Η ΠΛΗΡΗΣ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΠΙΘΕΤΩΝ - ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ-ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ-ΙΣΤΟΡΙΚΟ-ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΠΙΘΕΤΩΝ ΚΑΙ ΟΝΟΜΑΤΩΝ - ΣΥΝΕΧΗΣ ΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ - ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΙΘΕΤΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ - ΤΑ ΕΠΩΝΥΜΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΦΟΡΕΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑΣ - ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ - Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΣΥΛΛΟΓΗ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΠΩΝΥΜΩΝ - ΚΑΛΗ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΙΣΤΟΡΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΜΑΘΕΙΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ.
ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΑΤΕ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΑΣ

Παρασκευή 4 Οκτωβρίου 2013

Η ΜΙΝΩΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ


Η ΜΙΝΩΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ ..ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ.

Ακούγεται ότι οι Μινωίτες ήταν δεινοί θαλασσοπόροι που δημιούργησαν αποικίες ως και στον Καναδά και εκμεταλλεύτηκαν τα τοπικά ορυχεία χαλκού 

Το μιτοχoνδριακό DNA haplogroup X2 που απαντάται στους Κρήτες σε υψηλό ποσοστό (7,2%) απαντάται σε παρόμοια υψηλό ποσοστό (ως 5%) και σε 20.000 μέλη ινδιάνικων φυλών της ΒΑ Αμερικής 


Ξαναχτίζοντας την «Αργώ», ο Βασίλης Δελημήτρος και ο Tim Severin απέδειξαν το 1984 ότι μπορούσε να φτάσει στην Κολχίδα. Θα μπορούσε όμως να νικήσει τον ωκεανό;

Ενώ το παρόν αυτού του τόπου μαστίζει η απογοήτευση, το παρελθόν του δεν παύει να μας εκπλήσσει γοητευτικά.

Και είναι τόσο πολλές οι εκπλήξεις ώστε να δυσπιστεί κανείς για οτιδήποτε, ακόμη κι αν είναι σκαλισμένο σε γρανίτη.

Κάτι τέτοιο, το ασύλληπτο, διηγούνται τα βράχια Σκανδιναβίας και Β. Αμερικής: ότι οι πρόγονοι των Κρητών «έκοβαν βόλτες» στον Ατλαντικό, αρμέγοντας τα πλούτη Βαλτικής και Αμερικής, 40 ολόκληρους αιώνες προτού ο Κολόμβος φιλήσει το χώμα των «Δυτικών Ινδιών»!

Το πώς και υπό ποιους όρους θα μπορούσε να συμβεί αυτό είναι κάτι που η κοινή λογική εύκολα θα κατέτασσε στην παραεπιστημονική φιλολογία και στην εθνικιστική μυθοπλασία.

Όμως, προτού υποκύψετε στο εύκολο της απόρριψης, ρίξτε μια ματιά στα συσσωρευόμενα αποδεικτικά στοιχεία. «Το Βήμα» τα ιχνηλάτησε για εσάς.  

Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια αφότου πρωτάκουσα – από τον αείμνηστο καθηγητή του Πανεπιστημίου Πατρών Αντώνη Κονταράτο, συγκεκριμένα – για το ενδεχόμενο αρχαίοι Έλληνες να είχαν φθάσει στην... Αμερική, ψάχνοντας για νέες πηγές μετάλλων.

Ομολογώ ότι χαμογέλασα τότε, σκεπτόμενος όλα τα υπόλοιπα απίθανα που είχα διαβάσει για αρχαίους Έλληνες στη Ν. Αμερική, την Αυστραλία ή την Ιαπωνία.

Και θα κρατούσα στο απωθημένο αυτή τη θεωρία αν δεν μάθαινα για  ένα πρόσφατο βιβλίο – το The Lost Empire of Atlantis του Gavin Menzies – που επανέφερε παταγωδώς το θέμα και ανακίνησε σωρεία συζητήσεων στο Διαδίκτυο.

Στο βιβλίο του ο Menzies ακολουθεί αρχικά τα ίχνη των Μινωιτών στη Μικρά Ασία, την Αίγυπτο, την Υεμένη, την Ινδία και την Κεϊλάνη – όπου τα έπη Sangam των Tamil μιλούν ακόμα για «τα υπέροχα πλοία των Ελλήνων που φέρνουν χρυσό και φεύγουν φορτωμένα πιπέρι...».

Έκπληκτος από τα μουσειακά ευρήματα που δικαίωναν τον Στράβωνα και τον Πτολεμαίο, ο συγγραφέας αναλογίστηκε όχι μόνον τα μυστικά ναυσιπλοΐας που πρέπει να κατείχαν οι Μινωίτες, αλλά και το πού έβρισκαν όλες εκείνες τις ποσότητες μετάλλων που εμπορεύονταν.

Η Κύπρος με τα μεταλλεία χαλκού γνωρίζουμε ιστορικά ότι δεν μπορούσε να αντεπεξέλθει καν στις απαιτήσεις των Φαραώ.

Κι όμως, οι Μινωίτες τους έδωσαν χάλκινα πριόνια ενισχυμένα με κασσίτερο για να κόψουν τους ογκόλιθους των πυραμίδων τους...

Καταπώς βρέθηκε γραμμένο στα αρχεία του βασιλιά Σάργκον των Ακκαδίων, τα μινωικά πλοία έφερναν ήδη από το 2350 π.Χ. κασσίτερο, από την Ισπανία και τη Βρετανία.

Κι έπειτα, εκείνο το απίθανο εύρημα του 1450 π.Χ. στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης από πού ήρθε; Lasioderma serricorne, δηλαδή κάμπια των φύλλων καπνού!

Ναι, του καπνού που όλοι γνωρίζαμε ότι πρωτόφτασε στην Ευρώπη τον 16ο αι. μ.Χ. από την αμερικανική ήπειρο.

Οπότε, ο Menzies στράφηκε τώρα δυτικά, ψάχνοντας να βρει κατά πόσο – και πώς – εκείνοι οι ατρόμητοι ναυτικοί είχαν όχι μόνον διαβεί τις Ηράκλειες Πύλες, αλλά και είχαν φθάσει στον Νέο Κόσμο.


Μινωίτες και Μυκηναίοι στις ακτές του Ατλαντικού

Το αρχαιότερο πλοίο των ακτών των Βίκινγκς, το Hjortspring, έχει τη μορφή των πετρόγλυφων μινωικών καραβιών

Ο μίτος που ξετύλιξε στο υπόλοιπο του βιβλίου του αυτός ο 72χρονος πρώην αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού της Βρετανίας δεν ήταν πρωτόγνωρος:


Πριν από δύο χρόνια, τόσο στο κανάλι της ΝΕΤ όσο και στα «Νέα» (βλ. www.tanea.gr/politismos/article/?aid=4557236), ο ομότιμος καθηγητής Γεωλογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και μέλος του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου Ηλίας Μαριολάκος είχε υποστηρίξει την ιδέα ότι οι αρχαίοι πρόγονοί μας είχαν εξερευνήσει τις παράκτιες περιοχές της Ισπανίας, Γαλλίας, Βρετανίας και Ιρλανδίας ψάχνοντας για μέταλλα και ίσως είχαν φθάσει στην Ισλανδία, τη Γροιλανδία και την Αμερική.

Αναλυτικά, το σκεπτικό του ο κ. Μαριολάκος το παρέθεσε σε μία εργασία που θα βρείτε δημοσιευμένη στο Διαδίκτυο (www.ekke.gr/estia/Cooper/Mariolakos/New_Mariolakos_greek.pdf).

Εκεί, ενημερώνει αρχικά για το πώς και ασχολείται με τέτοιο θέμα ένας γεωλόγος: «Η γεωμυθολογία είναι ένας κλάδος των γεωεπιστημών που ασχολείται με τις φυσικογεωλογικές συνθήκες που επικρατούσαν κατά τη διάρκεια της μυθολογικής εποχής και, μέσω αυτής της ανάλυσης, βρίσκει την αμοιβαία σχέση μεταξύ γεωλογίας και μυθολογίας.

Η δική μου εμπειρία, ως γεωλόγου ο οποίος έχει περάσει τη ζωή του μελετώντας τη γεωλογία της Ελλάδας, έδειξε ότι (...) στην ελληνική μυθολογία περιλαμβάνονται και φυσικογεωλογικές διεργασίες που εξελίσσονται σε πολύ μακρινές περιοχές, όπως στην περιοχή του Βόρειου Ατλαντικού και αλλού».

Και αναλύει έπειτα διεξοδικά τις αρχαίες πηγές που εξέτασε, όπως το έργο του Πλουτάρχου «Περί του εμφαινομένου προσώπου τω κύκλω της Σελήνης».




Τα «ύποπτα» ορυχεία


Δύσπιστος ων, τον αναζήτησα για να μου δώσει «πειστήρια».

Από τα όσα μου είπε συνήγαγα ότι υπήρξαν δύο κλειδιά που ξεκλείδωσαν την υπόθεση των «Ελλήνων στην Αμερική».

Το ένα ήταν ένα μεταλλουργικό ανεξήγητο: οι αρχαιολόγοι των ΗΠΑ έχουν βρει 5.000 ανοιχτά ορυχεία χαλκού (σχεδόν απόλυτα καθαρού) στις ακτές της λίμνης Superior, μεταξύ Μίσιγκαν των ΗΠΑ και Καναδά, απ’ όπου έχουν εξαχθεί κάπου 500.000 τόνοι μεταξύ 2470 - 1050 π.Χ., που... κανένας δεν γνωρίζει πού πήγαν!

Συγκεκριμένα, οι τότε Ινδιάνοι των περιοχών αυτών ζούσαν στη Λίθινη Εποχή και μόνο μετά το 1500 π.Χ. αρχίζουν να χρησιμοποιούν περιορισμένες ποσότητες χαλκού – κι αυτές μόνο για κοσμήματα.

Ποιος λοιπόν ήταν ο «κλέφτης» κι από πού και πώς ήρθε;

Δεδομένου ότι η Μεσόγειος και η Μεσοποταμία ήταν εκείνες που τότε διέρχονταν την Εποχή του Χαλκού (και ο χαλκός ήταν τότε ακριβότερος κι από το χρυσάφι), οι υποψίες στρέφονται προς τα εκεί.

