίθεση Ιταλών και Γερμανών, η οποία ξεκίνησε στις 9 Μαρτίου, βρισκόταν στο αποκορύφωμα, λίγο πριν η χώρα μας λυγίσει κάτω από τις υπέρμετρες δυνάμεις του Άξονα. Χιλιάδες νεκροί στα πεδία των μαχών στην ελληνική μεθόριο. Αναγκαστική υποχώρηση και τετράχρονη σκλαβιά.

6 Απριλίου 1941 αρχίζει η γερμανική Κατοχή. Πείνα, φτώχεια, μαρασμός, θάνατοι, εξευτελισμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, εκτοπίσεις, διώξεις, φυλακίσεις, εκτελέσεις, βομβαρδισμοί, ερείπια, αλλά και το ηρωικό Έπος της Αντίστασης.

27 Απριλίου 1941, οι Γερμανοί μπαίνουν στην έρημη πόλη της Αθήνας. Η Πηνελόπη Δέλτα αυτοκτονεί, μην μπορώντας να διαννοηθεί πως η πατρίδα της σκλαβώθηκε. «Σιωπή»: Η μόνη λέξη που ζήτησε να γραφεί στο κρύο, λευκό μάρμαρο του τάφου της.

Την ίδια μέρα, στην Ακρόπολη, ο εθελοντής φρουρός της Σημαίας, νεαρός Κωνσταντίνος Κουκίδης, αρνείται να παραδώσει το ελληνικό σύμβολο στους Γερμανούς, έτοιμους να υψώσουν τη σβάστικα, και πέφτει από τον Ιερό Βράχο.

Η κατάληψη της χώρας μας άργησε κατά πολύ σε σχέση με όλες τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης, οι οποίες κατελήφθησαν μέσα σε λίγες ώρες ή μέρες. Οι ελληνικές δυνάμεις, έχοντας γράψει το νικηφόρο Έπος της Πίνδου, με εισχώρηση στο έδαφος της Αλβανίας κι απελευθέρωση των πρώην ελληνικών εδαφών εκεί, άντεξε από τις 28 Οκτωβρίου 1940, μέχρι τον Απρίλιο του 1941.
Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τη Μάχη της Κρήτης, η οποία ακολούθησε, το Μάιο του ιδίου χρόνου, ανάγκασαν τον Χίτλερ να καθυστερήσει την επίθεσή του εναντίον της Ρωσίας, με αποτέλεσμα να πιάσει ο βαρύς ρωσικός χειμώνας του 1942 τα γερμανικά στρατεύματα, και να αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για Ναζισμό – Φασισμό. Η καθυστέρηση κατοχής της Ελλάδας συνετέλεσε και στο να συντριβεί η ιταλική Στρατιά, στη Β. Αφρική, αλλά κι έδωσε χρόνο στο Φρ. Ρούσβελτ να επανεκλεγεί Πρόεδρος των ΗΠΑ και να προωθήσει την κατά του Άξονα πολιτική του.

Η Ελλάδα και η κατεχόμενη από τους Άγγλους μικρή Κύπρος «πλήρωσαν» για την Ειρήνη, αναλογικά με τον πληθυσμό τους, το μεγαλύτερο φόρο αίματος από όλους τους συμμάχους μας, κάτι το οποίο, δυστυχώς, εκείνοι λησμόνησαν, μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

«ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ», ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ (Απόσπασμα)
«Ξημερώνοντας του Αγιαννιού, με την αύριο των Φώτων, λάβαμε τη διαταγή να κινήσουμε πάλι μπροστά, για τα μέρη όπου δεν έχει καθημερνές και σχόλες. Έπρεπε, λέει, να πιάσουμε τις γραμμές που κρατούσανε ως τότε οι Αρτινοί, από Χιμάρα ως Τεπελένι. Νύχτα πάνω στη νύχτα βαδίζαμε ασταμάτητα, ένας πίσω από τον άλλο, ίδια τυφλοί. Με κόπο ξεκολλώντας το ποδάρι από τη λάσπη, όπου φορές εκατοβούλιαζε ίσαμε το γόνατο, επειδή το πιο συχνά, ψιχάλιζε στους δρόμους έξω, καθώς μες στην ψυχή μας».

ΤΣΟΡΤΣΙΛ, ΑΓΓΛΟΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ: «Του λοιπού, δε θα λέγεται ότι οι Έλληνες πολεμούν ως ήρωες, αλλά ότι οι ήρωες πολεμούν ως Έλληνες».

ΧΙΤΛΕΡ: «Αν οι Ιταλοί δεν είχαν επιτεθεί εις την Ελλάδα και δεν εχρειάζοντο την βοήθειάν μας, ο πόλεμος θα είχε πάρει διαφορετικήν τροπήν. Θα είχαμε προλάβει να κατακτήσωμεν το Λένινγκραντ και την Μόσχαν, πριν πιάσει το Ρωσικόν ψύχος» (συνέντευξη).

ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΡΟΥΣΒΕΛΤ: «Η Ελλάς εδημιούργησε το παράδειγμα, το οποίον ο καθείς από ημάς οφείλει να ακολουθήση μέχρις ότου οι άρπαγες της ελευθερίας αχθούν τελικώς εις την δικαίαν εξόντωσίν των».

ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΣΤΡΑΤΑΡΧΗΣ ΚΕΪΤΕΛ: «Η απροσδόκητη και ισχυρή αντίσταση των Ελλήνων εβράδυνε την επίθεση κατά της Ρωσίας, για περισσότερο από δύο μήνες. Αν δεν υπήρχε η καθυστέρηση αυτή, η εξέλιξη του πολέμου θα ήτο διαφορετική, τόσο εις το Ανατολικό μέτωπο, όσο και εις τον πόλεμο γενικώς».

ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΓΚΕΜΠΕΛΣ: «Οι Έλληνες είναι γενναίοι μαχηταί… Και αυτός ο Φύρερ θαυμάζει ιδιαιτέρως το θάρρος των Ελλήνων. Ίσως υπάρχει ακόμη ένα ίχνος της παλαιάς Ελληνικής καταγωγής εις αυτούς».

ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΜΟΣΧΑΣ: «Επολεμήσατε άοπλοι εναντίον πανόπλων και ενικήσατε. Μικροί εναντίον μεγάλων και επικρατήσατε. Δεν ήτο δυνατόν να γίνει άλλως, διότι είσθε Έλληνες. Εκερδίσαμεν χρόνον διά να αμυνθώμεν. Ως Ρώσοι και ως άνθρωποι σάς ευγνωμονούμε».

ΣΤΡΑΤΑΡΧΗΣ ΓΙΑΝ ΣΜΑΤΣ, ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ Ν. ΑΦΡΙΚΗΣ: «Πραγματικώς εγεννήθη μία νέα Ελλάς, όπως την ωνειρεύθησαν οι ποιηταί».
«Και πιστεύω κι ελπίζω και είμ’ ελεύθερος».
Εξώφυλλο περιοδικού “Life”, της εποχής
http://national-pride.org/

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Η ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ"

Περί θανάτου (Επίκουρος)

Κοίτα να συνηθίσεις στην ιδέα, ότι ο θάνατος για μας είναι ένα τίποτα. Κάθε καλό και κάθε κακό βρίσκεται στην αίσθησή μας· όμως θάνατος σημαίνει στέρηση της αίσθησης. Γι’ αυτό η σωστή εκτίμηση ότι ο θάνατος δεν σημαίνει τίποτα για μας, μας βοηθά να χαρούμε τη θνητότητα του βίου: Όχι επειδή μας φορτώνει αμέτρητα χρόνια, αλλά γιατί μας απαλλάσσει από τον πόθο της αθανασίας. Δεν υπάρχει, βλέπεις, τίποτα το φοβερό στη ζωή του ανθρώπου που ‘χει αληθινά συνειδητοποιήσει ότι δεν υπάρχει τίποτα το φοβερό στο να μη ζεις. Άρα είναι ανόητος αυτός που λέει ότι φοβάται τον θάνατο, όχι γιατί θα τον κάνει να υποφέρει όταν έρθει, αλλά επειδή υποφέρει με την προσδοκία του θανάτου.
Γιατί ό,τι δεν σε στεναχωρεί όταν είναι παρόν, δεν υπάρχει λόγος να σε στεναχωρεί όταν το προσδοκείς. Το πιο ανατριχιαστικό, λοιπόν, από τα κακά, ο θάνατος, είναι ένα τίποτα για μας, ακριβώς επειδή όταν υπάρχουμε εμείς αυτός είναι ανύπαρκτος, κι όταν έρχεται αυτός είμαστε ανύπαρκτοι εμείς. Ο θάνατος, λοιπόν, δεν έχει να κάνει ούτε με τους ζωντανούς ούτε με τους πεθαμένους, αφού για τους ζωντανούς δεν υπάρχει, ενώ οι τελευταίοι δεν υπάρχουν πια. Βέβαια, οι πολλοί άλλοτε πασχίζουν ν’ αποφύγουν τον θάνατο σαν να ‘ναι η πιο μεγάλη συμφορά, κι άλλοτε τον αποζητούν για ν’ αναπαυθούν από τα δεινά της ζωής.
Απεναντίας, ο σοφός ούτε τη ζωή απαρνιέται, ούτε την ανυπαρξία φοβάται. Γιατί δεν του είναι δυσάρεστη η ζωή αλλά ούτε και θεωρεί κακό το να μη ζει. Κι όπως με το φαγητό δεν προτιμά σε κάθε περίπτωση το πιο πολύ μα το πιο νόστιμο, έτσι και με τη ζωή: Δεν απολαμβάνει τη διαρκέστερη, μα την ευτυχέστερη. Κι είναι αφελής όποιος προτρέπει τον νέο να ζει καλά και τον γέρο να δώσει ωραίο τέλος στη ζωή του· όχι μόνο γιατί η ζωή είναι ευπρόσδεκτη, αλλά γιατί το να ζεις καλά και να πεθαίνεις καλά, είναι μία και η αυτή άσκηση. Όμως πολύ χειρότερος είναι εκείνος που λέει πως καλό είναι να μη γεννηθείς, «αλλά μιας και γεννήθηκες, βιάσου να διαβείς τις πύλες του Άδη»*. Αν το λέει επειδή το πιστεύει, γιατί δεν αποσύρεται από τη ζωή; Στο χέρι του είναι να το κάνει, αν το ‘χει σκεφτεί σοβαρά. Αν πάλι το λέει στ’ αστεία, είναι ελαφρόμυαλος σε πράγματα που δεν σηκώνουν αστεία.
Ένα τίποτα είναι για μας ο θάνατος. Γιατί, ό,τι αποσυντίθεται παύει να αισθάνεται. Και ό,τι δεν αισθάνεται δεν μας αφορά.
Γεννηθήκαμε μια φορά και δεν γίνεται να γεννηθούμε και δεύτερη κι είναι βέβαιο πως δεν θα υπάρξουμε ξανά στον αιώνα τον άπαντα. Εσύ όμως, ενώ δεν εξουσιάζεις το αύριο, αναβάλλεις την ευτυχία γι’ αργότερα. Κι η ζωή κυλά μ’ αναβολές και χάνεται κι ο καθένας μας πεθαίνει μες στις έγνοιες.
* Θέογνις (425, 427).
Πηγή: «Επιστολή προς Μενοικέα» («Επίκουρος», Εκδόσεις «Θύραθεν»)
Από: http://www.pare-dose.net/?p=4662#ixzz1qUo4aDYO
 http://www.athriskos.gr/?p=7672

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Περί θανάτου (Επίκουρος)"

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΠΟΥ ΕΒΓΑΛΑΝ ΕΞΩ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΟΥΣ

ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ:  Πολιτικοί και εντιμότητα: Η περίπτωση του Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη
Ας μιλήσουμε για πολιτική, εντιμότητα και τους πολιτικούς του σήμερα, οι οποίοι είναι πασίγνωστο ότι στην συντριπτική τους πλειοψηφία δεν έχουν γίνει φτωχότεροι ασχολούμενοι με τα κοινά και ας θυμηθούμε μία παλαιά ιστορία και έναν παλαιό πολιτικό. Υπήρξε πρωθυπουργός της Ελλάδος, καθώς επίσης και υπουργός οικονομικών την κρίσιμη εκείνη περίοδο του 1922 όταν η Ελλάς αναζητούσε χρήματα σε κάθε γωνιά της Ευρώπης για τον πόλεμο κατά του Κεμάλ και εύρισκε παντού πόρτες κλειστές. Δεν έχω τον χώρο στο άρθρο αυτό να επεκταθώ στο πως η Ελλάς βρισκότανε όντας νικήτρια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου σε τόσο δεινή οικονομική θέση. Για το θέμα είχε γράψει σχετικό άρθρο ο διδάκτωρ οικονομολόγος κ. Χεκίμογλου με τίτλο «Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΜΜΑΧΟΙ», στο οποίο με στοιχεία αποδεικνύει την κυριολεκτική λεηλασία της Ελλάδος από την Αντάντ.
Σαν υπουργός οικονομικών λοιπόν, ο αείμνηστος Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης προέβη στο μέτρο του εσωτερικού δανεισμού, κόβοντας την δραχμή στα δύο. Όποιος δηλαδή είχε εκατό δραχμές την επομένη ημέρα του νόμου είχε πενήντα. Ο Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης πριν ασχοληθεί με την πολιτική υπήρξε εξαιρετικά επιτυχημένος μηχανικός.
Έργο του το μέγαρο Μελά, αλλά και τα έργα της διανοίξεως της διώρυγας της Κορίνθου και πολλά άλλα. Από την εργασία του είχε αποκτήσει δύο ακίνητα στο κέντρο των Αθηνών. Δεν διέθετε όμως καταθέσεις. Για να μη κατηγορηθεί για το ιδιαίτερα σκληρό οικονομικό μέτρο που πήρε, την προηγουμένη της δημοσιεύσεως του νόμου υποθήκευσε τα ακίνητά του, παίρνοντας δάνειο 225 χιλιάδων δραχμών (επρόκειτο για μυθώδες ποσό την εποχή εκείνη), το οποίο δεν είχε ανάγκη και το οποίο πήρε λόγω ακριβώς της θεσπίσεως του νόμου. Την επομένη ακριβώς ημέρα της δημοσιεύσεως του νόμου ο πολιτικός Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης είχε χάσει 112.500 δραχμές με δική του θέληση, δίδοντας ένα ξεχωριστό παράδειγμα εντιμότητος.
Λίγους μήνες μετά ο μεγάλος αυτός πατριώτης εκτελέστηκε άδικα σαν προδότης από αυτούς που γυρίζοντας νικημένοι από την Μικρά Ασία εδέχοντο να τους χειροκροτεί το αλαλάζον πλήθος. Αναφέρομαι στην περίφημη δίκη των έξι και βεβαίως στην Μικρασιατική καταστροφή, την οποία ακόμη και σήμερα εκατό σχεδόν χρόνια μετά δεν έχουμε το θάρρος να την δούμε κατάματα σαν ιστορικό γεγονός. Φορτώσαμε τα πάντα σε κάποιους πολιτικούς, αγνοώντας το αναμφισβήτητο γεγονός ότι και άμυνα στην Σμύρνη μπορούσε να υπάρξει και πολλά άλλα μπορούσαν να έχουν γίνει, μεταξύ των οποίων ασφαλώς και το να κρατήσουμε την Ανατολική Θράκη, την οποία απόλυτα από στρατιωτικής πλευράς ελέγχαμε.
Αυτή ήταν η Ελλάδα του 1922, αυτή ήταν η Ελλάδα και των αρχαίων χρόνων όταν εξορίζετο ο Αριστείδης επειδή είχε το θράσος να είναι δίκαιος, καθώς και ο νικητής της ναυμαχίας της Σαλαμίνος Θεμιστοκλής! Πράγματι, η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της, αλλά από τον Πρωτοπαπαδάκη, που έχασε την περιουσία του για να μη υπάρξει έστω και η ελάχιστη αμφιβολία για την εντιμότητά του μέχρι τους σημερινούς πολιτικούς, οι οποίοι έβγαλαν έξω τις καταθέσεις τους όταν ξέσπασε η οικονομική κρίση, από τους πολιτικούς με τις επαύλεις, τα κότερα και τις offshore εταιρείες υπάρχει κυριολεκτικά ΧΑΟΣ!
ΠΗΓΗ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΠΟΥ ΕΒΓΑΛΑΝ ΕΞΩ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΟΥΣ"