Κατά εντυπωσιακή μάλιστα συγκυρία, οι μυστηριώδεις μαζικές εξορύξεις χαλκού τόσο στη Βόρεια Αμερική όσο και στην Ισπανία και τη Βρετανία σταμάτησαν γύρω στο 1350 π.Χ. – την εποχή που το ηφαίστειο της Θήρας καθόρισε τη μοίρα των Μινωιτών.

(Η ΕΚΡΗΞΗ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΝΕΩΤΕΡΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΕΓΙΝΕ ΤΟ 1650 ΠΕΡΙΠΟΥ ΠΧ)

Και οι ΑΛΛΟΙ  Έλληνες ΤΗΣ ΕΝΔΟΧΩΡΑΣ που παρέλαβαν τη σκυτάλη (Αχαιοί Μυκηναίοι αρχικά, Δωριείς και Ίωνες στη συνέχεια) είναι οι μόνοι που διηγούνται ταξίδια από παλιά στην Ωγυγία (Ισλανδία), το Κρόνιο Πέλαγος και τις δυτικότερες ακτές.

Για το πώς πήγαν, η απάντηση θα μπορούσε να δοθεί μόνο με το κλειδί που λέγεται γνώση των ωκεάνιων ρευμάτων – των ρευμάτων του ωκεανού που ο Όμηρος περιέγραφε ως βαθύρροο και βαθυδίνη.

Το ρεύμα του Κόλπου του Mεξικού, το περίφημο Gulf Stream, στριφογυρνά στον Ατλαντικό και διακλαδίζεται σε βρόγχους που εισχωρούν στη Μεσόγειο και στη Βαλτική.

Όποιος γνωρίζει αυτές τις υδροτσουλήθρες και τοποθετεί κατάλληλα το σκαρί του επάνω τους «πετάει».

Για παράδειγμα – λέει ο κ. Μαριολάκος – ο Πλούταρχος αποφαίνεται πως ένα σκαρί σαν την «Αργώ» μπορούσε να διανύσει τα 900 χλμ. απόστασης Βρετανίας -Ισλανδίας σε 5 ημέρες (4-5 μίλια/ ώρα).


Μινωικές κρουαζιέρες στο Κρόνιο Πέλαγος

  

Μινωικές λέξεις και σκίτσα πλοίων περιμένουν την εξήγησή τους στα βράχια των ακτών της Βαλτικής

Τα επιχειρήματα του καθηγητή Μαριολάκου ήταν εντυπωσιακά και μου φαίνονταν λογικά.

Το δυσθεώρητο όμως του επιτεύγματος δεν μπορούσε να ικανοποιηθεί παρά μόνο με αποδείξεις για το ότι αρχαϊκά πλοία σαν την «Αργώ» μπορούσαν να πάνε τόσο μακριά – πόσω μάλλον τα ακόμα αρχαιότερα μινωικά.

Θυμήθηκα ένα δημοσίευμα του 2010, από νορβηγική εφημερίδα, σύμφωνα με το οποίο είχαν βρεθεί μυστηριώδη γράμματα της περιόδου 1800 - 1000 π.Χ. σκαλισμένα σε γρανίτη.

Τα γράμματα αυτά αποκρυπτογράφησε ως μινωικά ο νορβηγός γλωσσολόγος και ακαδημαϊκός Kjell Aartun και τιμήθηκε γι’ αυτό με το χρυσό μετάλλιο του βασιλιά. Κατά τον Aartun, οι μινωικές λέξεις μεταφράζονταν «Μαλακός και καθαρός», αναφερόμενες στο μεγαλύτερο κοίτασμα αργύρου όλης της Ευρώπης που είχαν εντοπίσει στο Kongsberg του Οσλο αυτοί οι απίστευτοι κυνηγοί θησαυρών.

Αλλά μήπως είχαν αφήσει και άλλα ίχνη πίσω τους;

Ρώτησα σχετικά τον δρα Μηνά Τσικριτσή, που πρότινος είχε εντοπίσει τον «πήλινο υπολογιστή ναυσιπλοΐας» των Μινωιτών (βλ. www.tovima.gr/science/research/article/?aid=391944).

Κατά την επικοινωνία μας αμφισβήτησε την ερμηνεία του Aartun, αλλά ήταν βέβαιος για το ότι επρόκειτο για Μινωίτες, καθώς μια πρόσφατη μελέτη του προσέθεσε υποστηρικτικά στοιχεία στη θεωρία του καθηγητή Μαριολάκου για πέρασμα στην αντίπερα όχθη του ωκεανού.


 
Ο Πλούταρχος περί... Καναδά




 
Μία από τις παράλιες φλέβες χαλκού στη λίμνη Superior των ΗΠΑ, με τα πανάρχαια ίχνη εξόρυξης



- «Ο Πλούταρχος γράφει: "Όσο για τη μεγάλη ήπειρο, από την οποία η μεγάλη θάλασσα περιέχεται σε κύκλο, από τα άλλα νησιά απέχει λιγότερο, από την Ωγυγία όμως γύρω στα πέντε χιλιάδες στάδια ταξιδεύοντας με πλοία με κουπιά. (...) Από την ηπειρωτική γη τα κοντινά μέρη κατοικούν Έλληνες, γύρω από κόλπο όχι μικρότερο από την Μαιώτιδα (λίμνη), του οποίου το στόμα βρίσκεται στην ίδια ευθεία με το στόμα της Κασπίας θάλασσας".

Οι αποστάσεις μεταξύ Γροιλανδίας, Νέας Γης και νησιού Baffin του Καναδά είναι περίπου 1.140 χλμ. , ενώ μεταξύ Νέας Γης και νησιού Baffin είναι περίπου 1.300 χλμ.

Η αναφορά ότι γύρω από τον κόλπο κατοικούν Έλληνες μας φανερώνει μια αποικία στον κόλπο του Αγ. Λαυρεντίου.

Το σημαντικό όμως στην περιγραφή αυτή είναι ότι μας παρέχει γεωγραφικές πληροφορίες οι οποίες είναι σωστές.

Πράγματι, ο κόλπος του Αγ. Λαυρεντίου μοιάζει με τη Μαιώτιδα λίμνη (Αζοφική Θάλασσα, στον Εύξεινο Πόντο) και είναι λίγο μεγαλύτερος.

Όσο για την πληροφορία ότι το στόμιο του κόλπου είναι στην ίδια ευθεία με το στόμιο της Κασπίας, κοιτώντας στο Google Earth εύκολα διακρίνουμε ότι τα δύο στόμια βρίσκονται σε βόρειο γεωγραφικό πλάτος 47ο, άρα στην ίδια ευθεία.

Αυτή η πληροφορία είναι και η μοναδική αναφορά στην αρχαία γραμματεία που μας δείχνει ότι μπορούσαν εκείνη την εποχή να προσδιορίζουν το γεωγραφικό πλάτος ενός τόπου.

Αλλά υπάρχει και κάτι ακόμη στον Πλούταρχο που θεωρώ απόδειξη αληθείας για τα ταξίδια στην Αμερική». 

- Δηλαδή... τι;

- «Μας λέει: "Όταν λοιπόν ο αστέρας του Κρόνου, τον οποίο εμείς αποκαλούμε Φαίνοντα ενώ εκείνοι Νυκτούρο, φτάσει στον Ταύρο μετά από περίοδο τριάντα ετών, αφού προετοιμάσουν επί χρόνο πολύ τη θυσία... (ξεκινούν το ταξίδι της επιστροφής)". Αυτό μας δίνει τη δυνατότητα να ελέγξουμε αστρονομικά την περίοδο που πιθανόν έγινε το συγκεκριμένο ταξίδι που εξιστορεί.

Ο Πλάτωνας είχε κατατάξει τους πλανήτες στο ηλιακό σύστημα, σε σειρά από έξω προς τα μέσα ως προς τη Γη, με τα εξής ονόματα: Φαίνοντας (ο Κρόνος), Φαέθοντας (ο Δίας), Πυρόεντας (ο Αρης), Εωσφόρος (η Αφροδίτη), Στίλβοντας (ο Ερμής), Ήλιος και Σελήνη.

Το όνομα Φαίνοντας ετυμολογικά σημαίνει αυτόν που γίνεται ορατός, ενώ η λέξη Νυκτούρος σημαίνει αυτόν που είναι τελευταίος στη νύκτα.

Με χρήση ειδικού προγράμματος αστρονομίας έλεγξα στις γεωγραφικές συντεταγμένες του Καναδά για την εποχή του Πλουτάρχου (1ου αι. μ.Χ.) σε ποια χρονολογία και σε ποιον μήνα ο πλανήτης Κρόνος βρίσκεται στον αστερισμό του Ταύρου πριν ανατείλει ο Ήλιος.

Επιβεβαίωσα ότι κάθε 30 σεληνιακά χρόνια εμφανίζεται όντως το φαινόμενο να ανατέλλει ο Κρόνος στον Ταύρο.

Έπειτα, πάλι, ο Πλούταρχος λέει: "Τα νησιά που βρίσκονται πέρα κατοικούνται από Έλληνες και βλέπουν τον Ήλιο να κρύβεται για λιγότερο από μία ώρα επί τριάντα μέρες. Και η νύχτα εκεί έχει ελαφρύ σκοτάδι και λυκαυγές που φέγγει από τη δύση".

Εφόσον το ταξίδι επιστροφής ξεκινούσε αρχές Ιουνίου, τότε πρέπει να ελέγξουμε πού έβλεπαν τον Ήλιο να κρύβεται λιγότερο από μία ώρα για 30 ημέρες.

Με κατάλληλο πρόγραμμα βρήκα ότι την εποχή του 1ου αι. π.Χ. στη Γροιλανδία (60ο βόρεια) ο Ήλιος έδυε μία ώρα μεταξύ 4-5 π.μ. και αυτό συνέβαινε για χρονικό διάστημα ενός μήνα, από 9/6 ως και 9/7.

Η ταύτιση αυτή δηλώνει ότι αρχικά ταξίδευαν βόρεια, φθάνοντας κοντά στον Αρκτικό Κύκλο, όπου τη θάλασσα ονόμαζαν Κρόνιο Πέλαγος.