Ο όρος «Βόρειος Ήπειρος» στην Ελλάδα και το εξωτερικό

Από το 1913 που αποκόπηκε από τις Μεγάλες Δυνάμεις το βόρειο τμήμα της Ηπείρου και αποδόθηκε στο νεοσύστατο τότε αλβανικό κράτος, ο όρος «Βόρειος Ήπειρος» χρησιμοποιήθηκε επανειλημμένα από την Ελλάδα σε διεθνές επίπεδο. Σήμερα απαντάται επίσημα στα νομοθετήματα του ελληνικού κράτους σε διατάξεις που αφορούν τους ομογενείς Βορειοηπειρώτες αλλά και στον τίτλο του εκάστοτε Μητροπολίτη Δρυινουπόλεως ως εξάρχου «πάσης Βορείου Ηπείρου». Βέβαια λόγω άγνοιας, ιδεοληψίας ή εκδούλευσης σε ξένα συμφέροντα, κάποιοι κύκλοι εντός της χώρας μας θεωρούν τη λέξη «Βόρειος Ήπειρος» ένα είδος πολεμικής κραυγής.
Χαρακτηριστική όμως είναι η πρόσφατη επιστολή του προέδρου του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου προς τη Νεολαία Βορειοηπειρωτών. Εκεί απαντώντας στη διαμαρτυρία τους για την παράλειψη του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού από τα σχολικά βιβλία, υπόσχεται την προσεχή προσθήκη σχετικών αναφορών και χρησιμοποιεί τρεις φορές τη φράση «Ελληνική Μειονότητα της Βορείου Ηπείρου».
Τι γίνεται όμως στον υπόλοιπο κόσμο; Το αρμόδιο για να πληροφορήσει τον πολίτη κάθε χώρας του κόσμου ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών μάλλον δεν έχει ξανακούσει τη λέξη Βόρειος Ήπειρος. Στην ιστοσελίδα του αναφέρεται στην «ελληνική κοινότητα της Αλβανίας» με διατύπωση που αφορά και τις κοινότητες της Κάτω Ιταλίας ή της Αιγύπτου.
Ευτυχώς όμως υπάρχουν οι ξένες ιστοσελίδες. Μόνο στη διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια Wikipedia το λήμμα Βόρειος Ήπειρος δίνει πληροφορίες σε 12 γλώσσες: Northern Epirus, Epiri i Veriut, Nordepirus, Epiro del Norte, Épire du Nord, Epiro settentrionale, Severný Epirus, Северен Епир, Северный Эпир, آلبانیایی κλπ. Στους σχετικούς βιβλιογραφικούς συνδέσμους μπορεί κανένας να συναντήσει πληθώρα τίτλων ξένων συγγραμμάτων που χρησιμοποιούν τον όρο. Χαρακτηριστικό μάλιστα είναι ότι η Βόρειος Ήπειρος περιλαμβάνει όλο τον ιστορικό χώρο και όχι μόνο τα λεγόμενα «αναγνωρισμένα» χωριά. Στην περιοχή Αυλώνας κατοικούν 8 χιλιάδες Έλληνες σύμφωνα με τη βρετανική έκδοση. Εντυπωσιακή η διδακτορική διατριβή με επιτόπια έρευνα που εκπονήθηκε από το Πανεπιστήμιο της Νόβα Γκόριτσα της Σλοβενίας στις Δρυμάδες Χειμάρρας όπου αναλύεται η «Βορειοηπειρωτική» ταυτότητα. Όσον αφορά την Κορυτσά, στην πορτογαλική εκδοχή της εγκυκλοπαίδειας, τονίζονται οι πηγές του 19ου αιώνα όπου δίνουν «τα 2/3 του πληθυσμού της να αποτελούνται από Ορθόδοξους Έλληνες».
Εκεί όμως που το Υπουργείο μας εκτίθεται ανεπανόρθωτα είναι η ενασχόληση των …Ιταλών με το Βορειοηπειρωτικό ζήτημα στην επίσημη ιστοσελίδα του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας Διεθνούς Δικαίου της Ιταλίας (ISGI) και με τίτλο 1147/3 – La questione dell ‘Epiro settentrionale καθώς και του … Υπουργείου Εξωτερικών της Σερβίας στην επίσημη ιστοσελίδα του Υπουργείου που είναι αρμόδιο για Κοσσυφοπέδιο-Μετόχια! Μάλιστα για τους φιλοτελιστές ανά τον κόσμο η Βόρειος Ήπειρος κατατάσσεται στον κατάλογο των κρατών αφού υπήρξε ως ξεχωριστή οντότητα κατά την Αυτονομία του 1914 και θαυμάζουμε τα γραμματόσημά της στο παγκόσμιο φιλοτελικό λεξικό της Μόσχας του 1988!
Όπως οι Καταλανοί επέβαλαν ο τόπος τους να λέγεται Καταλωνία και όχι Βορειοανατολική Ισπανία, οι Σκώτοι να λέγεται Σκωτία και όχι Βόρειο Ηνωμένο Βασίλειο έτσι και οι Βορειοηπειρώτες με την ιστορική αλήθεια και το διεθνές δίκαιο μαζί τους θα επιβάλουν «έναντι όλων», ο τόπος τους να ονομάζεται Βόρειος Ήπειρος. [Δημήτρης Πέτκος «Βορειοηπειρωτικό Βήμα»,
 Πηγή]
 http://ellas2.wordpress.com/2012/04/04/%CE%BF-%CF%8C%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%B2%CF%8C%CF%81%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%AE%CF%80%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%BF%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1-%CE%BA/#more-35902

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Ο όρος «Βόρειος Ήπειρος» στην Ελλάδα και το εξωτερικό"

Οι Ουλαμίτες

Ένα ιστορικό κείμενο από τις "Χαμένες Πατρίδες" του Ι. Καψή που βρήκαμε στον ενδιαφέροντα ιστότοπο efedros.blogspot.com, που αναδεικνύει τη διαχρονική προσφορά των εφέδρων αξιωματικών στους αγώνες του Έθνους.


Πρέπει να σταθεί η Ιστορία μπροστά στο ηρωικό αυτό τμήμα. Καμιά πολεμική έκθεση, κανένα επίσημο έγγραφο δεν αναφέρει τη δράση του. Κι όμως η θυσία του ουλαμού εφέδρων δεν πρέπει να λησμονηθεί. Ήταν οι υποψήφιοι αξιωματικοί μας. Δεν πρόφτασαν να κερδίσουν τις επωμίδες του ανθυπολοχαγού. Μόνο τη δόξα έδρεψαν άφθονη.

Πολεμούσαν συνεχώς επί 5 ημέρες. Κι όμως, ούτε ένα βογγητό δεν ακούσθηκε μια μεμψιμοιρία. Έχασαν πολλούς, όλους όμως στο πεδίο της μάχης — ούτε έναν λιποτάκτη. Πείνασαν, δίψασαν, ταλαιπωρήθηκαν αλλά στο κοσμοχαλασμό της μάχης έκαναν ασκήσεις οπλασκίας. Την ώρα του κινδύνου όλοι θυμόντουσαν τους ουλαμίτες. Όταν η οχλοβοή της μάχης κόπασε, τους λησμόνησαν. Ούτε μια εύφημη μνεία δεν υπάρχει για τη χούφτα εκείνη των γενναίων. Κι όμως θα έπρεπε να ήταν το παράδειγμα για τους μετέπειτα συναδέλφους τους.

Αλλά την ώρα της μάχης οι ουλαμίτες δεν νοιάζονται για την υστεροφημία. Στο πλευρό τους, προς τα δυτικά, πολεμά ο Τσάκαλος και τον συναγωνίζονται. Διοικεί το 2ο Σύνταγμα ο γενναίος αξιωματικός και κατέχει δύο λόφους, που δέσποζαν της οδού προς Αλή Βεράν — ενός καρόδρομου, ποτισμένου με αίμα. Μαζί με το Δασωμένο Λόφο, οι θέσεις του 2ου Συντάγματος είναι το κλειδί της άμυνας. Στον Τσάκαλο έστειλε η Μοίρα δύο υπέροχα παλληκάρια: τον Τσάμη και τον Ζερβογιάννη. Γρήγορα όμως μετάνοιωσε και του στέλνει κι αυτόν, που θα τον έσερνε στο θάνατο. Είναι ο ταγματάρχης που κιοτεύει. Δειλιάζει και φεύγει και φεύγοντας συμπαρασύρει τους άνδρες του. Άστραψε ο Τσάκαλος. Να φύγει το Σύνταγμα του; Έχει διαταγή να «κρατηθεί επί των θέσεων του μέχρι της νυκτός». Μέχρις ότου το σκοτάδι λυτρώσει τα σακατεμένα τμήματα.



Ο Τσάκαλος βρίσκεται 200 μ. μόνο πίσω από τη πρώτη γραμμή. Έχει τη σημαία και μία χούφτα γενναίων — είναι οι εφεδρείες του. Η Γαλανόλευκη ξεδιπλώνεται και πάλι και με το περίστροφο στο χέρι ο Τσάκαλος ορμά. Γύρω όλοι είναι πεσμένοι στη γη. Το τουρκικό πυροβολικό βάλλει με ρυθμό... πολυβόλων. Το καυτό σίδερο έχει ανασκάψει τη κοιλάδα. Οι οβίδες του είναι εγκαιροφλεγείς. Αλλ' ο Τσάκαλος προχωρεί. Οι άνδρες του αναθαρρεύουν κι απωθούν τους Τούρκους. Η νίκη έχει σιμώσει. Και τη στιγμή εκείνη η ζηλόφθονη Μοίρα παίρνει τον Τσάκαλο. Μια εγκαιροφλεγής οβίδα τσακίζει τα πόδια του — τα κόβει σύρριζα από το κορμό. Ο Τσάκαλος πέφτει και στο γκρέμισμα του αντήχησε η καταραμένη κοιλάδα. Με τα χέρια του προσπαθεί να κρατήσει το αίμα, τη ζωή, που του φεύγει.

Ζητεί να τον στήσουν σ' ένα μικρό βράχο. Θέλει να παρακολουθεί τους άνδρες του. Κι όταν τους βλέπει να προχωρούν, το πρόσωπο του φωτίζει ένα πονεμένο χαμόγελο. Αλλ' ο θάνατος σκοτεινιάζει γρήγορα το βλέμμα του κι αγωνιά: «Πώς πάμε; Πέστε μου, πώς πάμε;» — «Νικήσαμε... οι Τούρκοι φεύγουν», του λένε, θέλοντας να γλυκάνουν τις τελευταίες του στιγμές. Τη μάχη τη κέρδισε, έτσι τουλάχιστον, πιστεύει ο γενναίος αξιωματικός. Και στα τελευταία λεπτά της ζωής του αφήνει τη σκέψη να τρέξει πίσω, εκεί πέρα στη ξελογιάστρα Σμύρνη. Πίσω απ' το διοικητήριο, σ' ένα από τα σμυρνέϊκα αρχοντικά, μια κοπέλλα περιμένει τον ερχομό του — είναι η μνηστή του. «Να της δώσεις τα πράγματα μου, λέει σ' ένα νεαρό αξιωματικό του. Και πες να μη λυπηθεί. Πεθαίνω ευχαριστημένος...». Έτσι πέθανε ο Τσάκαλος. Αλλά ποιον να πρωτοκλάψει κανείς; Λίγα μέτρα πιο μακριά, ένα άλλο παλληκάρι, ο αντισυνταγματάρχης Καλλιαγκάκης αργοπεθαίνει κι αυτός. Μια οβίδα τον έχει σακατέψει. Δεν αφήνει όμως ν' ασχοληθούν μαζί του. Συγκεντρώνει τις τελευταίες δυνάμεις του κι εμψυχώνει τους άνδρες του. Και το Σύνταγμα του, το 26ο, ορμά ακάθεκτο κατά των Τούρκων.



Αλλ' ας αφήσουμε για λίγο έναν πολεμιστή — κάποιον από τις χιλιάδες των αφανών ηρώων του Αλή Βεράν, ν' αφηγηθεί τη δραματική εκείνη εποποιία. Ο Χρήστος Σπανομανώλης, γράφει: « Οί αξιωματικοί μας ειδοποίησαν, ότι όχι μόνον δέν πρόβλεπεται ανάπαυσις, αλλά από τάς συγκεντρωθείσας πληροφορίας,ήμεθα σχεδόν περικυκλωμένοι από τόν εχθρόν καί θά εδίδαμεν την μεγαλυτέραν μάχην, που εδόθη ποτέ στην Μικράν Ασία. Στό δικό μου τμήμα ανέλαβε τό καθήκον αυτό εις ανθυπολοχαγός. Καί τι δέν μας υπέμνησε, θυμούμαι ακόμη τήν ήρωϊκή μορφή του, μέ χαμόγελοστα χείλη. «Λεβέντες μου, σήμερα, εδώ, ή Ελλάς θά δώση εξετάσεις. Σήμερα θ' αποδείξωμε τί θά πή « Έλλην στρατιώτης». Δέν σας κρύβω, ότι θά πολεμήσωμε ενας πρός δέκα, αλλά μή ξεχνάτε καί τούς Τριακόσιους τού Λεωνίδα. Γνωρίζω, ότι είσθε καταπονημένοι, αλλά δέν μπορεί νά γίνη αλλοιώς. Ή διαταγή τού στρατηγού μας είναι «μέχρις έσχατων. Νύν υπέρ πάντων ό άγων. Ό θεός μαζί μας. Ζήτω ή Ελλάς». «Τά μάτια όλων μας βούρκωσαν, γιατί καταλαβαίνετε τί μας περίμενε, έπειτα από τήν εξάντληση πού είχαμε, αλλ ' αυτό γιά ένα δευτερόλεπτο, μόνο από τις νηστείες, γινήκαμε άλλοι άνθρωποι καί αποφασίσαμε νά πουλήσουμε ακριβά τό πετσί μας. »Διαταγή τού στρατηγού νά προχωρήσωμεν, οπότε αμέσως αρχίζουν οί πρώτες κανονιές τών Τούρκων. Από τήν διεύθυνση τών πυρών καταλάβαμε, ότι είμεθα περικυκλωμένοι.» Καταιγισμός οβίδων «Σκόντα» τών 105 πάνω από τά κεφάλια μας μαζί μέ μυριάδες σφαίρες τού τουρκικού πεζικού. Άκροβολιζόμεθα καί περιμένομε μέ αγωνία τήν διαταγήν διά τήν πρώτην έξόρμησιν. Διαταγή τού αξιωματικού «έφ' όπλου λόγχη»-πρόλογος γιά το τί θά επακολούθηση. Τά τουρκικά «Σκόντα» ξερνούν επάνω μας φωτιά καί ατσάλι, συντρίβοντας ανθρώπους, κάρρα, εφόδια, ζώα. »Άκούμε, τις ιαχές τών επερχομένων Τούρκων μέ τό « Αλλάχ, Αλλάχ».»Στήν κατάλληλη στιγμή δίδεται ή διαταγή τής έξορμήσεως μέ άλματα καί μέ τό δικό μας «Αέρα». «Χαλασμός κόσμου. Έπαψε τό πυροβολικό καί αρχίζει ό αγών τής λόγχης καί σώμα πρός σώμα τούς παίρνομε φαλάγγι. Πατούμεεπάνω σέ σκοτωμένους Έλληνας, Τούρκους, τραυματίας, ούτε ξέρουμε. Πού καί πού αγκαλιασμένοι κάτω Τούρκοι καί Έλληνες». Πρός στιγμή άπέτυχεν ή προσπάθεια τους καί αποσύρονται.»