Στην περιοχή αυτή η νύχτα έχει όντως λυκαυγές και ελαφρύ σκοτάδι.

Η αστρονομική σύνδεση, σε συνδυασμό με τις γεωγραφικές γνώσεις των δύο τόπων που έχουν ίδιο γεωγραφικό πλάτος, καταδεικνύει ότι το ταξίδι που περιγράφει ο Πλούταρχος – από την Αμερική στην Καρχηδόνα, το 86 μ.Χ. – όντως συνέβη.

Ο συλλογισμός ήταν συγκλονιστικός, αλλά με συγκρατούσε το ότι μετρούσαμε τα δεδομένα ενός ταξιδιού στη ρωμαϊκή πλέον εποχή – μια εποχή που ίσως οι ταξιδιώτες να είχαν και Μηχανισμό των Αντικυθήρων εν πλω».

Τι στοιχεία είχαμε ότι πλοία της μινωικής εποχής κατόρθωναν το ταξίδι;

Οι εκπλήξεις από τη χώρα των Βίκινγκς έδωσαν ίσως την απάντηση.

Ίχνη και ίντριγκες στον Νέο Κόσμο


Απίστευτη συλλογή στρατιωτών και αρμάτων στο Ιλινόι, αλλά είναι αληθινή;


Απέμενε το να βρει κανένας αντίστοιχα αποδεικτικά στοιχεία στις ακτές του Αγίου Λαυρεντίου ή της λίμνης Superior για να δεχτεί ως πιθανό το απίθανο των Μινωιτών στην Αμερική.

Ο Menzies ανέφερε ως τέτοια «1.200 περίπου μινωικά ευρήματα γύρω από τη λίμνη Superior».

Βάλθηκα λοιπόν να τα βρω.

Προέκυψε ότι ευρήματα υπάρχουν όντως πολλά: τα πρώτα στοιχεία μη ινδιάνικης εξόρυξης βρέθηκαν σε φλέβες χαλκού, στη χερσόνησο Keweenaw της λίμνης Superior – κοντά σε ένα χωριό που ονομάζεται... Λαύριο (Laurium).

Εκεί βρέθηκε και το πετρόγλυφο ενός άκρως συμβολικού μινωικού πλοίου


Επίσης, στο Newberry του Μίσιγκαν, είχαν ήδη από το 1896 βρεθεί τρία αγαλματίδια και μία πινακίδα με «περίεργη γραφή».

Κανένας δεν μπορούσε να την ερμηνεύσει τότε, αλλά όταν ο Εβανς προχώρησε στις ανασκαφές της Κνωσού – το 1900 – έγινε προφανές ότι η γραφή συγγένευε με τη Γραμμική Α.

Η πληθώρα όμως των «απεικονιστικών στοιχείων» που παραπέμπουν στη Μεσόγειο βρέθηκε στη συνέχεια σε χέρια ιδιωτών, με τα περισσότερα να καταλήγουν σε άγνωστους συλλέκτες και πολλά – χρυσά και ασημένια – να φημολογείται ότι έχουν λιωθεί από τους άπληστους θηρευτές τους.

Τα περισσότερα είχαν βρεθεί το 1925, από έναν αγρότη του Ιλινόις, τον Orville Lowery, και το 1982 από έναν τυχοδιώκτη, ονόματι Russ Burrows, που ισχυρίστηκε ότι βρήκε ένα ιερό και 13 ασύλητους τάφους σε ένα σύμπλεγμα σπηλαίων, επίσης στο Ιλινόις.

Εν κατακλείδι και συνοπτικά, τα παρατιθέμενα στο Διαδίκτυο ευρήματα επί αμερικανικού εδάφους περιλαμβάνουν πάμπολλες πέτρες με χαραγμένες επάνω τους μορφές στρατιωτών με στολές που θυμίζουν Μινωίτες, Φιλισταίους, Μυκηναίους, Φοίνικες και Αιγυπτίους, αρκετά πετρόγλυφα με μινωικού και αιγυπτιακού τύπου πλοία, και επιγραφές που άλλες θεωρούνται κυπρομινωικής γραφής και άλλες σύμμεικτες με ετρουσκικές, λατινικές και ελληνικές λέξεις.

Το πιο εύγλωττο όμως οπτικά στοιχείο (εφόσον αποδειχθεί και αυθεντικό) είναι ένα μετάλλιο που βρέθηκε στο Cleveland του Οχάιο το 2006, με τον μινωικό πέλεκυ στη μία πλευρά και στην άλλη τον Πρίγκιπα των Κρίνων, που γνωρίζουμε από την τοιχογραφία στο ανάκτορο της Κνωσού (1690 π.Χ.)!

 Αυτόκλητοι αρχαιολόγοι – μεσσίες

Σιωπηλοί μάρτυρες αυτές οι πέτρες του Μίσιγκαν, με μινωικά και μυκηναϊκά πλοία χαραγμένα πάνω τους

To θέμα περιπλέχθηκε περισσότερο όταν τους «Ιντιάνα Τζόουνς του Χαλκού» προσέγγισαν «στρατευμένοι αρχαιολόγοι», εκ μέρους της Εκκλησίας των Μορμόνων, οι οποίοι πάσχιζαν να δικαιώσουν τα ρηθέντα υπό του προφήτη τους ότι την Αμερική είχαν εποικίσει... Ιουδαίοι, γύρω στο 2000 π.Χ.

Εκτοτε έχει στηθεί ένα απίστευτο γαϊτανάκι, με κάθε είδους ερμηνείες των ευρημάτων να ξεφυτρώνουν στο παραεπιστημονικό περιοδικό Ancient American (www.ancientamerican.com/), ενώ η επίσημη αρχαιολογία απέχει.

Αυτή η παράδοξη κατάσταση έχει οδηγήσει σε αδυναμία διασταύρωσης της αλήθειας των ισχυρισμών και στην έκφραση ακραιφνών θεωριών.

Για παράδειγμα, ένας επιγραφολόγος ονόματι Paul Schaffranke ισχυρίστηκε σε διάλεξη του 1995 (βλ. www.youtube.com/watch?v=ZO9OstWDAac) ότι αποκρυπτογράφησε τη σύμμεικτη γραφή των αρχαίων πινακίδων και ότι αυτή διηγείται ένα απίστευτο ρέκβιεμ των πρώτων εκείνων αποίκων της Αμερικής: ότι Έλληνες της Αλεξάνδρειας – φυγάδες της χριστιανοκρατούμενης πλέον Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας – κατέφυγαν στο τελευταίο προπύργιο των Φοινίκων, στη Μαυριτανία, κι από εκεί έφθασαν όλοι μαζί στις Μεγάλες Λίμνες, για να χτίσουν το μεικτό και τελευταίο τους βασίλειο!

Κρητικό DNA στους Ινδιάνους!


Το μόνο επιστημονικό που έχουμε προς υποστήριξη όλων των σεναρίων αποίκισης από τη Μεσόγειο είναι η γενετική μελέτη «Origin and Diffusion of mtDNA Haplogroup X», του 2003 (βλ. www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC1180497/).

Σε αυτήν εντοπίστηκε ότι το μιτοχoνδριακό DNA haplogroup X2 που απαντάται στους Κρήτες σε υψηλό ποσοστό (7,2%) απαντάται σε παρόμοια υψηλό ποσοστό (ως 5%) και σε 20.000 μέλη ινδιάνικων φυλών της ΒΑ Αμερικής!

Σε παρόμοιο «ευρασιατικό συμπέρασμα» είχε καταλήξει και η κρανιακή συγκριτική μελέτη του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν «Old World sources of the first New World human inhabitants: a comparative craniofacial view», του 2001 (βλ. www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/11481450).

Έπειτα, το 2008, η εργασία μιας ομάδας ερευνητών από πανεπιστήμια της Ελλάδας, των ΗΠΑ, του Καναδά, της Ρωσίας και της Τουρκίας, υπό τον καθηγητή του Αριστοτελείου Κωνσταντίνο Τριανταφυλλίδη, έστρεψε τον προβολέα της γενετικής ιχνηλάτησης ακόμα πιο πίσω: αποφάνθηκε βάσει DNA ότι οι Μινωίτες είχαν εγκατασταθεί στην Κρήτη προερχόμενοι από την Ανατολία – τα μέρη που τη 2η χιλιετία π.Χ. κατέλαβαν οι Χετταίοι.

Και τότε θυμήθηκα ότι ο Μίνωας είχε παντρευτεί τη μάγισσα πριγκίπισσα των Κόλχων, Πασιφάη.

Να ήταν η Κολχίδα το αδελφό βασίλειο των εκπατρισμένων Μινωιτών;

Το σενάριο ταιριάζει πολύ με το ότι Γεωργιανοί επιγραφολόγοι επιμένουν πως η γλώσσα του Δίσκου της Φαιστού είναι στην ιερατική γραφή της αρχαίας Κολχίδας (βλ. www.tovima.gr/science/article/?aid=251116).

Και παίρνουν νέο νόημα για την έκταση της μινωικής θαλασσοκρατίας τα όσα είχε πει στα «Αργοναυτικά» ο Ορφέας, για διαφυγή των Αργοναυτών στη Βαλτική μέσω του Βορυσθένη (Δνείπερου) και κατέβασμα ως το νησί της αδελφής της Μήδειας, Κίρκης, στα ανοιχτά της Μαυριτανίας...


Θα ξαναγράψουμε τα βιβλία;


Είναι όμως αυτά αρκετά για να γράψουμε ξανά τα βιβλία της Ιστορίας, να ξεχάσουμε το «ο Κολόμβος ήταν Χιώτης» και να αποδυθούμε στο «ο Τελευταίος των Μοϊκανών ήταν πατριωτάτσι»;

Οχι ακόμα.

Κάποιες μούμιες που βρέθηκαν τόσο στην περιοχή «αποίκησης» της Αμερικής όσο και στη γειτονιά του Stonehenge στην Αγγλία ίσως φωτίσουν καλύτερα την υπόθεση. Αλλά σιγουριά θα έχουμε μόνον αν αποφανθούν επίσημα οι αρχαιολόγοι.