Αρχίζει πάλι τό πυροβολικό μας, πού ήτο σέ μικρή απόσταση άπό μας »Ακούμε τή διαταγή τού πυροβολικού:»Δυόμιση χιλιάδες μέτρα.»Χίλια πεντακόσια,»Οκτακόσια. »Σημείον, ότι πλησιάζουν πάλιν οί Τούρκοι. Διαταγή, πάλιν ανεφοδιασμός άκροβολισμός καί έτοιμοι πρός έφοδον. Καί είναι ακόμη 9η πρωινή. Παύει τό πυροβολικό τους καί αρχίζει τό δικό μας. Μυριάδες σφαίρες σφυρίζουν πάνω από τά κεφάλια μας, οπότε ξαφνικά βλέπομε εναν αντ/ρχην ολόρθο πάνω σ' ενα βραχάκι νά μας φωνάζη: «Πού θά ξαναδήτε, βρέ παιδιά, αυτό τό μεγαλειώδες θέαμα; Άντε, παιδιά, όλοι μαζί Αέρα!...». Καί μας σύρει αυτός ό ημίθεος σέ νέα έφοδο. Πρώτος αυτός μέ τό περίστροφο. Άλλη φονική συμπλοκή. Κι' οί Τούρκοι δέν τό βάζουν κάτω. Πολεμούν άγρια, σκληρά. Ή σάλπιγγα μας βαρά: Προχωρείτε...Προχωρείτε...»Πάλι υποχωρούν οι Τούρκοι καί επιστρέφομε γιά ανεφοδιασμό. »Καί όμως είμεθα όλοι εκτός εαυτού. Άπό τό ενα μέρος οί δικοί μας. Δέν θέλουν νά πιστέψουν στό πεπρωμένο κι' αρχίζουν νά βλέπουν μέσα στήν τόση συμφορά ν' ανατέλλη αμυδρά κάποια ελπίδα, αντλούν ψυχικές δυνάμεις άπό τήν αποτελεσματικότητα τής αντιστάσεως τους. Από τήν άλλη οί Τούρκοι, πού νόμισαν πώς δέν είχαν παρά νά λάβουν τόν κόπο νά περιμαζέψουν εκείνη τήν μάζα τών ενόπλων, κι έξαφνα σκοντάφτουν σέ μιάν άμυνα περισσότερο επίμονη καί πεισματώδη από ότι είχαν φαντασθή....»

Νύκτωσε. Κι η μάχη κόπασε. Οι Τούρκοι εξακολουθούν να βάλλουν, αλλά στα τυφλά. Το σκοτάδι είναι πυκνό. Και τότε γράφεται ο επίλογος της τραγωδίας. Ο Τρικούπης δίνει διαταγή στα τμήματα του να «οπισθοχωρήσουν ακροποδητί» προς Μπανάζ. Στις 9.45' το βράδυ αρχίζει η υποχώρηση. Φεύγουν κι αφήνουν πίσω τους τα πάντα — και τους τραυματίες. Τι σπαρακτικές στιγμές ήταν εκείνες! Οι λαβωμένοι ήρωες, βλέποντας τους συντρόφους τους να φεύγουν, λυγίζουν το κουράγιο τους εγκαταλείπει κι εκλιπαρούν:
— Συνάδελφοι, πού μας αφήνετε; Πάρτε μας μαζί σας...Ποιος όμως να τους βοηθήσει; Φεύγουν με σκυφτό κεφάλι.
— Παιδιά... μάνες έχουμε κι εμείς... Θα μας σφάξουν. Κι όταν απελπίζονται ζητούν, τουλάχιστον, έναν εύσπλαχνο θάνατο:
— Σκοτώστε μας, μη μας αφήνετε έτσι... Συνάδελφε... μπήξε εδώ τη λόγχη σου...
Και σε μια παρακλητική κίνηση ξεγυμνώνουν τα στήθια, που τόσες φορές στάθηκαν ανδρικά στη πρώτη γραμμή. Έφυγαν οι στρατιώτες μας και μέσα στη νύκτα οι στάλες της βροχής έσμιγαν με το πικρό δάκρυ.
“Μέσα στο πανδαιμόνιο, την ώρα, που οι άλλοι υποχωρούν χωρίς τάξη, ένα τμήμα ξεχωρίζει. Είναι οι άνδρες του ουλαμού εφέδρων του Αφιόν. Ο διοικητής τους, αντισυνταγματάρχης Βλάχος, διατάζει ασκήσεις παρέλασης. Πόσο θυμίζουν τους 300 των Θερμοπυλών οι άνδρες εκείνοι — πριν απ' τη μάχη η παρέλαση! Τους είχαν στείλει στον ουλαμό, για να γίνουν αξιωματικοί. Και μεταβάλλονται σ' αθάνατους ήρωες.”

Από τις "Χαμένες Πατρίδες" του Ι. Καψή

Πηγή

 http://www.enkripto.com/2012/04/blog-post_03.html

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Οι Ουλαμίτες"

Η Τουρκική Γλώσσα, είναι υποχρεωτική για τους... Ελληνες!!

Όταν το διάβασα κάπου είπα: υπερβολές, αποκλείεται προφανώς αναφέρεται μόνον στην Θράκη, και θα πρέπει να διορθώσουν τα σχόλιά τους…

Και για να είμαι 100% σίγουρος, παρήγγειλα το πρωτότυπο από το Εθνικό Τυπογραφείο (Μπορείτε να το λάβετε κι εσείς, τηλεφωνικά, ή Fax κ.τ.λ. για να διαπιστώσετε κι εσείς του λόγου το αληθές. Θα σας έλθει το πλήρες φύλλο, 20 σελίδες, περίπου 7 Ευρώ, με αντικαταβολή.) Αρ. Φύλλου 867, 10 Ιουλίου 2006...

 

Το διάβασα πολύ προσεκτικά. Πουθενά δεν αναφέρεται η εφαρμογή της αποφάσεως αυτής σε κάποια περιοχή ή νομό. Είναι Πανελλαδική, και ισχύει από της δημοσιεύσεως στην Εφημερίδα. της Κυβερνήσεως!

Ούτε αναφέρεται ότι... η εκμάθηση της Τουρκικής θα είναι προαιρετική. (Παρακαλώ πάρτε και διαβάστε το πλήρες ΦΕΚ)

Τα ΜΜΕ σιωπούν! (άαντε!)

Όλα τα κόμματα της παρούσας Βουλής το αποσιωπούν! (γιατί άραγε;)

Όλοι οι δημοσιογράφοι αποφεύγουν κάθε αναφορά… ΓΙΑΤΙ; (έλα ντε!!)

Σας φαίνεται ασήμαντο το ότι σε 15-20 χρόνια όλα τα Ελληνόπουλα δεν θα μπορούν να περάσουν στο λύκειο αν δεν γνωρίζουν καλά την Τουρκική;

Στην Δικονομία μας η σιωπή θεωρείται συναίνεση… Νομίζετε ότι με την σιωπή μας, δικαιούμεθα να δώσουμε στα παιδιά μας και στα εγγόνια μας τέτοιο μέλλον;

Κάθε λαός έχει τους αρχηγούς που του αξίζουν… Δεν θα γράψω άλλα σχόλια διότι θα είναι προσωπικά και καθόλου ευγενικά. Τα συμπεράσματα είναι δικά σας και αν δεν συμφωνείτε με αυτήν την απόφαση του υπουργείου εθνικής παιδείας (και του παιδαγωγικού ινστιτούτου) προωθήστε αυτό το μήνυμα. Αν πάλι σας είναι αδιάφορο, απλά αγνοήστε το και αρχίστε να μαθαίνετε Τούρκικα, θα σας χρειαστούν σύντομα.

Μόνο μία τελευταία παρατήρηση: Αν πείτε κι εσείς (όπως κι εγώ) Μπα, αποκλείεται… υπερβολές… Ένα απλό τηλεφώνημα στο Εθνικό τυπογραφείο, το επίσημο όργανο του κράτους, θα σας ξαφνιάσει!

Terra-papers

logioshermes.blogspot.com

 http://trikalagr.blogspot.com/2012/04/blog-post_161.html#more

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Η Τουρκική Γλώσσα, είναι υποχρεωτική για τους... Ελληνες!!"