«Γιατί», ρώτησα τον καθηγητή Μαριολάκο, «εφόσον είστε και μέλος του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (ΚΑΣ), δεν στέλνετε μια αρχαιολογική αποστολή στη λίμνη Superior;».

«Θα έπρεπε, καθόσον τώρα έχουν εντοπιστεί και βυθισμένα λιμενικά έργα στην περιοχή» μου απάντησε.

«Από επιστημονική άποψη, οι έλληνες επιστήμονες μπορούν να φέρουν σε πέρας το ερευνητικό έργο – και μέσα σε ένα με δύο χρόνια θα είχαμε τις απαντήσεις.

Όμως, το ΚΑΣ είναι ένα γνωμοδοτικό Συμβούλιο, που δεν διαμορφώνει την ερευνητική πολιτική του υπουργείου και, συνεπώς, δεν μπορεί να πάρει αυτό την απόφαση.

Πέραν του υπουργείου, βέβαια, υπάρχουν και τα αρχαιολογικά τμήματα του Πανεπιστημίου.

Αλλά, για να γίνουν αυτά, πρέπει αφενός να βρεθούν οι απαραίτητοι πόροι και αφετέρου να το θέλουν και να το ζητήσουν οι ίδιοι οι αρχαιολόγοι μας» συμπλήρωσε με νόημα.


ΥΓ.: Εκτός των προαναφερθέντων βιβλίων και μελετών στο κείμενο, ενδιαφέρουσες πηγές είναι και οι εξής:

* «Cultural Interactions in Europe and the Eastern Mediterranean During the Bronze Age (3000-500 BC)».

* «The Early Minoan Colonization of Spain», W. Sheppard Baird - στο www.minoanatlantis.com/Minoan_Spain.php

* «Minoans and Phoenicians» στο www.phoenician.org/minoans_phoenicians_paper.htm   «
ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΒΑΛΕΣ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Η ΜΙΝΩΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ "

Πέμπτη 3 Οκτωβρίου 2013

ΑΝΔΡΕΑΣ-ΣΙΜΙΤΗΣ-ΙΜΙΑ-ΕΛΛΑΔΑ

Τον Αύγουστο του 1995, ο τότε αρχηγός της ΕΥΠ (Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών) Ναύαρχος Λεωνίδας Βασιλικόπουλος, παρέδωσε στον Ανδρέα Παπανδρέου ένα απόρρητο φάκελο, που εμπεριείχε ένα χάρτη. [Σημείωση : Ο Λ. Βασιλικόπουλος διατηρούσε φιλική σχέση με τον Α. Παπανδρέου και διετέλεσε Αρχηγός της ΕΥΠ από τον Οκτώβριο του 1993 ως τον Απρίλιο του 1996].

Ο χάρτης στηριζόταν στα ευρήματα ενός αμερικανικού δορυφόρου, ο οποίος είχε εντοπίσει μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου στο Αιγαίο Πέλαγος. Τα κοιτάσματα εντοπίζονταν από την Κάρπαθο έως τη Γαύδο, συμπεριλαμβανομένων και των βραχονησίδων με το όνομα Ίμια. «Προάγγελος γεγονότων. Πρέπει να οργανωθούμε» είπε ο Ανδρέας Παπανδρέου και πρόσθεσε : «Εάν εμείς το μαθαίνουμε τώρα, οι Τούρκοι το γνωρίζουν εδώ και εβδομάδες».

Μια σημαντική λεπτομέρεια που θα πρέπει επίσης να αναφέρουμε είναι ότι ο ίδιος φάκελος περιείχε και κάποια έγγραφα που αφορούσαν τον τότε Υπουργό Βιομηχανίας του ΠΑΣΟΚ (και μετέπειτα Πρωθυπουργό) Κώστα Σημίτη.

Η ομιλία του Α. Παπανδρέου στη Δ.Ε.Θ. και η συμφωνία για τον αγωγό Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης

Λίγες ημέρες μετά, στο πλαίσιο της 60ης Διεθνούς Έκθεσης της Θεσσαλονίκης, ο Πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου και ο τότε Υπουργός Εξωτερικών Κάρολος Παπούλιας συναντώνται με τον Ρώσο Υπουργό Εξωτερικών Αντρέι Κόζιρεφ (8 Σεπτεμβρίου 1995). Το θέμα της συνάντησης ήταν η κατασκευή του πετρελαιαγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης (!). Ανακοινώθηκε ότι τα δυο μέρη (Ελλάδα και Ρωσία) έχουν καταλήξει σε οριστική συμφωνία, όμως η έναρξη των έργων είναι θέμα των κατασκευαστικών εταιρειών.

Στην ομιλία του στην ΔΕΘ, ο Ανδρέας Παπανδρέου κάνει λόγο για επερχόμενο θερμό επεισόδιο με την Τουρκία (!). Αυτή η αναφορά πέφτει σαν κεραυνός εν αιθρία αφού οι σχέσεις των δύο χωρών διένυαν μία από τις ομαλότερες περιόδους της ιστορίας εκείνη τη χρονική περίοδο. Στην συνέντευξη τύπου, ο Ανδρέας Παπανδρέου δείχνει φανερά δυσαρεστημένος από την πολιτική που ακολουθεί ο Υπουργός Βιομηχανίας Κώστας Σημίτης. Όταν ρωτήθηκε αν ήταν ικανοποιημένος με τους χειρισμούς του υπουργού Βιομηχανίας, απάντησε αρνητικά. Η ψυχρή σχέση μεταξύ των δύο ανδρών επιδεινώνεται περισσότερο και τελικά επέρχεται η ρήξη.

Η παραίτηση Σημίτη από την κυβέρνηση και ο ανασχηματισμός

Στις 11 Σεπτεμβρίου 1995, ο Κ. Σημίτης εξαπέλυσε ευθείες βολές κατά του Πρωθυπουργού και παραιτήθηκε από την Κυβέρνηση και από το Εκτελεστικό Γραφείο του ΠΑΣΟΚ, επικαλούμενος τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη, με τις οποίες επιρρίπτονταν έμμεσα ευθύνες στον Σημίτη για το ζήτημα των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά. Στον ανασχηματισμό της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ που έγινε στις 15 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν έδωσε κανένα υπουργείο στον Κώστα Σημίτη.

Τον Οκτώβριο του 1995 ψυχραίνονται οι σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας. Το Υπουργείο Εξωτερικών της Γερμανίας επέστρεψε στις 26 Οκτωβρίου στην ελληνική πρεσβεία της Βόννης ως αβάσιμες 1000 αγωγές αποζημιώσεων από Έλληνες-θύματα της βάρβαρης Γερμανικής κατοχής. Παράλληλα απέστειλε νότα διαμαρτυρίας με την οποία τόνιζε ότι η διαδικασία αυτή δηλητηριάζει τις σχέσεις Ελλάδας Γερμανίας.

Η χειροτέρευση της υγείας του Α. Παπανδρέου και οι επιθέσεις στελεχών προς το πρόσωπό του
Τους τελευταίους μήνες του 1995, η κατάσταση της υγείας του Α. Παπανδρέου επιδεινώθηκε ραγδαία. Παράλληλα, εμφανίστηκαν μερικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ να εκφράζουν δημόσια τις διαφωνίες τους με τον Ανδρέα Παπανδρέου και να θέτουν θέμα ηγεσίας. Μεταξύ αυτών και ο Σημίτης, ο οποίος σε τηλεοπτική του εμφάνιση στο κανάλι Mega στις 3 Οκτωβρίου 1995, είπε ότι πρέπει ο Πρωθυπουργός να δρομολογήσει τις εξελίξεις και να ανακοινώσει πώς, πότε και με ποιες διαδικασίες θα αποχωρήσει. Πιο πριν, στις 20 Σεπτεμβρίου 1995, ο Θεόδωρος Πάγκαλος έθεσε θέμα ηγεσίας και ζήτησε να γίνει έκτακτο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Η ένταση μεταξύ των δύο πλευρών άρχισε να κλιμακώνεται. Στις 11 Οκτωβρίου 1995, ο Ανδρέας μίλησε στην Κεντρική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ και επιτέθηκε εναντίον των διαφωνούντων, τονίζοντας ότι «ξεπέρασαν τα όρια ανοχής». Επίσης, πρόσθεσε ότι : «Ένας μικρός κύκλος κεντρικών στελεχών γίνεται κύκλος αυτοκαταστροφής και διάλυσης. Μπαίνουν οι κατώτερες των περιστάσεων φιλοδοξίες. Μπαίνουν μπροστά οι προσωπικές στρατηγικές. Μπαίνει μπροστά η υποκρισία.» .

Η εισαγωγή του Ανδρέα στο νοσοκομείο και η επιστολή παραίτησης

Στις 20 Νοεμβρίου του 1995, ο Πρωθυπουργός και Αρχηγός του ΠΑΣΟΚ εισάγεται εσπευσμένα στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο, με πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας. Νοσηλεύεται στη μονάδα εντατικής θεραπείας με προβλήματα στα νεφρά και στους πνεύμονες. Η μάχη του με το θάνατο θα κρατήσει μήνες. Ο Υπουργός Παιδείας Δ. Κρεμαστινός που τον επισκέφτηκε στο σπίτι του, έκρινε ότι ήταν αναγκαία η μεταφορά του στο νοσοκομείο.