Το παράδειγμα του Σκεντέρμπεη

Του Νίκου Λυγερού

Αν διαβάζαμε περισσότερο ιστορία θα ξέραμε καλύτερα που βρίσκεται το συμμαχικό πλαίσιο και που το εχθρικό. Σε αυτό το πεδίο το παράδειγμα του Σκεντέρμπεη είναι χαρακτηριστικό. Ο Γκιέρκι Καστριότη (1405 – 1468), ως όμηρος των Οθωμανών, εξισλαμίστηκε σε μικρή ηλικία. Το όνομά του, του δόθηκε από τον Σουλτάνο σε αναφορά στον Μέγα Αλέξανδρο λόγω της στρατιωτικής του ικανότητας και το αξίωμα του μπέη ως τιμητική διάκριση. Όμως μετά την ήττα τους, το 1443 στη Νις της Σερβίας, ενώθηκε με τους συμπατριώτες του, έγινε χριστιανός και πήρε πίσω την οικογενειακή του περιουσία, πήρε το κάστρο της Κρούγια. Για αυτούς τους λόγους, έγινε το 1444 ο αρχηγός των αλβανών πριγκίπων και απελευθέρωσε την πατρίδα του από την τουρκική κατοχή. Στη συνέχεια, έως το 1466 απέκρουσε 13 τουρκικές εισβολές. Έτσι, έγινε ο θρύλος του αλβανικού λαού που απελευθέρωσε από τον οθωμανικό ζυγό. Μάλιστα συμμάχησε με την Βενετία και τον υποστήριξε η Νάπολη. Ο Σκεντέρμπεης αποτελεί το σύμβολο των αγώνων για την ενότητα και την ανεξαρτησία. Κι αν θέλουμε να εξετάσουμε στρατηγικά και ορθολογικά την συμβολή του ως χριστιανός στην αλβανική αντίσταση, αρκεί να υπενθυμίσουμε ότι μετά τον θάνατό του έπεσε η Κρούγια στα χέρια των Τούρκων το 1478 και η Αλβανία βρέθηκε εξ ολοκλήρου υπό τον οθωμανικό ζυγό το 1506 και για τα επόμενα τετρακόσια χρόνια. Όταν πράγματι αντιληφθούμε όλοι μας ότι ο εθνικός ήρωας της Αλβανίας όχι μόνο ήταν χριστιανός αλλά και πολέμησε ενώπιον των Οθωμανών, λίγο πριν οι τελευταίοι πολιορκήσουν για πρώτη φορά τη Ρόδο, το 1480 που προστάτεψαν οι Ιωανννίτες, τότε θα συνειδητοποιήσουμε αποτελεσματικά την υψηλή ευρωπαϊκή στρατηγική. Αλλιώς θα παραμείνουμε στο τακτικό επίπεδο της αντιπαράθεσης λόγω τοπικότητας. Το βάθος του χρόνου είναι πιο ενδεικτικό στη στρατηγική από το εμβαδόν του χώρου. Αν επιπλέον προσθέσουμε τη διαχρονική ελληνική και χριστιανική παρουσία στη Βόρεια Ήπειρο τότε γίνεται κατανοητό όχι μόνο η ανάγκη της ύπαρξης μιας συμφωνίας όσον αφορά στο θέμα της ΑΟΖ αλλά και της ένταξης της Αλβανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πράγμα που θα βοηθήσει ενεργά και πρακτικά όλους τους δικούς μας. Αλλιώς δεν θα πρέπει να μας ξαφνιάσουν οι κινήσεις της Τουρκίας που προσπαθεί να προσεγγίσει μια περιοχή που ήταν χρόνια υπό την κατοχή της. Σε κάθε περίπτωση, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να αφήσει ένα τοποστρατηγικό κενό στην περιοχή και γι’ αυτό το λόγο άρχισε τη διαδικασία με την Σλοβενία και συνεχίζει πλέον με την Κροατία. Το θέμα είναι ότι η Ελλάδα πρέπει να παίξει και αυτή ένα δυναμικό ρόλο μέσα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο. Και μια συμφωνία με την Αλβανία όσον αφορά στην ΑΟΖ θα είναι η καλύτερη κίνηση για να ενισχύσει την όλη προσπάθεια.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles.php?n=9046&l=gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Το παράδειγμα του Σκεντέρμπεη"

Έλληνες οι πρώτοι κάτοικοι της Ωκεανίας.

Στο βιβλίο τους με τίτλο «Ως την άκρη του κόσμου», τρεις ερευνητές υποστηρίζουν ότι οι Μαορί δεν ήταν οι πρώτοι που εγκαταστάθηκαν στη Ν. Ζηλανδία, αλλά τους είχαν προλάβει Έλληνες, Ισπανοί και Αιγύπτιοι. Μυστηριώδες ταξίδι που περιγράφει ο Πλούταρχος αφορά την κατάκτηση της Νέας Γης, ισχυρίζεται Έλληνας ερευνητής.

Από αρχαιοτάτων χρόνων... παντού υπήρχε ένας Έλληνας! Δύο νέες έρευνες ασχολούνται με τις εξερευνήσεις των αρχαίων προγόνων μας, υποστηρίζοντας ότι εκείνοι κατοίκησαν πρώτοι τη Νέα Ζηλανδία, ακόμα και πριν από τους Μαορί, και ότι ανακάλυψαν την Αμερική πολύ πριν από τον Κολόμβο!
Τρεις ερευνητές παραθέτουν στο αμφιλεγόμενο βιβλίο τους «To the Ends of the Earth» (Ως την άκρη του κόσμου) μια σειρά από στοιχεία που, όπως υποστηρίζουν, αποδεικνύουν ότι δεν ήταν οι Μαορί οι πρώτοι που εγκαταστάθηκαν στη Ν. Ζηλανδία, αλλά οι Έλληνες, οι Ισπανοί και οι Αιγύπτιοι.
Σύμφωνα με τους συγγραφείς Μάξουελ Χιλ, Γκάρι Κουκ και Νόελ Χίλιαμ, αιώνες πριν από την άφιξή τους, προχριστιανικά, υπήρχαν στη Ν. Ζηλανδία κάτοικοι ευρωπαϊκής καταγωγής, στους οποίους αποδίδουν γλυπτά, κτίρια και σκαλίσματα σε βράχους.

Στα «αποδεικτικά» στοιχεία περιλαμβάνουν ένα πέτρινο γλυπτό αρχαιοελληνικού πλοίου που βρέθηκε στη λίμνη Taupo καθώς και έναν χάρτη των ακτών της Ν. Ζηλανδίας, όπου φαίνεται η Taupo με το σχήμα που είχε προ της έκρηξης του ηφαιστείου το 232.
Μέχρι σήμερα θεωρείται ότι οι Μαορί κατέφθασαν πριν από 800-600 χρόνια στη «γη του μακριού λευκού σύννεφου» (η Ν. Ζηλανδία στη γλώσσα των ιθαγενών) και οι πρώτοι Ευρωπαίοι τον 17ο αιώνα.

Οι συγγραφείς παραθέτουν ως στοιχεία και γιγάντιους ανθρώπινους σκελετούς, προφορική παράδοση και ένα ασυνήθιστο σκαλιστό, το «ρολόι του Ιησού», που, όπως ισχυρίζονται, αποτελεί ένα αρχαιοελληνικό πλανητικό ημερολόγιο.
«Οι αρχαίοι Έλληνες ναυτικοί έπλευσαν ως τη Ν. Ζηλανδία πριν από τη χριστιανική περίοδο για να γίνουν οι πρώτοι κάτοικοι των νησιών», υποστήριξε ο Χίλιαμ.

Ακόμα μεγαλύτερη αναστάτωση προκαλεί ο ισχυρισμός ότι ο μυθικός θεός Μάουι των Μαορί ήταν υπαρκτό πρόσωπο, ένας Αιγύπτιος εξερευνητής που μπορεί να ανακάλυψε τη Ν. Ζηλανδία.

Τους ισχυρισμούς απέρριψε ο καθηγητής του AUT, Πολ Μουν, ο οποίος αμφισβητεί την έρευνα των συγγραφέων υποστηρίζοντας ότι «δεν έχουν σχέση με την ιστορία, την αρχαιολογία, την ανθρωπολογία και άλλες σχετικές επιστήμες».

Ο Χριστόφορος Κολόμβος ήρθε... δεύτερος με διαφορά, σύμφωνα με νέα έρευνα του ερευνητή αιγαιακών γραφών, δρ Μηνά Τσικριτσή, που δείχνει ότι οι αρχαίοι Ελληνες ήταν εκείνοι που ανακάλυψαν τη βόρεια Αμερική.
Με χρήση προγραμμάτων Η/Υ ο Έλληνας ερευνητής κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υπήρχε μια επικοινωνία των ελληνικών πληθυσμών με την άλλη άκρη του Ατλαντικού, που ξεκίνησε από τη μινωική εποχή και συνεχίστηκε έως τους ελληνιστικούς χρόνους.
Η έρευνα του δρ Τσικριτσή βασίστηκε στο κείμενο του Πλουτάρχου «Περί του εμφαινομένου προσώπου τω κύκλω της Σελήνης», όπου στις παραγράφους 941Α-942 περιγράφει το ταξίδι των Ελλήνων σε μία ήπειρο που βρισκόταν «δυτικά των τριών νησιών και βορειοδυτικά της Βρετανίας».
Κατά την Εποχή του Χαλκού τα εμπορικά ταξίδια στην Αμερική σχετίζονταν με τη διακίνηση του καθαρού χαλκού που βρισκόταν στην καναδική λίμνη Superior, ενώ στην εποχή του Σιδήρου το ενδιαφέρον μειώθηκε και τα ταξίδια επιβίωσαν έως την ελληνιστική περίοδο ως μια εθιμοτυπική παράδοση.
«Όλα αυτά αποδεικνύονται με αστρονομικά στοιχεία, η επεξεργασία των οποίων έγινε με τη βοήθεια προγραμμάτων ηλεκτρονικών υπολογιστών επιβεβαιώνοντας τον χρονολογικό προσδιορισμό του ταξιδιού που περιγράφει ο Πλούταρχος», δήλωσε στο ΑΜΠΕ ο δρ Τσικριτσής, ο οποίος συνέχισε ανάλογη έρευνα του καθηγητή Η. Μαριολάκου.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Έλληνες οι πρώτοι κάτοικοι της Ωκεανίας."

ΟΜΙΛΟΥΜΕ ΟΜΗΡΙΚΑ...

Από την εποχή που μίλησε ο Όμηρος ώς τα σήμερα, μιλούμε, ανασαίνουμε και τραγουδούμε με την ίδια γλώσσα.
Γιώργος Σεφέρης 

Από την Νία Θεοφανίδου.
 
Ποια Ελληνική λέξη είναι αρχαία και ποια νέα;
Γιατί μια Ομηρική λέξη μας φαίνεται δύσκολη και ακαταλαβίστικη;
Οι Έλληνες σήμερα ασχέτως μορφώσεως μιλάμε ομηρικά, αλλά δεν το ξέρομε επειδή αγνοούμε την έννοια των λέξεων που χρησιμοποιούμε.
Για του λόγου το αληθές θα αναφέρομε μερικά παραδείγματα για να δούμε ότι η Ομηρική γλώσσα όχι μόνο δεν είναι νεκρή, αλλά είναι ολοζώντανη.

Αυδή είναι η φωνή. Σήμερα χρησιμοποιούμε το επίθετο άναυδος.

Αλέξω στην εποχή του Ομήρου σημαίνει εμποδίζω, αποτρέπω. Τώρα χρησιμοποιούμε τις λέξεις αλεξίπτωτο, αλεξίσφαιρο, αλεξικέραυνο αλεξήλιο Αλέξανδρος (αυτός που αποκρούει τους άνδρες) κ.τ.λ.

Με το επίρρημα τήλε στον Όμηρο εννοούσαν μακριά, εμείς χρησιμοποιούμε τις λέξεις τηλέφωνο, τηλεόραση, τηλεπικοινωνία, τηλεβόλο, τηλεπάθεια κ.τ.λ.

Λάας ή λας έλεγαν την πέτρα. Εμείς λέμε λατομείο, λαξεύω.

Πέδον στον Όμηρο σημαίνει έδαφος, τώρα λέμε στρατόπεδο, πεδινός.

Το κρεβάτι λέγεται λέχος, εμείς αποκαλούμε λεχώνα τη γυναίκα που μόλις γέννησε και μένει στο κρεβάτι.

Πόρο έλεγαν τη διάβαση, το πέρασμα, σήμερα χρησιμοποιούμε τη λέξη πορεία. Επίσης αποκαλούμε εύπορο κάποιον που έχει χρήματα, γιατί έχει εύκολες διαβάσεις, μπορεί δηλαδή να περάσει όπου θέλει, και άπορο αυτόν που δεν έχει πόρους, το φτωχό.

Φρην είναι η λογική. Από αυτή τη λέξη προέρχονται το φρενοκομείο, ο φρενοβλαβής, ο εξωφρενικός, ο άφρων κ.τ.λ.

Δόρπος, λεγόταν το δείπνο, σήμερα η λέξη είναι επιδόρπιο.

Λώπος είναι στον Όμηρο το ένδυμα. Τώρα αυτόν που μας έκλεψε (μας έγδυσε το σπίτι) το λέμε λωποδύτη.

Ύλη ονόμαζαν ένα τόπο με δένδρα, εμείς λέμε υλοτόμος.

Άρουρα ήταν το χωράφι, όλοι ξέρουμε τον αρουραίο.

Τον θυμό τον αποκαλούσαν χόλο. Από τη λέξη αυτή πήρε το όνομα της η χολή, με την έννοια της πίκρας. Λέμε επίσης αυτός είναι χολωμένος.

Νόστος σημαίνει επιστροφή στην πατρίδα. Η λέξη παρέμεινε ως παλινόστηση, ή νοσταλγία.

Άλγος στον Όμηρο είναι ο σωματικός πόνος, από αυτό προέρχεται το αναλγητικό.
Το βάρος το αποκαλούσαν άχθος, σήμερα λέμε αχθοφόρος.

Ο ρύπος, δηλαδή η ακαθαρσία, εξακολουθεί και λέγεται έτσι - ρύπανση.

Από τη λέξη αιδώς (ντροπή) προήλθε ο αναιδής.

Πέδη, σημαίνει δέσιμο και τώρα λέμε πέδιλο. Επίσης χρησιμοποιούμε τη λέξη χειροπέδες.

Από το φάος, το φως προέρχεται η φράση φαεινές ιδέες.

Άγχω, σημαίνει σφίγγω το λαιμό, σήμερα λέμε αγχόνη. Επίσης άγχος είναι η αγωνία από κάποιο σφίξιμο, ή από πίεση.

Βρύχια στον Όμηρο είναι τα βαθιά νερά, εξ ου και τo υποβρύχιο.

Φερνή έλεγαν την προίκα. Από εκεί επικράτησε την καλά προικισμένη να τη λέμε «πολύφερνη νύφη».

Το γεύμα στο οποίο ο κάθε παρευρισκόμενος έφερνε μαζί του το φαγητό του λεγόταν έρανος. Η λέξη παρέμεινε, με τη διαφορά ότι σήμερα δεν συνεισφέρουμε φαγητό, αλλά χρήματα.

Υπάρχουν λέξεις, από τα χρόνια του Ομήρου, που ενώ η πρώτη τους μορφή μεταβλήθηκε - η χειρ έγινε χέρι, το ύδωρ νερό, η ναυς έγινε πλοίο, στη σύνθεση διατηρήθηκε η πρώτη μορφή της λέξεως.
Από τη λέξη χειρ έχομε: χειρουργός, χειριστής, χειροτονία, χειραφέτηση, χειρονομία, χειροδικώ κ.τ.λ.
Από το ύδωρ έχομε τις λέξεις: ύδρευση υδραγωγείο, υδραυλικός, υδροφόρος, υδρογόνο, υδροκέφαλος, αφυδάτωση, ενυδρείο, κ.τ.λ.
Από τη λέξη ναυς έχομε: ναυπηγός, ναύαρχος, ναυμαχία, ναυτικός, ναυαγός, ναυτιλία, ναύσταθμος, ναυτοδικείο, ναυαγοσώστης, ναυτία, κ.τ.λ.

Σύμφωνα με τα προαναφερθέντα παραδείγματα προκύπτει ότι: Δεν υπάρχουν αρχαίες και νέες Ελληνικές λέξεις, αλλά μόνο Ελληνικές.

Η Ελληνική γλώσσα είναι ενιαία και ουσιαστικά αδιαίρετη χρονικά.

Από την εποχή του Ομήρου μέχρι σήμερα προστέθηκαν στην Ελληνική γλώσσα μόνο ελάχιστες λέξεις.

Η γνώση των εννοιών των λέξεων θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε ότι μιλάμε τη γλώσσα της ομηρικής ποίησης, μια γλώσσα που δεν ανακάλυψε ο Όμηρος αλλά προϋπήρχε πολλές χιλιετηρίδες πριν από αυτόν.

Φίλοι μου, προσθέστε και εσείς τις δικές σας γνώσεις που να σχετίζονται με το θέμα.

Σκοπός μας είναι να ανακαλύψουμε τις έννοιες των λέξεων για να μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε καλύτερα. Παλαιότερα όταν έλεγαν μια λέξη καταλάβαιναν όλοι το ίδιο. π.χ για τη λέξη αρετή ήξεραν ότι είναι η μεσότητα ανάμεσα σε δύο υπερβολές. Σήμερα ο καθένας για την ίδια λέξη εννοεί και κάτι διαφορετικό.