Στις 15 Ιανουαρίου 1996, μετά από έντονες πιέσεις που δέχεται από διάφορα στελέχη και δικούς του ανθρώπους (μεταξύ των οποίων και ο Γιώργος Παπανδρέου), ο Ανδρέας αναγκάζεται να γράψει μέσα από το Ωνάσειο μια επιστολή παραίτησης. Ο Σημίτης βλέπει ότι επιτέλους το πεδίο μένει ελεύθερο για αυτόν, καθώς η παραίτηση του Α. Παπανδρέου είναι μια απρόσμενη εξέλιξη που κυριολεκτικά του λύνει τα χέρια.
Ο Ανδρέας ζητάει να μην πέσει το ΠΑΣΟΚ στα χέρια του Σημίτη

Ο Ανδρέας πιστεύει (δικαιολογημένα) ότι ο Σημίτης είναι φανατικός γερμανόφιλος και ιδιαίτερα επικίνδυνος για το ΠΑΣΟΚ και για την Ελλάδα. Μάλιστα, η Δήμητρα Λιάνη – Παπανδρέου σε μια συνέντευξη που παραχώρησε στο Γιώργο Τράγκα είπε τα εξής : « Ο Ανδρέας φώναξε το Λαλιώτη [μέσα στο δωμάτιο του νοσοκομείου] και του είπε ‘‘ένα πράγμα θα σου πω. Μπορείς να ψηφίσεις ό,τι θέλεις, μπορείς να πάρεις όποια απόφαση θέλεις βεβαίως, ένα πράγμα όμως θα σου πω. Μην αφήσετε το κόμμα να πέσει στα χέρια του Σημίτη’’ » .Επίσης, η Δήμητρα Λιάνη – Παπανδρέου αναφέρει ότι «ο Ανδρέας Παπανδρέου πάντα έλεγε ότι ο Σημίτης είναι πράκτορας ξένων συμφερόντων και ότι ο αδελφός του [δηλαδή ο Σπύρος Σημίτης] είναι άνθρωπος των Μυστικών Υπηρεσιών της Γερμανίας» (!) .


Η Δήμητρα Λιάνη - Παπανδρέου είχε κατά καιρούς αναφέρει διάφορες παρασκηνιακές και δολοπλόκες ενέργειες του Σημίτη, με στόχο να υπονομεύσει τον Α. Παπανδρέου. Ο Σημίτης βέβαια από την αρχή αντιλαμβανόταν ότι ο Α. Παπανδρέου είχε τον απόλυτο έλεγχο του κόμματος και ότι θα έπρεπε να περιμένει υπομονετικά μέχρι να δει ότι … το πεδίο είναι ελεύθερο.

Η ιστορική κόντρα Παπανδρέου - Σημίτη

Τα παραπάνω είναι σίγουρα εκπληκτικά. Άλλωστε, η Δήμητρα Παπανδρέου έχει βγάλει αρκετά συγκλονιστικά στοιχεία και στο βιβλίο της «10 χρόνια και 54 μέρες», που αποτελεί ένα μοναδικό ιστορικό ντοκουμέντο, που εκδόθηκε το φθινόπωρο του 1997. Ασφαλώς, η κυρία Παπανδρέου γνωρίζει πολλά από το πολιτικό παρασκήνιο της χώρας μας (και όχι μόνο). Συνεπώς, τα όσα ισχυρίζεται πρέπει να ληφθούν πολύ σοβαρά υπ’ όψιν. Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα με τη σειρά, σε ό,τι αφορά τις απίστευτες πολιτικές συνωμοσίες που διαδραματίζονται γύρω μας και πίσω από τις πλάτες του ειρωνικά αποκαλούμενου «κυρίαρχου» λαού...


Στις εκλογές του 1985 το ΠΑΣΟΚ εξασφάλισε μία δεύτερη συνεχόμενη κυβερνητική θητεία, ύστερα από μία σκληρή προεκλογική αντιπαράθεση ανάμεσα στους Ανδρέα Παπανδρέου και Κωνσταντίνο Μητσοτάκη (αρχηγό τότε της ΝΔ). Όμως, αν και οι εκλογές έγιναν στις 2 Ιουνίου, η νέα κυβέρνηση του Παπανδρέου ορκίστηκε μόλις στα... τέλη Ιουλίου! Σχεδόν με δύο μήνες καθυστέρηση... Κανείς δεν μπόρεσε να εξηγήσει αυτή την κωλυσιεργία. Εκτός αν όλα έγιναν, για να αναλάβει υπουργός οικονομίας ο Κώστας Σημίτης, για τον οποίο ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 ο Γιώργος Καρατζαφέρης αποκάλυψε ότι το πραγματικό του όνομα είναι Ααρών Αβούρι!...

Μέχρι τότε ο Κώστας Σημίτης-Ααρών Αβούρι ήταν μία παράξενη προσωπικότητα στους κόλπους του ΠΑΣΟΚ. Σκληρός εχθρός του Ανδρέα Παπανδρέου, τον οποίο μισούσε θανάσιμα, αποτελούσε κάτι σαν «ξένο σώμα» στο εσωτερικό του «Κινήματος» και ήταν σε γενικές γραμμές αντιπαθής από τα άλλα «πράσινα» στελέχη. Παρ’ όλα αυτά, πάντοτε έπαιζε ρόλο-κλειδί. Π.χ. το 1976 ήταν αυτός που προλόγισε και επιμελήθηκε το βιβλίο του ΠΑΣΟΚ «Κοινή Αγορά, ο Αντίλογος», που ήταν ένας (σωστός) λίβελλος κατά της ένταξης της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Τότε, το 1976, ο Σημίτης ήταν σφόδρα κατά της ΕΟΚ! Μερικά χρόνια όμως αργότερα και εντελώς αδιάντροπα παρίστανε τον... «καλύτερο ευρωπαϊστή»!

Το 1981 ο Ανδρέας Παπανδρέου αρνήθηκε να συμπεριλάβει τον Ααρών Αβούρι (Ψευτοσημίτη) στους συνδυασμούς του ΠΑΣΟΚ!

Προηγουμένως, το 1979, αναγκάστηκε να τον διαγράψει για βραχύ χρονικό διάστημα από το κόμμα, λόγω της απίστευτης προβοκάτσιας που έκανε ο Αβούρι, ο οποίος και είχε τυπώσει την αφίσα (με το έμβλημα του ΠΑΣΟΚ) «Ναι στην Ευρώπη των λαών», ακυρώνοντας έτσι τη θέση του ΠΑΣΟΚ περί άρνησης της ένταξης της Ελλάδας στην ΕΟΚ! [Όντως το ΠΑΣΟΚ, μαζί με το ΚΚΕ, αποχώρησαν από τη βουλή, όταν το 1979 η Ελλάδα υπέγραψε την προσχώρησή της στην Κοινή Αγορά].

Όταν λοιπόν το 1981 ο Παπανδρέου δεν έβαλε τον Σημίτη στα ΠΑΣΟΚικά ψηφοδέλτια, επειδή είχε πληροφορίες ότι ο Αβούρι ήταν ξένος πράκτορας, ο τελευταίος προκάλεσε δημόσιο επεισόδιο κατά του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, πιάνοντάς τον από το πέτο και ουρλιάζοντας ενώπιον άλλων «συντρόφων» (μαρτυρία του αειμνήστου Δήμου Μάρκου Μπότσαρη)!..

Τελικά, μετά τις εκλογές του 1981 και τη σαρωτική επικράτηση του ΠΑΣΟΚ, ο Παπανδρέου αναγκάστηκε να βάλει τον Σημίτη υπουργό γεωργίας. Μέσα σε 4 χρόνια ο Αβούρι κατέστρεψε την ελληνική αγροτιά, θέτοντας έτσι τις βάσεις για τη σύγχρονη καταστροφή της ελληνικής οικονομίας... [Για τον βίο και πολιτεία του Ααρών Αβούρι, βλ. και το βιβλίο μας «Οκταετία Σημίτη 1996-2004, η υπονόμευση της Ελλάδας»]. Ο Αβούρι (Ψευτοσημίτης) ανέλαβε εν τέλει υπουργός της οικονομίας το καλοκαίρι του 1985, με στόχο να «εξυγιάνει» (δήθεν) την οικονομία της χώρας μας. Αντ’ αυτού, μέσα σε δύο μόνο χρόνια «κατάφερε» να την βυθίσει στην ύφεση και το αδιέξοδο, ακολουθώντας πολιτική λιτότητας και “Chicago Boys”, βασισμένη πάνω στο σατανικό δόγμα του ψυχοπαθή «οικονομολόγου» Μίλτον Φρίντμαν! Όμως, στα τέλη του Νοεμβρίου του 1987, και ενώ το ΠΑΣΟΚ ήδη κατέρρεε δημοσκοπικά, στη διάρκεια της συζήτησης του προϋπολογισμού στη βουλή ο Παπανδρέου απέλυσε ξαφνικά τον Αβούρι, τοποθετώντας στη θέση του τον Ανδρέα Ρουμελιώτη, μετέπειτα εκπρόσωπο της Ελλάδας στο... ΔΝΤ!...

Η αλλαγή αυτή ωφέλησε τα μέγιστα το ΠΑΣΟΚ! Ενώ μέχρι τα τέλη του 1987 η αντιπολιτευόμενη ΝΔ προηγείτο δημοσκοπικά με σημαντική διαφορά, ήδη την άνοιξη του 1988 το ΠΑΣΟΚ... πέρασε ξανά μπροστά στις δημοσκοπήσεις και όδευε προς νέα (τρίτη κατά σειρά) εκλογική νίκη! Τότε τέθηκε σε πλήρη εφαρμογή ολόκληρο «ενορχηστρωμένο» πρόγραμμα απαξίωσης του ίδιου του Ανδρέα Παπανδρέου προσωπικά (σύμφωνα με μαρτυρίες της κυρίας Δήμητρας Παπανδρέου και με δικές μας «πηγές»).

Ο Ααρών Αβούρι (Ψευτοσημίτης) «έχτισε» τη δική του «φράξια» μέσα στο ΠΑΣΟΚ, αποτελώντας έκτοτε την «πέμπτη φάλαγγα» στο εσωτερικό του «Κινήματος». Τα σκάνδαλα (αληθινά ή τεχνητά) χτυπούσαν την τότε κυβέρνηση, αλλά ο Ααρών Αβούρι αποφάσισε να δράσει διαφορετικά, πιο αποτελεσματικά και σε βάθος χρόνου.

Ο Αβούρι προσέγγισε τους Εβραίους της Ελλάδας και του εξωτερικού, με στόχο να ρίξει από την εξουσία και να θανατώσει τον πρωθυπουργό Παπανδρέου! Η εβραϊκή κοινότητα την εποχή εκείνη είχε θέσει ενώπιον του Παπανδρέου δύο ζητήματα-απαιτήσεις της: 1. την αναγνώριση του κράτους του Ισραήλ και 2. την απαλειφή από τα ελληνικά δελτία ταυτότητας του θρησκεύματος. Όμως ο Ανδρέας Παπανδρέου αρνήθηκε να ικανοποιήσει τα αιτήματα των Εβραίων και τους έδιωξε από το γραφείο του!...

Την άλλη μέρα ξεκίνησαν τα σκάνδαλα. Αλλά και η ηθική απαξίωση της Δήμητρας Λιάνη (ο πόλεμος με τις φωτογραφίες της Λιάνη) κοκ….

Θέματα για τα διάφορα σκάνδαλα έπαιρνε ο ίδιος ο Σημίτης από τη δυτικογερμανική υπηρεσία πληροφοριών BND, της οποίας διευθυντικό στέλεχος ήταν... ο αδελφός του, ο Σπύρος (Φον) Σημίτης!!! Τα θέματα αυτά διοχετεύονταν καταλλήλως μέσω του Τύπου, έτσι ώστε να καταστρέψουν προσωπικά τον ίδιο τον Ανδρέα Παπανδρέου και να οδηγήσουν σε αλλαγή της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, για την οποία οι Εβραίοι προόριζαν ήδη από τότε (ποιον άλλο;) τον Κώστα Σημίτη! Βεβαίως, όλα αυτά προσπάθησε να τα εκμεταλλευτεί και η αντιπολιτευόμενη ΝΔ του Μητσοτάκη, με αδέξιο πάντως τρόπο, στην προσπάθειά της να αναρριχηθεί στην εξουσία. Ελάχιστοι όμως είχαν κατέβει τότε πραγματικά στον δρόμο για να ρίξουν το «πράσινο» παρακράτος, όπως ένας εξ αυτών ήταν ο μαχητικός Γιώργος Καρατζαφέρης. Οι υπόλοιποι... άραζαν στον καναπέ τους, περιμένοντας τη φθορά του ΠΑΣΟΚ και την άνοδό τους στην εξουσία!

Από τότε λοιπόν ήταν εμφανής η σχέση του Σημίτη με τον εβραϊσμό. Και πολλοί είδαν ότι και το επώνυμό του το ίδιο είναι, σύμφωνα με τα λεξικά της ελληνικής γλώσσας, ο προσδιορισμός των Ελλήνων για τους... Εβραίους! Εβραϊκής λοιπόν καταγωγής ο Κώστας Σημίτης; Οπωσδήποτε αυτό δεν αποτελεί ντροπή. Θα έπρεπε όμως να έχει ενημερώσει τον ελληνικό λαό, έτσι ώστε οι ψηφοφόροι να γνωρίζουν την προσωπική ζωή κάποιου που καλούνται να ψηφίσουν. Αντιθέτως, ο πρωθυπουργός της καταστρεπτικής οκταετίας 1996-2004 [Θεόδωρος Πάγκαλος: «Επί Σημίτη... καταστρέψαμε την Ελλάδα!!!»] κρυβόταν πάντα σαν το ποντίκι και αρνήθηκε να διαψεύσει τις κατηγορίες πολλών περί της πιθανής του εβραϊκής προέλευσης...

Εντύπωση προκαλεί επίσης η πληροφορία ότι τον Δεκέμβριο του 1995, έναν δηλ. μήνα πριν γίνει πρωθυπουργός, ο Σημίτης επισκέφτηκε το Αμερικανικό Εβραϊκό Συμβούλιο και, ενώπιον του προέδρου του Ρόμπερτ Ρίκφιντ, υποσχέθηκε ότι θα ικανοποιήσει το εβραϊκό αίτημα για διαγραφή του θρησκεύματος από τις ελληνικές ταυτότητες. Το άλλο ζήτημα, της αναγνώρισης του κράτους του Ισραήλ, την έκανε ο Μητσοτάκης, με υπουργό εξωτερικών τότε, ποιον άλλον απο τον Αντώνη Σαμαρά.

Ως αντάλλαγμα έλαβε την υποστήριξη του εβραϊκού παράγοντα στις ΗΠΑ (τότε ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν με το ένα πόδι στον τάφο...) και, όντως, τον Ιανουάριο του 1996 ο Σημίτης εξελέγη πρωθυπουργός της Ελλάδας...

Αλλά και σαν υπουργός βιομηχανίας (μέχρι να τον διώξει ο Ανδρέας Παπανδρέου το φθινόπωρο του 1995!) ο Σημίτης... και πάλι τα εβραϊκά συμφέροντα υπερασπίστηκε!!! Π.χ. στις 31 Αυγούστου 1995 η εφημερίδα «Το Όνομα» κατηγόρησε τον Σημίτη ότι επιχείρησε να εκχωρήσει τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά σε μια εβραϊκή εταιρεία, ονόματι “Offer Brothers”! Τότε ο πράκτορας των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών «Καλογερίδης» πηγαινοερχόταν Ισραήλ-Ελλάδα, προκειμένου να πιέσει τον Αβούρι-Σημίτη να παραδώσει στους Εβραίους τα νευραλγικής φύσεως αυτά ναυπηγεία...

Αλλά και αργότερα, στις 26 Σεπτεμβρίου του 2000, ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ (τότε) Αλέξανδρος Χρυσανθακόπουλος με ερώτησή του προς το υπουργείο εσωτερικών έκανε λόγο για... διείσδυση της ισραηλινής εταιρείας “Efrat” μέσα στην ελληνική ΕΥΠ (!!!), προκειμένου η πρώτη να πραγματοποιεί τηλεφωνικές υποκλοπές για λογαριασμό της δεύτερης! Σύμφωνα με την καταγγελία του βουλευτή, σε περίπτωση βλάβης ειδοποιείτο – μέσω της ισραηλινής πρεσβείας! – ο «κ. Ζεφ», υπεύθυνος για τις ελληνικές υποκλοπές και την αποκατάσταση των βλαβών...

Η παραίτηση του Ανδρέα από την Πρωθυπουργία, η επικράτηση του Κ. Σημίτη και τα Ίμια

Μετά από την παραίτηση του Ανδρέα από την πρωθυπουργία, ο Σημίτης έρχεται και πάλι στο προσκήνιο και καταφέρνει να πάρει τη θέση του Πρωθυπουργού (και στη συνέχεια τη θέση του Αρχηγού του ΠΑΣΟΚ). Η Κεντρική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ με εισήγηση του Γραμματέα Κώστα Σκανδαλίδη αποφάσισε τις διαδικασίες εκλογής του πρωθυπουργού από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματος.

Στις 18-1-1996 η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ εκλέγει τον Κώστα Σημίτη νέο Πρωθυπουργό της χώρας. Οι αντίπαλοί του ήταν ο Άκης Τσοχατζόπουλος, ο Γεράσιμος Αρσένης και ο Γιάννης Χαραλαμπόπουλος. Οι πολυδιάσπαση των αντιπάλων του, ήταν κάτι που ο Σημίτης είδε ως ανέλπιστο δώρο. Μερικοί από τους πιο δραστήριους υποστηρικτές του Σημίτη για την πρωθυπουργία ήταν τότε ο Τσουκάτος (γνωστός για την υπόθεση με το ένα εκατομμύριο μάρκα που κατέθεσε στο λογαριασμό του η γερμανική εταιρεία SIEMENS), ο Τάσος Μαντέλης (ο οποίος κατά την κατάθεσή του το 2010 στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για το σκάνδαλο SIEMENS, παραδέχτηκε την είσπραξη προεκλογικής χορηγίας από τη SIEMENS ύψους 200.000 μάρκων το 1998) και η Βάσω Παπανδρέου.

Σχετικά με την αξέχαστη ψηφοφορία της 18ης Ιανουαρίου 1996, αξίζει να αναφέρουμε ότι ο Λαλιώτης δήλωσε εξαρχής ότι θα ψηφίσει το Σημίτη (πράγμα που ήταν αντίθετο με αυτό που του είχε ζητήσει από το νοσοκομείο ο Ανδρέας Παπανδρέου). Στον Α’ Γύρο, ο Σημίτης και ο Τσοχατζόπουλος αναδείχθηκαν ισόπαλοι, παίρνοντας 53 ψήφους ο καθένας. Στο Β’ Γύρο ο Σημίτης νικάει με σκορ 86 – 75.

Λίγες μέρες αργότερα, ξεσπάει η ελληνοτουρκική κρίση στα Ίμια. Ο Ανδρέας Παπανδρέου από την πλευρά του, έδινε στο νοσοκομείο τη μάχη για τη ζωή, την οποία κέρδισε προσωρινά στις 22 Μαρτίου 1996.

Ο θάνατος του Ανδρέα, η ομιλία που δεν έγινε ποτέ και η εκλογή του Σημίτη ως Αρχηγού του ΠΑΣΟΚ (Ιούνιος 1996)

Το 4ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ στα τέλη Ιουνίου του 1996, θα ήταν αυτό που θα έκρινε την διαδοχή στην ηγεσία του κόμματος. Εκεί ο λόγος του Ανδρέα Παπανδρέου, θα ήταν καταλυτικός για τις εξελίξεις. Όλα έδειχναν ότι ο Ιούνιος θα ήταν ο πιο κρίσιμος μήνας. Στο τέλος του μήνα θα κρινόταν η τύχη του κόμματος και μάλλον και ολόκληρης της χώρας. Ο Ανδρέας είχε αποφασίσει να μιλήσει δημόσια και να αποτρέψει τη συνωμοσία που πίστευε ότι είχαν σχεδιάσει από κοινού οι ΗΠΑ με τη Γερμανία.

Σκοπεύει να κάνει μια ομιλία που να περιέχει μερικές σημαντικές αποκαλύψεις. Καλεί τον Αντώνη Λιβάνη στο σπίτι του στην Εκάλη για να γίνει το σκαρίφημα της ομιλίας. Είναι 22 Ιουνίου του 1996.

Στις 8.00 το απόγευμα, ο Ανδρέας Παπανδρέου έχει ολοκληρώσει την ομιλία (που ο ίδιος χαρακτηρίζει βαρυσήμαντη) και ο Νίκος Αθανασάκης την έχει δακτυλογραφήσει στον υπολογιστή του σπιτιού της Εκάλης. Ο Λιβάνης έχει ήδη αποχωρήσει. Στο σπίτι του ηγέτη του ΠΑΣΟΚ παρέμειναν ο Νίκος Αθανασάκης και ο Τηλέμαχος Χυτήρηςόπου συνέφαγαν, τους οποίους ο Ανδρέας Παπανδρέου χαιρέτησε δια χειραψίας όταν το δείπνο ολοκληρώθηκε.