Πηγές: Απολλώνιου Σοφιστού, Λεξικόν κατά στοιχείον Ιλιάδος και Οδύσσειας, Εκδόσεις Ηλιοδρόμιο.

Ευχαριστώ την Φιλαρέτη για την αποστολή του άρθρου.

ΠΗΓΗ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΟΜΙΛΟΥΜΕ ΟΜΗΡΙΚΑ..."

“Τσάμικη” προπαγάνδα στα αλβανικά σχολεία, μέσω οικολογικού περιοδικού

Είναι το περιοδικό «Γύρω, τριγύρω», που απευθύνεται στους μαθητές των σχολείων και, όπως αναγράφει στην εξώφυλλό του, στηρίζεται από: το Υπουργείο Περιβάλλοντος, το Ινστιτούτο Παιδαγωγικών μελετών, τους «Αλβανούς φίλους της φύσης» και την «Αλβανική Οικολογική Λέσχη».
Η πρώτη όψη του τεύχους 71 με τα πολλά λουλούδια και τα φανταχτερά χρώματα είναι τόσο αθώα, μα τόσο αθώα, σαν τα ίδια τα παιδιά. Το δηλητήριο, όμως, αρχίζει να στάζει από την πρώτη κιόλας σελίδα. Διαφημίζει την Ελληνική κωμόπολη Σύβοτα, η οποία φέρει ακόμα την «πελασγο – ιλλυρική αρχιτεκτονική», ότι τα «Αλβανικά χρώματα τα βρίσκει και στις μικρότερες λεπτομέρειες», ότι «οι 11.000 κάτοικοι είναι Αλβανοί, που δεν τους επιτρέπουν να ομιλήσουν την όμορφη αλβανική γλώσσα», αλλά «μολονότι η Ελληνική Κυβέρνηση δεν τους επιτρέπει να μιλήσουν … εκείνοι συνεχίζουν να μιλούν αλβανικά», ότι «στην περιοχή κατοικούσαν ιλλυρικές φυλές της Θεσπρωτίας, Κεστρίνης, Αμφιλοχίας, Χαονίας, Μολοσίας», και πολλά άλλα τέτοια αηδιαστικά μαργαριτάρια, στα οποία επιδίδονται με μανία μικροί και μεγάλοι σ’ αυτή τη χώρα, που φοβάται τον εαυτό της.
Στην σελίδα 4 αναφέρεται στον Μερκούρη Σπάτα και σε όλους τους Σπαταίους, οι οποίοι έσφαζαν εκατοντάδες απ’ εδώ, χιλιάδες απ’ εκεί, και που «οι μελετητές και οι ιστορικοί τον παρομοιάζουν με τον Αχιλλέα, τον Έκτορα, τον Αινεία, τον Μέγα Αλέξανδρο της Ιλλυρικής Μακεδονίας, ενώ για τη σοφία του, με τον Νέστορα»
Πιο κάτω πληροφορεί τους μαθητές για το Avokado ή το αχλάδι βουτύρου, για τις ζέβρες και τα άλογα, για τον Κινέζο μάγειρα, για τη θερμότητα στο Big Beng και την εμφάνιση της ύλης, για την Ημέρα της Γης και τα νέα ηλιακά στοιχεία, αλλά όλα αυτά δεν είναι παρά το πρόσχημα για να φτάσει στην πόλη της Εφέσου στη Μικρά Ασία, η οποία «είναι αρχαία πελασγική πόλη… που έγινε διάσημη από τον ναό της Αρτέμιδος» κι ακόμα πληροφορεί ότι «Η πόλη της Εφέσου χτίστηκε από τους κατοίκους της αρχαίας Τσαμουριάς τον 10 – ο αιώνα π. Χ».
Για να κλείσει με το άρθρο «Τα τραγούδια και η γλώσσα των Αρβανιτών», που επιτέλους, είναι άρθρο επώνυμο, αφού αυτός που το υπογράφει ονομάζεται Pilo Zyba.Και τι λέει ο Pilo Zyba;  Ότι «το πουλί Γκιώνης είναι ο Γκιων Καστριώτης, ο οποίος έχασε τη βασιλεία και τα παιδιά», ότι «Οι Αρβανίτες πολεμούσαν ενάντια στην Τουρκία και αξίζουν να αναφερθούν και οι πόλεμοι  των αδερφών Κοσοβάρων, ενάντια στην Τουρκία και τη Σερβία…. Που πολεμούσαν δύο καταχτητές, δύο θρησκείες, την ορθοδοξία και τον μουσουλμανισμό, εχθροί της Αλβανίας», ότι «η λύρα (το μουσικό όργανο) προέρχεται από τη λέξη «Ιλλυρία», ότι «Οι Αρβανίτες εργάστηκαν και πολέμησαν  και δημιούργησαν τον πολιτισμό τους, πριν από τους αρχαίους Έλληνες, οι οποίοι (Έλληνες) όλα τα πήραν απ’ αυτούς».
Εκείνο, που σε αναστατώνει δεν είναι τόσο τα ιστορικά, αρχαιολογικά και γλωσσικά «μαργαριτάρια». Είναι γεμάτος ο μπαξές από τέτοια σε δεκάδες και εκατοντάδες εκδόσεις, τα οποία φανερώνουν άγχος, κενό, θυμό, ματαιοδοξία, μυθομανία, απώλεια επαφής με την πραγματικότητα και πολλά άλλα σύνδρομα. Εκείνο που σε αναστατώνει είναι η προσπάθεια να φυτέψουν όλα αυτά στις αθώες ψυχές των μαθητών, να τα παραμορφώσουν, να τα τυφλώσουν. Όπως έγινε πρόσφατα στην Τρίτη τάξη του Εννιάχρονου Σχολείου των Αγίων Σαράντα, όπου η υποδιευθύντρια επέβαλε στους μικρούς μαθητές να αγοράσουν το εν λόγω περιοδικό. [Πηγές: Εδώ και εδώ]
ΠΗΓΗ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "“Τσάμικη” προπαγάνδα στα αλβανικά σχολεία, μέσω οικολογικού περιοδικού"

Συνέντευξη Ν.Λυγερού "Ταξίδια και οράματα"Πανταζή 2/4/12

Συνέντευξη του Νίκου Λυγερού
στην ραδιοφωνική εκπομπή της Ουρανίας Πανταζή "Ταξίδια και οράματα"
Ραδιοφωνικός Σταθμός της Ιεράς Μητροπόλεως Σύρου
02/04/2012

http://www.lygeros.org/view.php?number=9030

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Συνέντευξη Ν.Λυγερού "Ταξίδια και οράματα"Πανταζή 2/4/12"

Επίσκεψη του Ν. Λυγερού στο χωριό Ασκληπειό της Νότιας Ρόδου

 

 

 Φωτογραφικό υλικό από την χθεσινή επίσκεψη του κύριου Λυγερού στο χωριό Ασκληπειό της Νότιας Ρόδου. Ο κ. Λυγερός προσκεκλημένος από τον Πρόεδρο του χωριού κύριο Σταμάτη Χατζηλαζάρου μαζί με τον κύριο Χρήστο Σπανό. 

Αρχικά ο κύριος Λυγερός επισκέφτηκε τον βρεφονηπιακό σταθμό "Καστροφωλίτσα" όπου είχε την ευκαιρία να γνωρίσει του λιλιπούτειους μαθητές και να δει τους παραδοσιακούς χορούς που είχαν ετοιμάσει για τους εορτασμούς της 25ης Μαρτίου.

 Στη συνέχεια, περιηγήθηκαν στον περιβάλλοντα χώρο αλλά και στους εσωτερικούς χώρους του Ιερού Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που πρωτοκτίστηκε το 1060 και διατηρεί μέχρι και σήμερα τις υπέροχες τοιχογραφίες με την πλήρη απεικόνιση της Κοίμισης της Θεοτόκου. 

Παράλληλα, συνέχισαν την επίσκεψή τους στο Εκκλησιαστικό και Λαογραφικό Μουσείο του χωριού όπου υπήρχαν μαρμάρινες στήλες από τον 5ο αιώνα μ.Χ της Παλαιοχριστιανικής Εκκλησίας. 

Τέλος, η περιήγηση του κύριου Λυγερού ολοκληρώθηκε με την επίσκεψή του στο Κάστρο του Ασκληπειού.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Επίσκεψη του Ν. Λυγερού στο χωριό Ασκληπειό της Νότιας Ρόδου"