Όσοι έτυχε να μιλήσουν με άτομα του στενού πυρήνα των έμπιστων συνεργατών του Ανδρέα, λένε ότι επρόκειτο για μια πύρινη ομιλία που εμπεριείχε και αποκαλυπτικές αναφορές για σχέδιο εκποίησης της Ελλάδας.

Η μοίρα όμως είχε διαφορετικά σχέδια. Ενώ η (τελευταία) ομιλία του Ανδρέα ήταν έτοιμη και αποθηκευμένη στον υπολογιστή, ο Νίκος Αθανασάκης μαζί με τον Τηλέμαχο Χυτήρη κάθονταν στη βεράντα της βίλας και συζητούσαν.

Στις 1.00 τα ξημερώματα, βγαίνει η νοσοκόμα που παρακολουθούσε τον Ανδρέα και τους ανακοινώνει ότι υπήρχε πρόβλημα. Αμέσως καλούν τον Υπουργό Υγείας Κρεμαστινό που καταφτάνει σε σύντομο χρονικό διάστημα, όμως ήταν ήδη αργά. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, ήταν νεκρός.

Το ιατρικό ανακοινωθέν που εκδόθηκε ανέφερε : « Περί ώραν 1,30 ο πρόεδρος Ανδρέας Παπανδρέου αιφνιδίως αισθάνθηκε δυσφορία και ανέπτυξε κοιλιακή ταχυκαρδία, η οποία εντός δύο λεπτών εξελίχθηκε σε ηλεκτρομηχανικό διαχωρισμό. Εγένετο παρατεταμένη προσπάθεια ανανήψεως. Η γενική εικόνα και τα εργαστηριακά ευρήματα, είναι συμβατά με οξύ ισχαιμικό επεισόδιο, το οποίο τελικώς επέφερε και το θάνατο, στις 2,30 το πρωί της Κυριακής 23 Ιουνίου 1996 » . Στις 26 Ιουνίου 1996 έγινε η κηδεία.

Ο Νίκος Αθανασάκης, έτρεξε στον υπολογιστή για να περισώσει αυτή την ιστορική ομιλία – ντοκουμέντο. Έκανε ένα αντίγραφο για τον εαυτό του, αλλά διέγραψε το αρχείο από τον σκληρό δίσκο του Ανδρέα Παπανδρέου.

Το 4ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ έγινε στις 30 Ιουνίου 1996. Ο Σημίτηςκατάφερε να κερδίσει στην κρίσιμη μάχη. Η πλειοψηφία των μελών του ΠΑΣΟΚ που παρευρέθηκαν στο Συνέδριο ανέδειξαν τον Σημίτη ως ηγέτη του ΠΑΣΟΚ με 2.732 ψήφους, έναντι 2.324 ψήφων που πήρε ο Άκης Τσοχατζόπουλος.

Η ομιλία του Ανδρέα, δεν διαβάστηκε ποτέ, παρ’ ότι προοριζόταν για το 4ο συνέδριο.

Λίγους μήνες αργότερα, η χήρα του Ανδρέα, η Δήμητρα Λιάνη – Παπανδρέου, αναζήτησε αυτό το ιστορικό ντοκουμέντο.Προσπάθησε να επικοινωνήσει με τον Νίκο Αθανασάκη, αλλά δεν στάθηκε δυνατόν να τον βρει. Επικοινώνησε τότε με τον Τηλέμαχο Χυτήρη. Του ζήτησε να της βρει την ιστορική ομιλία. Δύο ημέρες μετά, τον ξαναπήρε στο τηλέφωνο αφού δεν είχε ανταπόκριση. Ο στενός συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου της είπε τότε ότι δεν ήταν δυνατόν να της δώσει την ομιλία, διότι αυτός και ο Νίκος Αθανασάκηςείχαν πάρει “όρκο τιμής” να μην την αποκαλύψουν ποτέ.

Έτσι λοιπόν, η ιστορία σκέπασε με ένα πέπλο μυστηρίου αυτή την ομιλία, την τελευταία πολιτική πράξη ενός ανθρώπου που κυβέρνησε την Ελλάδα για 11 χρόνια.

Η συνέχεια της ιστορίας

Η συνέχεια της ιστορίας είναι γνωστή. Οι διαδικασίες για τον αγωγό Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης δεν προχώρησαν . Ο Σημίτης κατάφερε να κερδίσει στην κρίσιμη μάχη του 4ου συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ (30 Ιουνίου 1996).

Έτσι, έγινε ο κυρίαρχος του παιχνιδιού και κυβέρνησε τη χώρα για 8 χρόνια.

Παράλληλα, φρόντισε (για ευνόητους λόγους) να αξιοποιήσει τους δύο στενούς συνεργάτες του Ανδρέα, δηλαδή τον Αθανασάκη και το Χυτήρη, καθώς και τον Πέτρο Λάμπρου (γνωστό και ως «ταμία» του Ανδρέα).

Τον Μάρτιο του 1996 ο Σημίτης έκανε τον Αθανασάκη Γενικό Γραμματέα του υπουργείου Τύπου και ΜΜΕ, ενώ τον Μάιο του 2000, τοποθετήθηκε μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΣΟΚ.

Ο Τηλέμαχος Χυτήρης έγινε, με απόφαση του Σημίτη, Yφυπουργός Τύπου και Μ.Μ.Ε., Εκπρόσωπος της Διυπουργικής Επιτροπής για την Ολυμπιάδα του 2004 και συντονιστής για τα θέματα επικοινωνίας του πρωθυπουργού.

Επιμέλεια: www.logiosermis.net


Πηγή: http://www.logiosermis.net/2013/10/blog-post_714.html#ixzz2gfQ8brpd
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΑΝΔΡΕΑΣ-ΣΙΜΙΤΗΣ-ΙΜΙΑ-ΕΛΛΑΔΑ"

Διάλεξη του Ν. Λυγερού με θέμα: "Αιμοδοσία: η έξυπνη κίνηση". 27/09/2013

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "Διάλεξη του Ν. Λυγερού με θέμα: "Αιμοδοσία: η έξυπνη κίνηση". 27/09/2013"

Τετάρτη 2 Οκτωβρίου 2013

ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ: ΕΝΑΣ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ

Οι περισσότεροι Έλληνες φιλόσοφοι ήθελαν να βρουν το ΕΝ πίσω από τα ΠΟΛΛΑ δηλαδή κάποια λογική ενότητα και τάξη μέσα στην χαώδη πλημμυρίδα και πολλαπλότητα του κόσμου.--
‘’ΕΝ ΤΩ ΠΑΝ’’ είπαν  αλλά το πρόβλημα της φιλοσοφίας ήταν το τι είναι αυτό το ΕΝ.--
Ο Εφέσιος φιλόσοφος είπε το ΠΥΡ.
‘’Αυτός ο κόσμος….δεν έγινεν ούτε από θεόν ούτε από άνθρωπον, αλλά υπήρξε πάντοτε και είναι και θα είναι αείζωον πύρ, αιθόμενον μέτρω και σβεννύμενον μέτρω’’.
Το ΠΑΝ είναι μια μορφή πυρός, είτε στην ‘’κάθοδο’’ του με την προοδευτική συμπύκνωση σε υγρασία νερό και γη, είτε στην ‘’άνοδο’’ του από την γη, σε νερό υγρασία και πυρ. 
Ο φιλόσοφος αν και βρίσκει μια παρήγορη σταθερότητα στο Αιώνιο Πυρ, συνταράσσεται από τις ατελείωτες μεταμορφώσεις του.
Ο δεύτερος σημαντικός πυρήνας της σκέψης του είναι η αιωνιότητα και η πανταχού παρουσία της αλλαγής.
Δεν βρίσκει τίποτα στατικό στο κόσμο, την διάνοια ή την ψυχή.
Τίποτα δεν υπάρχει όλα γίνονται.
Καμιά κατάσταση δεν παραμένει αμετάβλητη έστω και για λίγο.
Το ΠΑΝ παύει να είναι ότι ήταν και γίνεται ότι θα είναι.
Έλεγε ‘’τα πάντα ρεί, ουδέν μένει’’.
Δεν μπορείς να μπεις δύο φορές στον ίδιο ποταμό γιατί τα νερά ρέουν συνεχώς.
’Είμεθα και δεν είμεθα’.’
Το Σύμπαν είναι ένα απέραντο ‘’γίγνεσθαι’’.
Η πολλαπλότητα, η ποικιλία, η αλλαγή είναι τόσο πραγματικά όσο και η ενότητα, η ταυτότητα και η ζωή.
Τα ΠΟΛΛΑ  είναι τόσο πραγματικά όσο και το ΕΝ.
Τα ΠΟΛΛΑ είναι το ΕΝ.
Κάθε αλλαγή είναι ένα πέρασμα των πραγμάτων προς ή από την κατάσταση του πυρός.
Το ΕΝ είναι τα ΠΟΛΛΑ.
Ακόμα και μέσα στη καρδιά του πυρός φτερουγίζει η ακατάπαυστη αλλαγή.
Το τρίτο στοιχείο προβληματισμού του φιλοσόφου είναι η ενότητα των αντιθέσεων, η αλληλεξάρτηση των αντιθέσεων και η αρμονία της πάλης.
Για αυτόν ο θεός είναι ημέρα και νύχτα, χειμώνας και καλοκαίρι, πόλεμος και ειρήνη, κορεσμός και πείνα.
Το καλό και το κακό είναι το ίδιο, η αρετή και η κακία είναι μία.
Η ζωή και ο θάνατος είναι το ίδιο, επίσης η εγρήγορση και ο ύπνος, η νεότητα και το γήρας.
Όλα αυτά τα αντίθετα είναι στάδια σε μια κυμαινόμενη κίνηση, στιγμές του αιώνια μεταβαλλόμενου πυρός.
Κάθε μέλος σε ένα αντίθετο ζεύγος είναι αναγκαίο για τη σημασία και την ύπαρξη του άλλου.
Η πραγματικότητα είναι η ένταση και η αλληλεπίδραση, η εναλλαγή και η ανταλλαγή, η ενότητα και η αρμονία των αντιθέτων.
Δεν αντιλαμβανόμαστε πως εκείνο που διαφέρει από τον εαυτό του, συμφωνεί με τον εαυτό του.
Υπάρχει συντονισμός αντιθέτων τάσεων όπως στο τόξο και στην άρπα.
Όπως η ένταση της χορδής, που χαλαρωμένη ή τανυζόμενη δημιουργεί την αρμονία των κραδασμών, που ονομάζεται μουσική ή νότα, έτσι και η εναλλαγή και η πάλη των αντιθέτων δημιουργεί την ουσία και την σημασία και την αρμονία της ζωής και της αλλαγής.
Στη πάλη οργανισμού προς οργανισμό, ανθρώπου προς άνθρωπο, άντρα προς γυναίκα, γενεάς προς γενεά, τάξης προς τάξη, έθνους προς έθνος, ιδέας προς ιδέα, πίστης προς πίστη, οι αντιμαχόμενες αντιθέσεις ,είναι το στημόνι και το υφάδι του αργαλειού της ζωής, που εργάζονται για αντίθετους σκοπούς για να παράγουν την αόρατη ενότητα και κρυφή αρμονία του συνόλου.
Από τα πράγματα που διαφέρουν προέρχεται ο ωραιότερος συντονισμός.
Και οι τρεις αυτές αρχές – πυρ, αλλαγή και ενότητα των αντιθέσεων – ενυπάρχουν στην αντίληψη του φιλόσοφου περί ψυχής και θεού.
Γελάει με εκείνους που προσπαθούν μάταια να εξαγνιστούν από την ενοχή του αίματος μιαίνοντας τον εαυτό τους με αίμα ή που προσφέρουν δεήσεις στα αγάλματα σαν να συνομιλούν με οικίες.
Αυτοί οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τίποτα για την πραγματική φύση των θεών.
Ούτε επίσης δέχεται την ατομική αθανασία.
Όπως όλα τα πράγματα, και ο άνθρωπος επίσης είναι μια μεταβλητή και άστατη φλόγα, που ανάβει και σβήνει όπως το φως την νύχτα.
Αλλά και πάλι ο άνθρωπος είναι πυρ.
Η ψυχή η ζωτική αρχή είναι μέρος της αιώνιας ενέργειας που υπάρχει σε όλα τα πράγματα.
Και σαν ενέργεια ποτέ δεν πεθαίνει.
Ο θάνατος και η γέννηση είναι αυθαίρετα σημεία λαμβανόμενα στην ροή των πραγμάτων από το αναλυτικό ανθρώπινο πνεύμα.
Αλλά από την αμερόληπτη άποψη του Σύμπαντος, είναι απλά φάσεις της ατέρμονης αλλαγής των μορφών.
Ανά πάσα στιγμή κάποιο μέρος μας πεθαίνει ενώ το σύνολο ζει.
Κάθε δευτερόλεπτο ένας από εμάς πεθαίνει ενώ η Ζωή ζει.
Ο θάνατος είναι μια αρχή καθώς και ένα τέλος.
Η γέννηση είναι ένα τέλος καθώς και μια αρχή.
Οι λέξεις μας, οι σκέψεις μας, ακόμα και τα ήθη μας είναι προλήψεις και αντιπροσωπεύουν τα συμφέροντα μας ως ατόμων και ομάδων.
Η φιλοσοφία πρέπει να βλέπει τα πράγματα υπό το πρίσμα του συνόλου.
Για τον θεό όλα τα πράγματα είναι ωραία και καλά και ορθά.
Οι άνθρωποι είναι εκείνοι που θεωρούν μερικά πράγματα εσφαλμένα και μερικά ορθά.
Όπως η ψυχή είναι μια περαστική γλώσσα της ακατάπαυστα μεταβαλλόμενης φλόγας της ζωής, έτσι και ο θεός είναι το αιώνιο πυρ, η ‘’ακατάστροφος’’ δύναμη του κόσμου.
Είναι η ενότητα που συνδέει όλα τα αντίθετα, η αρμονία όλων των εντάσεων, το άθροισμα και η σημασία κάθε πάλης.
Αυτό το θείο πυρ, όπως και η ζωή (γιατί τα δύο είναι παντού ένα), μεταβάλλει πάντοτε την μορφή του και πάντοτε ανέρχεται ή κατέρχεται την κλίμακα της αλλαγής, και πάντοτε αναλίσκει και δημιουργεί εκ νέου τα πράγματα.
Σε κάποια μακρινή ημέρα έλεγε ο φιλόσοφος:
‘’Το πυρ θα κρίνει και θα καταδικάσει όλα τα πράγματα, θα τα καταστρέψει και θα ανοίξει το δρόμο για νέες μορφές σε μια Τελευταία Κρίση ή καταστροφή του κόσμου’’.
Ωστόσο, η λειτουργία του Αθάνατου Πυρός δεν στερείται νοήματος και τάξης.
Αν μπορούσαμε να αντιληφθούμε τον κόσμο στο σύνολο του, θα τον βλέπαμε με μια απέραντη απρόσωπη σοφία, με έναν ΛΟΓΟΝ.
Έτσι θα καταβάλαμε τη προσπάθεια να διαμορφώσουμε την ζωή μας σύμφωνα προς αυτό τον τρόπο της Φύσης, αυτόν το νόμο του Σύμπαντος, αυτήν την σοφία που είναι ο Θεός.
Προέτρεπε τον λαό:
«Είναι φρόνιμον να ακούετε όχι εμέ αλλά τον ΛΟΓΟΝ, να αναζητήτε και να ακολουθήτε την απεριόριστον λογικήν του συνόλου».
Όταν ο Ηράκλειτος εφαρμόζει στην ηθική του αυτές τις τέσσερεις βασικές αντιλήψεις της σκέψης του – ενέργεια, αλλαγή, ενότητα αντιθέσεων και λογική του συνόλου – φωτίζει ολόκληρη τη ζωή και την ανθρώπινη διαγωγή.
Η ενέργεια, υποταγμένη στην λογική και συνδεδεμένη με την τάξη, είναι το μεγαλύτερο αγαθό.
Η αλλαγή δεν είναι κακό είναι δώρο.
Έλεγε με ενάργεια:
«Εις την αλλαγήν ευρίσκει κανείς ανάπαυσιν. Είναι κόπωσις να μοχθή κανείς πάντοτε εις τα ίδια πράγματα και πάντοτε να αρχίζη εκ νέου»
Η αμοιβαία ανάγκη των αντιθέσεων κάνει κατανοητή και άρα συγγνωστή τη πάλη και τα βάσανα της ζωής.
«Διά τους ανθρώπους δεν είναι το καλλίτερον να αποκτούν ό,τι επιθυμούν»
Η ασθένεια, κάνει την υγεία ευχάριστη.
Το κακό, καλό.
Την πείνα, κορεσμό.
Τον μόχθο, ανάπαυση.
Κατηγορεί όσους επιθυμούν το τέλος της διαμάχης του κόσμου.
Δίχως αυτή την ένταση των αντιθέσεων δεν θα υπήρχε «συντονισμός», δεν θα υπήρχε ύφανση του ιστού της ζωής, δεν θα υπήρχε ανάπτυξη.
Η αρμονία δεν είναι τέλος συγκρούσεως, είναι μια ένταση, όπου κανένα στοιχείο δεν νικά οριστικά, αλλά αμφότερα λειτουργούν απαραίτητα(όπως ο ριζοσπαστισμός της νεότητας και η συντηρητικότητα του γήρατος).
Ο αγώνας της ζωής είναι αναγκαίος, για να διαχωρίζονται οι καλύτεροι από τους χειρότερους.
«Ο αγών είναι ο πατήρ όλων και ο βασιλεύς όλων. Μερικούς τους εξέλεξε δια να είναι θεοί και μερικούς δια να είναι άνθρωποι. Μερικούς τους έκαμε σκλάβους και μερικούς ελεύθερους».
Στο τέλος η σύγκρουση είναι δικαιοσύνη.
Ο ανταγωνισμός των ατόμων, των ομάδων, των ειδών, των θεσμών και των αυτοκρατοριών, αποτελεί το ανώτατο δικαστήριο φύσεως, οι αποφάσεις του οποίου είναι ανέκκλητες.
Η θεωρία του θείου Πυρός πέρασε στον Στωικισμό.
Η αντίληψη της τελικής ανάφλεξης διαβιβάστηκε διαμέσου του Στωικισμού στον Χριστιανισμό.
Ο Λόγος ή η λογική της φύσης έγινε στην χριστιανική θεολογία, ο θείος Λόγος, η προσωποποίηση της σοφίας, με την οποία ή διαμέσου της οποίας ο Θεός δημιουργεί και κυβερνά τα πάντα.
Κατά κάποιο τρόπο ο φιλόσοφος προετοίμασε τη πρώτη σύγχρονη αντίληψη περί του φυσικού νόμου.
Η αρετή ως υπακοή στην φύση έγινε σύνθημα του Στωικισμού.
Η ενότητα των αντιθέσεων αναζωογονήθηκε έντονα από τον Έγελον.
Η ιδέα της αλλαγής επανήλθε με τον Μπέρξον.
Η αντίληψη της συγκρούσεως και της πάλης που καθορίζουν όλα τα πράγματα επανεμφανίζεται στον Δαρβίνο, τον Σπένσερ και τέλος τον Νίτσε, ο οποίος ύστερα από (24) αιώνες συνεχίζει το πόλεμο του Ηράκλειτου κατά της Δημοκρατίας.
Ο φιλόσοφος υποστήριζε ότι η Δημοκρατία ήταν λάθος.
Έλεγε ότι υπάρχουν πολλοί κακοί αλλά λίγοι καλοί.
Για αυτόν ένας άνθρωπος αξίζει όσο δέκα χιλιάδες, αν είναι ο καλύτερος.
Ωστόσο η φιλοσοφία του Ηράκλειτου η οποία έφτασε σε εμάς και συγκεντρώνεται σε (130) διάσπαρτα κύρια αποσπάσματα είναι από τα μεγαλύτερα προϊόντα του Ελληνικού πνεύματος.

Παρουσίαση/επιμέλεια : Γιώργος Χαβαλές







ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ: ΕΝΑΣ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ "
Related Posts with Thumbnails